جستارهای سیاسی IHCS جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 IHCS 13 علمی-پژوهشی تکنولوژی‌های قدرت در سیاست‌نامة خواجه نظام‌الملک اسلامی روح‌اله استادیار علوم سیاسی، دانشگاه فردوسی 20 02 2014 4 10 1 26 06 12 2013 07 01 2014 Copyright © 2014, IHCS. 2014 https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_1029.html

چکیده آنچه ابن خلدون دربارة چرخة ظهور و سقوط عصبیت در حکومت‌های قبیله‌‌ای می‌‌نویسد در باب ایران صدق نمی‌‌کند؛ زیرا طبقاتی چون دهقانان، نهادهایی چون وزارت، سازه‌‌هایی چون قنات، رسومی چون وقف و ... باعث شده است که مبانی حکومت‌‌مندی در ایران فضایی برای تنفس داشته باشد و خارج از فنون تغلب استبدادی تعریف ‌‌شود. مثلاً می‌‌توان به متن سیاست‌‌نامة خواجه نظام‌الملک اشاره کرد که در آن به‌رغم داشتن روحیة اشعری و حکمت عملی اندرزی ایرانشهری فنون بسیار خردورزانه‌‌ای از اعمال‌کردن و محدودکردن قدرت را ترسیم می‌‌کند. ایرانیان علاوه بر فقه، حکمت و عرفان شیوه‌ای به نام اندرزنامه‌نویسی داشته‌‌اند که میراث همیشگی ایران باستان است. در این شیوه فنونی را برای حکومت‌مندی‌‌ پیشنهاد و پیاده کرده‌‌اند که با آن‌که در عصر حکومت‌‌مندی متافیزیک به سر می‌‌برد، اما نشانه‌‌های واقع‌گرایی و مصلحت‌گرایی از چرخش امور عمومی را در خود جای داده است. این مقاله با استفاده از ادبیات تئوریک حکومت‌‌مندی در پی ترسیم فنون اعمال قدرت و محدودکردن آن در سیاست‌نامة خواجه نظام‌الملک است و با ارائة مدلی تئوریک به نقد و ارزیابی آن می‌‌پردازد.

 کلیدواژه‌ها: سیاست‌نامه خواجه نظام‌الملک تکنولوژی قدرت حکومت‌مندی‌‌ منابع ابن‌رشد، ابوالولید محمد بن احمد (1998). الضروری فی السیاسه، تحقیق احمد شحلان، تفسیر عابد الجابری، بیروت: مرکز الدراسات العربیه. اشتراوس، لئو (1373). حقوق طبیعی و تاریخ، ترجمة باقر پرهام، تهران: آگه. امین دهقان، معصومه (1383). مقایسة فرهمندی در شاهنامه با ولی در مثنوی، تهران: حقیقت. آگامبن، جورجو (1386). قانون و خشونت، ترجمة مراد فرهادپور و امید مهرگان، تهران: فرهنگ صبا. خواجه نظام‌الملک طوسی (1387). سیرالملوک (سیاست‌نامه)، تصحیح هیوبرت داراک، تهران: علمی و فرهنگی. رجایی، فرهنگ (1376). معرکة جهان‌بینی‌ها، تهران: احیا کتاب. رستم‌وندی، تقی (1388). اندیشة ایرانشهری، تهران: امیرکبیر. رضایی راد، محمد (1387). مبانی اندیشه در خرد مزدایی، تهران: طرح نو. روزنتال، اروین جی. (1387). اندیشة سیاسی در اسلام میانه، ترجمة علی اردستانی، تهران: قومس. سلمان، محمد (1390). اندیشة سیاسی ابن رشد، قم: مؤسسة بوستان کتاب. صفی، امید (1389). سیاست دانش در جهان اسلام، ترجمة مجتبی فاضلی، تهران: پژوهشکدة مطالعات فرهنگی و اجتماعی. طباطبایی، سیدجواد (1384). خواجه نظام‌الملک، تبریز: ستوده. عباسی، احسان (1328). عهد اردشیر، ترجمة محمدعلی امام شوشتری، تهران: انجمن آثار ملی. فارابی، ابونصر (1389). السیاسه المدینه، ترجمة حسن ملکشاهی، تهران: سروش. فوکو، میشل (1389). تئاتر فلسفه (گزیدة درس‌گفتارها، کوتاه‌نوشته‌ها و گفت‌وگوها)، ترجمة نیکو سرخوش و افشین جهاندیده، تهران: نشر نی. فیرحی، داود (1385). قدرت دانش مشروعیت در اسلام، تهران: نشر نی. فیرحی، داود (1389). دین و دولت در عصر مدرن، دولت اسلامی و تولیدات فکر دینی، تهران: رخداد نو. کنوبلاخ، هربرت (1390). مبانی جامعه‌شناسی معرفت، ترجمة کرامت‌اله راسخ، تهران: نشر نی. مینوی، مجتبی (1354). نامة تنسر به گشنسب، تهران: خوارزمی. Althusser, Louis (1971). Lenin and Philosophy and other Essays, trans. Ben Brewster, New York and London: Monthly Review Press New. Dean, Mitchel (1999). Govern mentality-Power and Role in Modern Society, London: Sage. Dupont, Danica, Frank Pearce (2001). Foucault Contra Foucault, Reading the Governmentality, London: Sage. Foucault, Michel (2011). The Courage of the Truth (The Government of Self and others ii) Lectures at the Collège De France 1983-1984, ed. Frédéric Gros General editors: François Ewald and Alessandro Fontana English Series editor: Arnold I. Davidson trans. Graham Burchell, London: Palgrave Macmillan. Meier, Kenneth, J-John Bohte (2007). Politics and the Bureaucracy, United States: Thomson Wadsworth. Peters, Bguy (1999). Institutional Theory in Political Science, the New Institutionalism, London: Continnum.
جستارهای سیاسی IHCS جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 IHCS 13 علمی-پژوهشی کندوکاوی پیرامون اندیشة سیاسی آیت‌الله سیدمحمود طالقانی حد واسط مکتب قم و نجف اسماعیلی محمدمهدی استادیار علوم سیاسی، دانشگاه تهران زیویار فرهاد استادیار پژوهشگاه علوم انسانی حسینی سیدرضا پژوهشگر پژوهشگاه علوم انسانی ثابتی منفرد امیرحسین کارشناسی‌ارشدعلوم‌سیاسی‌دانشگاه تهران 20 02 2014 4 10 27 45 16 07 2013 06 09 2013 Copyright © 2014, IHCS. 2014 https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_1030.html

چکیده در این مقاله ضمن تشریح مکتب نجف و مکتب قم در مقام دو مکتب مهم و تأثیرگذار در تاریخ حوزه‌های علمیه، مبانی اندیشة سیاسی آیت‌الله طالقانی به‌تفصیل بررسی و در نهایت نتیجه‌گیری می‌شود که وی حد واسط این دو مکتب به حساب می‌آید. مکتب نجف از کهن‌ترین مکاتب حوزه‌های علمیه است و از دیرباز به منزلة جریانی شناخته می‌شود که به دنبال تعمیم ولایت فقها در عصر غیبت در حوزة سیاست نبوده است. آخوند خراسانی را نماد این مکتب می‌دانند. مکتب قم نیز در جایگاه یکی از مکاتب مهم تاریخ حوزة علمیة قم قرار دارد که مؤسس آن امام خمینی (ره) است و شاخصة اصلی آن تعمیم ولایت در حوزة سیاست به شکل نظریة مترقی ولایت مطلقه و فقیه است که همان شکل تکامل‌یافته‌تر مکتب سامراست. از این‌رو آیت‌الله طالقانی در مکتب فقهی خود گرایش آشکاری به مکتب نجف و بزرگان آن از جمله میرزای نائینی دارد و از همین‌رو رسالة تنبیه‌الامه وی را حاشیه‌نویسی کرده است، اما در عمل به گونة روشنی بر همراهی با نماد مکتب قم (امام خمینی) تأکید دارد. به گونه‌ای که یکی از السابقون انقلاب محسوب شده است و تلاش‌های نظری آشکاری نیز برای معرفی اسلام به منزلة اندیشه‌ای اجتماعی و مخالف سکولاریسم دارد.

 کلیدواژه‌ها: مکتب قم مکتب نجف اندیشة سیاسی آیت‌الله طالقانی حکومت دینی استبدادستیزی نظریة شورا سکولاریسم منابع افراسیابی، بهرام و سعید دهقان (1360). طالقانی و تاریخ، تهران: نیلوفر. بسته‌نگار، محمد (1362). زندگی‌نامة ابوذر زمان از زبان خودش و دیگران، یادنامة ابوذر زمان، تهران: بنیاد فرهنگی آیت‌الله طالقانی و شرکت سهامی انتشار. جعفری، محمدمهدی (1361). وحدت و آزادی، تهران: بنیاد فرهنگی آیت‌الله طالقانی. خرمشاهی، بهاالدین (1360). یادنامة ابوذر زمان، مقاله دربارة پرتوی از قرآن، تهران: شرکت سهامی انتشار. شیرخانی، علی (1380). «نظام شورایی در اندیشة سیاسی آیت‌الله طالقانی»، فصل‌نامه علوم سیاسی، ش 14. طالقانی، سیدمحمود (1339). «موتمر اسلامی»، مجلة مجموعه حکمت، دورة چهارم. طالقانی، سیدمحمود (1344). اسلام و مالکیت، تهران: شرکت سهامی انتشار. طالقانی، سیدمحمود (1348). حکومت کتاب، هدف بعثت انبیا (سخنرانی عید فطر 1348 در مسجد هدایت)، تهران: شرکت سهامی انتشار. طالقانی، سیدمحمود (1359). روزها و خطبه‌ها، تهران: ناس. طالقانی، سیدمحمود (1359). طرح نظام جمهوری اسلامی، به کوشش ع. میرزادة تهرانی، تهران: ناس. طالقانی، سیدمحمود (1361). مجموعه سخنرانی‌های بعد از انقلاب، تهران: شرکت سهامی انتشار. طالقانی، سیدمحمود (1362). پرتوی از قرآن، ج 2، تهران: شرکت سهامی انتشار. میرسلیمی، سیدجواد (1383). آیة رحمت؛ گفتارها و سروده‌هایی دربارة آیت‌الله سیدمحمود طالقانی، تهران: رامند. نائینی، محمدحسین (1358). تنبیه الامه و تنزیه الامه، مقدمة سیدمحمود طالقانی، تهران: شرکت سهامی انتشار. نامدار، مظفر (1376). رهیافتی بر مبانی مکتب‌ها و جنبش‌های سیاسی شیعه در صدسالة اخیر، تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
جستارهای سیاسی IHCS جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 IHCS 13 علمی-پژوهشی مبانی اجتماعی و اقتصادی تحول در گفتمان‌های سیاسی مسلط در جمهوری اسلامی ایران ایزدی رجب استادیار دانشگاه تبریز رضایی‌پناه امیر کارشناس ارشد علوم سیاسی 20 02 2014 4 10 47 74 03 12 2013 11 02 2014 Copyright © 2014, IHCS. 2014 https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_1031.html

انقلاب اسلامی ایران سرآغاز تشکیل نظامی نوین در تاریخ سیاسی معاصر جهان بود. این نظام نوین بدون نسخه و نمونه‌‌ای از پیش داده پا به عرصه نهاد. مقالة پیش‌‌رو در کنار شناسایی خرده‌‌گفتمان‌‌های سیاسی این ‌‌نظام، به دنبال یافتن ریشه‌‌های برآمدن و فروافتادن آن است. پرسش اصلی این جستار این است که دلیل اصلی صیرورت و تحول گفتمان‌‌های مسلط در پهنة نظام سیاسی جمهوری اسلامی ایران چیست؟ و در پاسخ به این پرسش، فرضیة نوشتار، ریشة این تحول‌ها را در دو پهنة اجتماعی و اقتصادی می‌‌جوید و نشان می‌‌دهد که تحول و دگرگونی در پهنه‌‌های اجتماعی و اقتصادی جامعة ایرانی، تحول در گفتمان‌‌های سیاسی آن را نیز پدید آورده است. از سوی دیگر، این موضوع به‌‌ میان آمده است که این فرایندها همواره در سایة کناکنش‌‌های بین‌‌المللی تقویت شده و از آن‌‌ها اثر پذیرفته است. جستار پیش‌‌رو، فرضیة خود را در چهارچوب نظریة گفتمانی «لاکلا» و «موف» با رگه‌‌هایی از خوانش گفتمانی «فرکلاف» بازخوانی می‌کند.

 کلیدواژه‌ها: انقلاب اسلامی ایران جمهوری اسلامی گفتمان سیاسی مسلط مبانی اجتماعی مبانی اقتصادی منابع آقاگل‌‌زاده، فردوس (1385). تحلیل انتقادی گفتمان، تهران: علمی و فرهنگی. آقایی، داود (1386). «جایگاه اتحادیة اروپایی در سیاست‌‌ خارجی ایران در دورة سازندگی»، فصل‌‌نامة سیاست، دورة سی‌و‌هفتم، ش 3. احتشامی، انوشیروان (1385). گذار از بحران جانشینی، ترجمة زهره پوستین‌‌چی و ابراهیم متقی، تهران: قومس. اشرف، احمد و علی بنوعزیزی (1387). طبقات اجتماعی، دولت و انقلاب در ایران، ترجمة سهیلا ترابی‌ ‌فارسانی، تهران: نیلوفر. امانیان، حسین (1384). درآمدی بر عقلانیت سیاسی در ایران، تهران: پرسمان. برزین، سعید (1378). جناح‌‌بندی سیاسی در ایران از دهة 1360 تا دوم خرداد 1376، تهران: مرکز. برینتون، کرین (1370). کالبدشکافی چهار انقلاب، ترجمة محسن ثلاثی، تهران: نشر نو. بیات، آصف (1379). سیاست‌‌های خیابانی: جنبش تهی‌‌دستان در ایران، ترجمة اسدالله نبوی، تهران: شیرازه. پژویان، جمشید، رضا طالبلو، نیره‌‌سادات قریشی و کتایون جلالیان (1387). «مقایسه و تحلیل عملکرد اقتصادی دولت‌‌های پس از انقلاب اسلامی»، راهبرد یاس، ش 15. تاجیک، محمدرضا (1379). جامعة امن در گفتمان خاتمی، تهران: نشر نی. تاجیک، محمدرضا (1384). روایت غیریت و هویت در میان ایرانیان، تهران: فرهنگ گفتمان. تاجیک، محمدرضا و محمد روزخوش (1387). «بررسی نهمین دورة انتخابات ریاست ‌‌جمهوری در ایران از منظر تحلیل گفتمان»، دوفصل‌‌نامة مسائل اجتماعی ایران، س 16، ش 61. جلائی‌‌پور، حمیدرضا (1381). جامعه‌‌شناسی جنبش‌‌های اجتماعی، تهران: طرح نو. جوادی‌ ‌ارجمند، محمدجعفر (1388). «سند چشم‌‌انداز 1404 و سیاست خارجی ج.ا.ا در دست‌یابی به ‌‌قدرت برتر منطقه‌‌ای»، فصل‌‌نامة سیاست، دورة سی‌ونهم، ش 1. حبیبی، علی و حسن خوشپور (1375). «ارزیابی عملکرد سیاست خصوصی‌‌سازی شرکت‌‌های دولتی در ایران (1368 - 1374)»، مجلة برنامه و بودجه، ش 7. حسینی‌زاده، محمد‌علی (1383). «نظریة گفتمانی و تحلیل سیاسی»، فصل‌نامة علوم سیاسی، س 7، ش 28. حسینی‌‌زاده، محمدعلی (1386). اسلام سیاسی در ایران، قم: دانشگاه مفید. خلجی، عباس (1388). «بنیاد نظری فروپاشی اجماع در گفتمان اصلاح‌‌طلبی»، فصل‌نامة سیاست، دورة سی‌ونهم، ش 1. دژپسند، فرهاد و حمیدرضا رئوفی (1387). اقتصاد ایران در دوران جنگ تحمیلی، تهران: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، مرکز اسناد دفاع مقدس. دهقانی فیروزآبادی، جلال (1386). «گفتمان اصول‌‌گرایی عدالت‌‌محور در سیاست خارجی دولت احمدی‌‌نژاد»، دوفصل‌‌نامة دانش سیاسی، ش 5. دهقانی فیروز‌‌آبادی، جلال (1388). سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران، تهران: سمت. دهقانی‌‌ فیروزآبادی، جلال و علیرضا فیروزی (1391). «دیپلماسی عمومی جمهوری اسلامی ایران در دوران اصول‌‌گرایی»، فصل‌‌نامة سیاست خارجی، س 4، ش 2. زارع، عباس (1380). مبانی مشروعیت و قدرت در جمهوری اسلامی، تهران: فرهنگ و دانش. زیباکلام، صادق (1382). وداع با دوم خرداد، تهران: روزنه. زیباکلام، صادق و فرشته‌‌سادات اتفاق‌‌فر (1387). هاشمی بدون روتوش، تهران: روزنه. سلطانی، علی‌اصغر (1383). «تحلیل گفتمان به‌‌مثابة نظریه و روش»، فصل‌‌نامة علوم سیاسی، س 7، ش 28. سلطانی، علی‌‌اصغر (1384). قدرت، گفتمان و زبان، تهران: نشر نی. سیف‌‌زاده، حسین و حسن گلپایگانی (1388) «محرومیت نسبی و چرخش رأی در انتخابات دوم خرداد 1376»، فصل‌‌نامة سیاست، دورة سی‌ونهم، ش 3. صفاریان، غلامعلی و فرامرز معتمد دزفولی (1387). سقوط دولت بازرگان، تهران: قلم. ظریفی‌‌نیا، حمیدرضا (1378). کالبدشکافی جناح‌‌های سیاسی ایران 1358 تا 1378، تهران: آزادی اندیشه. عظیمی، حسین (1387). مدارهای توسعه‌نیافتگی در اقتصاد ایران، تهران: نشر نی. فرکلاف، نورمن (1388). «چهارچوبی برای تحلیل گفتمان سیاسی در رسانه‌‌ها»، ترجمة علی‌‌اصغر سلطانی و محمد ناصری‌‌راد، علوم سیاسی، س 12، ش 47. فوزی‌‌ تویسرکانی، یحیی (1384). تحولات سیاسی اجتماعی بعد از انقلاب اسلامی در ایران، ج 2، تهران: عروج. قوچانی، محمد (1379). یقه‌‌سفیدها: جامعه‌‌شناسی نهادهای مدنی در ایران امروز، تهران: نقش و نگار. قوچانی، محمد (1381). جمهوری مقدس، برش‌‌هایی از تاریخ جمهوری اسلامی، تهران: نقش و نگار. قوچانی، محمد (1385الف). پدرخوانده و راست‌‌های جوان، افول اصلاح‌‌طلبان و ظهور اصول‌‌گرایان، تهران: سرائی. قوچانی، محمد (1385ب). سه اسلام: گفتارهایی دربارة تشیع و تجدد سیاسی، تهران: سرائی. کدی، نیکی (1385). نتایج انقلاب اسلامی، ترجمة مهدی حقیقت‌‌خواه، تهران: ققنوس. کسرایی، محمد‌‌سالار و علی شیرازی (1388). «نظریة گفتمان لاکلا و موف ابزاری کارآمد در فهم و تبیین پدیده‌‌های سیاسی»، فصل‌‌نامة سیاست، دورة سی‌ونهم، ش 3. کوثری، مسعود و محمود نجاتی‌‌ حسینی (1387). انقلاب اسلامی، جامعه و دولت: مقالاتی در جامعه‌‌شناسی سیاسی ایران، تهران: کویر. لاکلاو، ارنستو (1377). «گفتمان»، فصل‌‌نامة گفتمان، ش صفر. مرتجی، حجت (1378). جناح‌‌های سیاسی در ایران امروز، تهران: نقش و نگار. مک‌‌دانل، دایان (1380). مقدمه‌‌ای بر نظریة گفتمان، ترجمة حسینعلی نوذری، تهران: فرهنگ گفتمان. موسوی، میرحسین (1383). شش گفتار دربارة امام، انقلاب، جامعه، جنگ، اقتصاد و فرهنگ، تهران: نشر نی. میرسلیم، مصطفی (1384). جریان‌‌شناسی فرهنگی بعد از انقلاب اسلامی ایران (1357 - 1380)، تهران: باز. میلانی، محسن (1381). شکل‌‌گیری انقلاب اسلامی، از سلطنت پهلوی تا جمهوری اسلامی، ترجمة مجتبی عطار‌‌زاده، تهران: گام نو. هرسیج، حسین و مطهره حسینی (1388). «شکل‌‌گیری جریان سیاسی چپ در دهة اول پس از انقلاب اسلامی»، فصل‌‌نامة سیاست، دورة سی‌ونهم، ش 3. Arjomand, Said Amir (2009). After Khomeini: Iran under His Successors, Oxford: Oxford University Press. Biglieri, Paula and Gloria Perelló (2011). ”The Names of the Real in Laclau’s Theory: Antagonism, Dislocation, and Heterogeneity“, Filozofski Vestnik, Vol. XXXII, No 2. Ehteshami, A. and M. Zweiri (2007). Iran and the Rise of its Neoconservatives: The Politics of Tehran`s Silent Revolution, London: I.B.Tauris. Ehteshami, A. and M. Zweiri (2008). Iran`s Foreign Policy from Khatami to Ahmadinejad, Ithaca. N.Y: Ithaca Press. Fairclough, Norman (1992). Discourse and Social Change, Cambridge: Polity Press. Gheissari, A. and V. Nasr (2006). Democracy in Iran: History and the Quest for Liberty, Oxford: Oxford University Press. Hansen, Allan Dreyer (2008). The Ontological Primacy of the Political? Some Critical Remarks, Inaugural World IDA Conference. Jørgensen, Marianne and Louise Phillips (2002). Discourse Analysis as Theory and Method, London: Sage. Kamrava, Mehran (2008). Iran`s Intellectual Revolution, New York: Cambridge University Press. Laclau, Ernesto and Chantal Mouffe (2001). Hegemony and Socialist Strategy, London: Verso. Naji, Kasra (2008). Ahmadinejad: The Secret History of Iran`s Radical Leader, Berkeley, Los Anjeles: University of California Press. Parameshwar Gaonkar, Dilip (2012). ”The primacy of the Political and the Trope of the People in Ernesto Laclau's on Populist Reason“, Cultural Studies, 26: 2-3. Takeye, Ray (2009). Guardian of the Revolution: Iran and the World in the Age of the Ayatollahs, Oxford: Oxford University Press. Tazmini, Ghonche (2009). Khatami`s Iran: The Islamic Republic and the Turrbulent Path to Reform, London: I.B.Tauris. Thaler, D.E, A. Nader, Sh. Chubin, J. Green, Ch. Lynch, and F. Wehrey (2010). Mullahs, Guard, and Bonyads: An Exploration of Iranian Leadership Dynamics, Santa Monica, Calif: RAND Corporation.
جستارهای سیاسی IHCS جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 IHCS 13 علمی-پژوهشی نقش نظام انتخاباتی مجلس شورای اسلامی در چگونگی ایفای مسئولیت نمایندگان مجلس هفتم توسلی رکن‌آبادی مجید استادیار دانشگاه آزاد علوم و تحقیقات شعبان شمیرانی علیرضا کارشناسی ارشد علوم سیاسی، 20 02 2014 4 10 75 104 31 12 2013 03 03 2014 Copyright © 2014, IHCS. 2014 https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_1032.html

چکیده مجلس شورای اسلامی یکی از ارکان اصلی ادارۀ کشور است. نمایندگان مجلس در انتخابات سراسری با رأی مستقیم مردم برگزیده می‌شوند. این نمایندگان از مناطق گوناگون کشور، حوزه‌های انتخابیه، به مجلس راه می‌یابند، اما طبق نص قانون اساسی جمهوری اسلامی نمایندۀ همة ملت ایران‌اند و بر این اساس صلاحیت عام قانون‌گذاری و نظارت در همۀ امور کشور را دارند. اهمیت این تحقیق در آن است که می‌کوشد نقش نظام انتخاباتی مجلس را، در جایگاه نظام ورودی، در چگونگی ایفای مسئولیت نمایندگان، در جایگاه نظام خروجی، در هفتمین دورۀ مجلس بررسی کند. در روش تحقیق گردآوری داده‌ها به روش کتاب‌خانه‌ای و با ابزار فیش‌برداری از مشروح مذاکرات جلسات علنی مجلس شورای اسلامی انجام شده است و با روش تحلیل کمی محتوای داده‌ها، بیش از ده هزار تذکر کتبی نمایندگان به رئیس‌جمهور و وزرا و بیش از پانصد سؤال نمایندگان از وزرا به عنوان دادۀ خام (متناسب با شاخصه‌های مذکور در سؤال و فرضیه) تجزیه و تحلیل شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد نظام انتخاباتی مجلس شورای اسلامی باعث شده است که نمایندگان مجلس هفتم رویکردی منطقه‌ای را در مقایسه با رویکرد ملی در اولویت قرار دهند، در به‌کارگیری اختیارات قانونی بی‌ثبات باشند و فردگرایی را بیش از جمع‌گرایی وجهۀ همت خود قرار دهند.

 کلیدواژه‌ها: نظام انتخاباتی مجلس مجلس هفتم رویکرد ملی ـ منطقه‌ای فردگرایی ـ جمع‌گرایی ‌منابع دوورژه، موریس (1357). احزاب سیاسی، ترجمة رضا علومی، تهران: امیرکبیر. قاضی، ابوالفضل (1387). بایسته‌های حقوق اساسی، تهران: نشر میزان. قانون آیین‌نامة داخلی مجلس شورای اسلامی مصوب 1379. قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مصوب 1358. قانون انتخابات مجلس شورای اسلامی مصوب 1378. لاندل، کریستر (1389). گزینش نظام انتخاباتی، ترجمة علیرضا عیاری، تهران، مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی. مشروح مذاکرات جلسات علنی مجلس شورای اسلامی، دورة هفتم، 3/3/1387 - 7/3/1383، جلسة اول تا جلسة 428. نوذری، حسینعلی (1381). احزاب سیاسی، تهران: گستره. منابع دیگر ایوبی، حجت‌الله (1377). سه راهکار برای شایسته‌سالاری در انتخابات، تهران: پژوهشکدة مطالعات راهبردی. ایوبی، حجت‌الله (1381). اکثریت چگونه حکومت می‌کند؟، تهران: انتشارات صداوسیمای جمهوری اسلامی. غفوری، محمد (1378). «آیین‌های حزبی و آیین‌های انتخاباتی»، مجلة اطلاعات سیاسی ـ اقتصادی، ش 147 و 148. کاواناک، دنیس (1379). مبارزة انتخاباتی، ترجمة تلاوت عسگری، تهران: انتشارات صداوسیمای جمهوری اسلامی. گلشن‌پژوه، محمدرضا (1388). بررسی تطبیقی نظام‌های انتخاباتی، تهران: مؤسسة مطالعات ابرار معاصر. لینودز، آندرو و دیگران (1390). دانش‌نامة نظام‌های انتخاباتی، ترجمة ابوذر رفیعی قهساره، تهران: پژوهشکدة مطالعات راهبردی. هاشمی، سیدمحمد (نیمسال تحصیلی 1381 - 1380). تقریرات درس نظام‌های انتخاباتی، تهران: دانشگاه تهران. Richard Rose (ed.) (2000). International Encyclopedia of Elections, London: Macmillan. Zarak, J.C. (1995). Les Systems Electrolux, Paris: Ellipses.
جستارهای سیاسی IHCS جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 IHCS 13 علمی-پژوهشی بررسی الگوپذیری خیزش‌های جدید خاورمیانه و شمال افریقا مدل انقلاب اسلامی یا مدل امریکایی حاتمی محمدرضا استادیار علوم سیاسی دانشگاه پیام نور 20 02 2014 4 10 105 125 31 12 2013 24 02 2014 Copyright © 2014, IHCS. 2014 https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_1033.html

چکیده انقلاب‌ها و خیزش‌های مردم کشور‌های خاورمیانه و شمال افریقا، به منزلة یکی از مهم‌ترین رخداد‌ها در ابتدای دهة دوم قرن بیست‌ویکم، توجه صاحب‌نظران و تحلیل‌گران امور بین‌الملل را به خود جلب کرده است. در این میان نظرات متفاوتی پیرامون علل و زمینه‌ها و همچنین ماهیت این رخداد‌ها ارائه شده است. یکی از رهیافت‌ها رخداد‌های مذکور را بر پایة طرح خاورمیانة بزرگ تحلیل می‌کند، اما رویکرد فراگیر مردم و نخبگان کشورهای دستخوش انقلاب در خاورمیانه و شمال افریقا به مبانی ریشه‌های اسلامی باعث شد تا پدیدة «بیداری اسلامی» با مرکزیت انقلاب اسلامی محور تحلیل شایسته‌تری نسبت به مفهوم «بهار عربی» با رویکرد دموکراسی مد نظر امریکا قرار گیرد. پرسش مقاله این است ‌که در الگودهی به خیزش‌های جدید خاورمیانه مدل انقلاب اسلامی موفق بوده است یا مدل ارائه‌شدة امریکا؟ فرض مقاله بر آن است که ایالات متحدة امریکا در مدل ارائة خویش با تکیه بر منابع قدرت نرم خود، تحولات سیاسی در شمال افریقا و خاورمیانه را در جهت نیل به لیبرال دموکراسی منطبق بر الگوی امریکایی پیش‌بینی کرده است، در حالی که در جریان این انقلاب‌ها تحولات به سوی «بیداری اسلامی» با الگوی انقلاب اسلامی ایران سوق یافته است. به همین منظور، تفوق الگوی رهبری در انقلاب اسلامی و همچنین نفوذ قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران به نسبت امریکا از دلایل تبلور پدیدة بیداری اسلامی در نظر گرفته شده است. چهارچوب تحلیلی و نظری مقاله طبعاً بر اساس طرح خاورمیانة بزرگ به منزلة راهنمای سیاست خارجی امریکا در خاورمیانه پس از 11 سپتامبر و ایدة بیداری اسلامی خواهد بود.

 کلیدواژه‌ها: بیداری اسلامی مدل انقلاب اسلامی قدرت نرم امریکا منابع احمدی، حمید (1369). انقلاب اسلامی و جنبش‌های اسلامی در خاورمیانة عربی، مجموعه مقالات پیرامون جهان سوم، تهران: سفیر. افضلی، رسول (1385). «پیامد‌های ژئوپولیتیکی حادثة یازده سپتامبر بر منطقة خاورمیانه»، پژوهش‌های جغرافیایی، ش 57. امام خمینی (ره) (1371). کوثر: خلاصه بیانات امام خمینی 1367 - 1359، ج 1، تهران: مؤسسة تنظیم و نشر آثار امام خمینی‌ (ره). براون، کتلین و فرد شلی (1383). ژئوپولیتیک فراگیر، ترجمة علیرضا فرشچی و محمدرضا رهنما، تهران: نشر دورة عالی جنگ. پوراحمدی، حسین (1388). «تأثیر اهداف راهبردی امریکا در خاورمیانه بر منافع جمهوری اسلامی ایران»، فصل‌نامة بین‌المللی روابط خارجی، س 1، ش 2. پورپزشک، امیر (1390). «گفتمان انقلاب اسلامی و بیداری اسلامی»، ویژه‌نامة نهمین هم‌اندیشی نمایندگان فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در خارج از کشور، شهریور. حسینی، محمدتقی (1390). «بررسی نظریة بیداری اسلامی در مورد انقلاب‌های خاورمیانه»، جستار‌های سیاسی معاصر، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، س 2، ش 2. حشمت‌زاده، باقر (1385). تأثیر انقلاب اسلامی بر کشورهای منطقه، تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشة اسلامی. دهشیار، حسین (1390). «باراک اوباما: بازگشت به استراتژی اشاعة دموکراسی»، مرکز پژوهش‌های علمی و مطالعات استراتژیک خاورمیانه: www.fa.merc.ir 1390/03/07 . دهشیار، حسین (6/8/1381). «پایان و تاریخ لیبرالیسم امریکایی»، روزنامة همشهری. دهقانی فیروزآبادی، سیدجلال (1389). بازتاب‌های نظری انقلاب اسلامی ایران در روابط بین‌الملل، تهران: سمت. رنجبران، داوود (1389). جنگ نرم، تهران: ساحل اندیشة سات. زمانی، هادی. مروری بر عملکرد طرح خاورمیانة بزرگ،www.hadizamani.com:2005 . سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی (1390). دستاوردهای عظیم انقلاب شکوهمند اسلامی در گسترة جهان، تهران: انتشارات سازمان فرهنگ. سخنرانی مقام معظم رهبری در اولین اجلاس بیداری اسلامی (11/10/1391). قابل دسترس در سایت www.leader.ir قزلسفلی، محمدتقی (1379). «جهانی‌شدن: رویارویی یا هم‌زیستی»، فصل‌نامة اطلاعات سیاسی ـ اقتصادی، ش 155 و 156. کیانی، داود (1380). «فرهنگ جهانی، اسطوره یا واقعیت؟»، فصل‌نامة مطالعاتی ملی، س 3، ش 10، تهران: مؤسسة مطالعات ملی. کیلی، ری و مارفلیت، فیل (1380). جهانی‌شدن و کشورهای جهان سوم، ترجمة حسن نورایی سیندخت و محمدعلی شیخ علیان، تهران: دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی. مجتهدزاده، پیروز (1379). «جهانی‌شدن»، نشریة امنیت، س 4، ش 13 و 14. مسجد جامعی، احمد (1378). «بازگشت به فطرت»، نامة پژوهش، فصل‌نامة تحقیقات فرهنگی، س 3 و 4، ش 12 و 13، تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی. منفرد، سیدقاسم (1383). «جهان عرب و طرح خاورمیانة بزرگ؛ واکنش‌ها و تحلیل‌ها»، ماه‌نامة تحولات جهان، مؤسسة مطالعات و تحقیقات ابرار معاصر تهران، ش 29. میتلمن، جمیز ‌اچ. (1379). «بازاندیشی در تقسیم کار در شرایط جهانی‌شدن»، ترجمة علی شیری، فصل‌نامة اطلاعات سیاسی ـ اقتصادی، ش 155 و 156. نای، جوزف (1386). «منابع قدرت نرم»، فصل‌نامة مطالعات بسیج، ترجمة ناصر بلیغ، س 10، ش 36. Fokuyama, Francis (1993). The End of History and the Last Man, New York. Richard, L. Russell (2005). Weapons of Proliferation and War in the Greater Middle East, Strategic Contest, London & New York: Routledge. Spiegel, Steven (2000). Regional Security and Levels of Analysis Problem, London: Frank Cass. The New York Times: 7 November 2008. www.asnoor.com:20/10/1391 www.tabnak.com www.raceforiran.com
جستارهای سیاسی IHCS جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 IHCS 13 علمی-پژوهشی منطق ساخت‌شکنی و سیاستِ عملی عباس‌زاده محسن دانشجوی‌دکتری‌اندیشة‌سیاسی‌دانشگاه تهران 20 02 2014 4 10 127 151 03 12 2013 13 02 2014 Copyright © 2014, IHCS. 2014 https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_1034.html

چکیده ساخت‌‌شکنی یا واسازی به‌‌مثابة رویکردی معارض با عقل‌‌گراییِ سنت فلسفی غرب، در پی افشای پیش‌‌فرض‌‌هایی در نظم گفتاریِ رایج است که بنا به ادعا مبتنی‌‌بر تقابل‌‌های درون‌‌زبانی و لذا قراردادی‌‌اند. بنابراین، با تخریب بنیان‌‌های هرگونه مرجعیت فکری، عرصه را به ‌‌روی ورود امکان‌‌های دیگر گشوده است و بدین‌‌سبب به‌ ‌لحاظ نظری با منطق دموکراتیک پیوند می‌‌یابد. اما در عمل با ضربه‌زدن به هرگونه معیار، با سیاست فاصلة زیادی می‌‌گیرد؛ زیرا تصمیم‌‌گیری‌‌ سیاسی مستلزم ابتنا بر معیارها و توجیه مستدلی است که این منطق فی‌‌نفسه با آن سر ناسازگاری می‌‌یابد. این مقاله که بر ساخت‌‌شکنی فلسفی به‌‌ مفهوم دریدایی تمرکز دارد، در پی پاسخ به این پرسش است که «با چه موضعی در قبال منطق ساخت‌‌شکنی می‌‌توان به استفاده از توان انتقادی آن در نظریة سیاسی اندیشید؟»؛ بر این اساس ابتدا به بررسی دلالت‌‌های این رویکرد در دو شکل ایجابی و سلبی می‌‌پردازد و سپس «نظریة انتقادی رادیکال» را به‌‌مثابة «تفسیری بازسازانه» از ساخت‌‌شکنی پیشنهاد می‌‌دهد، زیرا نگارنده بر این نظر است که لازمة کاربردپذیریِ رویکرد ساخت‌‌شکنی در نظریة سیاسی و بالطبع ایفای نقش در روند بازاندیشی در «سیاستِ عملی» در گرو اتخاذ روش بازسازانه است.

 ‌‌کلیدواژه‌ها: ساخت‌‌شکنی عقلانیت سیاست پساساخت‌‌گرایی نسبی‌‌گرایی غیریت دموکراسیِ در راه دریدا منابع اسمیت، استیون. بی (1383). «نظریة اروپایی قرن بیستم»، ترجمة فریبرز مجیدی، دایرة‌‌المعارف دموکراسی، زیر نظر: سیمور مارتین لیپست، تهران: انتشارات وزارت امور خارجه. باومن، زیگمونت (1384). اشارت‌‌های پست‌‌مدرنیته، ترجمة حسن چاووشیان، تهران: ققنوس. تاجیک، محمدرضا (1390). پساسیاست: نظریه و روش، تهران: نشر نی. حقیقی، شاهرخ (1379). گذار از مدرنیته؛ نیچه، فوکو، لیوتار، دریدا، تهران: آگه. دالمایر، فرد (1384). راه‌‌های بدیل: فراسوی شرق‌‌شناسی و غرب‌‌شناسی، ترجمة فاطمه صادقی و نرگس تاجیک، آبادان: پرسش. دریدا، ژاک (1381 الف). «سیاست دوستی»، ترجمة منصور گودرزی، گفت‌وگو، س 1، ش 2. دریدا، ژاک (1381 ب). مواضع، ترجمة پیام یزدانجو، تهران: مرکز. دریدا، ژاک (1383). جهان‌‌وطنی و بخشایش، ترجمة امیرهوشنگ افتخاری‌‌راد، تهران: گام ‌‌نو. دریدا، ژاک (1385). «حرف‌‌هایی دربارة واسازی و عمل‌‌گرایی»، در دیکانستراکشن و پراگماتیسم، ترجمة شیوا رویگران، تهران: گام ‌‌نو. دریدا، ژاک (1387 الف). «بنیامین و نقد خشونت»، در قانون و خشونت، ترجمة امیرهوشنگ افتخاری‌‌راد، گزینش و ویرایش: مراد فرهادپور، امید مهرگان، و صالح نجفی، تهران: فرهنگ ‌‌صبا. دریدا، ژاک (1387 ب). معضل‌‌ها: مردن، منتظر خود بودن در «حدهای حقیقت»، ترجمة مهشید نونهالی، تهران: رخ‌‌داد نو. دولاکامپنی، کریستیان (1380). تاریخ فلسفه در قرن بیستم، ترجمة باقر پرهام، تهران: آگه. رورتی، ریچارد (1388 الف). «پیوند میان روشن‌گری و پست‌‌مدرنیسم»، در حقیقت پست‌‌مدرن، گزینش و ترجمه محمد اصغری، تهران: الهام. رورتی، ریچارد (1388 ب). «سخنانی در باب ساختارشکنی و پراگماتیسم»، در حقیقت پست‌‌مدرن، گزینش‌‌ و ترجمه محمد اصغری، تهران: الهام. رویل، نیکلاس (1388). ژاک دریدا، ترجمة پویا ایمانی، تهران: مرکز. سجویک، پیتر (1388). دکارت تا دریدا؛ مروری بر فلسفة اروپایی، ترجة محمدرضا آخوندزاده، تهران: نشر نی. سولومون، رابرت. ک. (1379). فلسفة اروپایی: از نیمة دوم قرن هجدهم تا واپسین دهة قرن بیستم، طلوع و افول خود، ترجمة محمدسعید حنایی ‌‌کاشانی، تهران: قصیده‌‌سرا. شورت، ایون (1387). فلسفة علوم اجتماعی قاره‌‌ای: هرمنوتیک، تبارشناسی، نظریة انتقادی، ترجمة هادی جلیلی، تهران: نشر نی. ضمیران، محمد (1379). ژاک دریدا و متافیزیک حضور، تهران: هرمس. ضمیران، محمد (1386). نیچه پس از هایدگر، دولوز و دریدا، تهران: هرمس. فرهادپور، مراد (1387). عقل افسرده، تهران: طرح نو. کالینیکوس، آلکس (1382). نقد پست‌‌مدرنیسم، ترجمة اعظم فرهادی، مشهد: نیکا. کریچلی، سایمون (1385). «واسازی و عمل‌‌گرایی، دریدا رندی در حوزة خصوصی ‌‌است یا لیبرال در حوزة عمومی»، در دیکانستراکشن و پراگماتیسم، ترجمة شیوا رویگریان، تهران: گام نو. کونزهوی، دیوید (1385). حلقة انتقادی؛ ادبیات، تاریخ و هرمنوتیک فلسفی، ترجمة مراد فرهادپور، تهران: روشن‌گران و مطالعات زنان. گمبل، اندرو (1381). سیاست و سرنوشت، ترجمة خشایار دیهیمی، تهران: طرح نو. لیلا، مارک (1387). «ژاک دریدا در وادی سیاست»، در فلسفه و جامعه و سیاست، گزینش ‌‌و ترجمه عزت‌‌الله فولادوند، تهران: ماهی. ماتیوز، اریک (1378). فلسفة فرانسه در قرن بیستم، ترجمة محسن حکیمی، تهران: ققنوس. معینی علمداری، جهانگیر (1378). «پست‌‌مدرنیسم، حقیقت و نظریة سیاسی»، اطلاعات سیاسی و اقتصادی، ش 143 - 144. معینی علمداری، جهانگیر (1380). «چیستی گفتمان پساساخت‌‌گرا در سیاست»، مجلة دانشکده حقوق ‌‌و علوم ‌‌سیاسی، دانشگاه تهران، ش 51. معینی ‌‌علمداری، جهانگیر (1384). «اندیشة سیاسی پس ‌‌از پست‌‌مدرنیسم»، نامة مفید، ش 50. موفه، شانتال (1385). «واسازی، عمل‌‌گرایی و سیاست دموکراسی»، در دیکانستراکشن و پراگماتیسم، ترجمة شیوا رویگریان، تهران: گام نو. مونی، تیموتی و کوین مولیگن (1388). ژاک ‌‌دریدا؛ ایده‌‌آلیست یا واقع‌‌گرا، ترجمة مهدی پارسا، تهران: رخ‌‌داد نو. میلنر، آندرو و جف براویت (1384). درآمدی ‌‌بر نظریة فرهنگی معاصر، ترجمة جمال محمدی، تهران: ققنوس. نوریس، کریستوفر (1380). شالوده‌‌شکنی، ترجمة پیام یزدانجو، تهران: مرکز. هولاب، رابرت (1386). یورگن هابرماس؛ نقد در حوزة عمومی، ترجمة حسین بشیریه، تهران: نشر نی. Critchley, Simon (2007). Infinitely Demanding; Ethics of Commitment, Politics of Resistance, London: Verso. D’Cruz, Carolyn (2006). “Adjusting the Tone of Marxism: A Hauntological Promise for Ghosts of Communism in a Democracy-to-come”, Contretemps, No. 6. Derrida, Jacques (1994). Specters of Marx: the State of the Debt, the Work of Mourning, and the New International, trans. Peggy Kamuf, London: Routledge. Egelton, Terry (2008). “Marxism without Marxism”, in: Ghoustly Demarkations; a Symposium on Jacques Derrida's Specters of Marx, Micheal Sprinker (ed.), London and New York: Verso. Gasche, Rodolphe (1986). The Tain of the Mirror (on Derrida`s Philosophical Background: Demanding Bue Immensely Valuable), Cambridge: Mass: Harvard University Press. Gupta, Suman (2007). The Theory and Reality of Democracy, London: Continuum. Sim, Stuart (2000). Derrida and the End of History, Icon Books U.k, Totem Books USA. Sprinker, Micheal (ed.) (2008). Ghoustly Demarkations; A Symposium on Jacques Derrida's Specters of Marx, London and New York: Verso.
جستارهای سیاسی IHCS جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 IHCS 13 علمی-پژوهشی تجزیه و تحلیل جنبش وال‌استریت بر اساس نظریة هابرماس هرسیج حسین دانشیارعلوم سیاسی، دانشگاه اصفهان رحیمی رئوف دانشجوی‌دکتری‌علوم‌سیاسی،دانشگاه اصفهان رمضانی ملیحه دانشجوی‌دکتری‌علوم‌سیاسی‌دانشگاه اصفهان 20 02 2014 4 10 153 177 31 12 2013 24 02 2014 Copyright © 2014, IHCS. 2014 https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_1035.html

چکیده جنبش وال‌استریت نمایان‌گر اعتراض مردم به عملکرد نظام سرمایه‌داری است و به منزلة یکی از مهم‌ترین رخدادها و تحولات جامعة امریکا در سال 2011 محسوب می‌شود. اهمیت این موضوع از آن‌رو است که برخلاف سایر جنبش‌ها محدود به حوزة خاصی نیست و توانسته است به‌تدریج به سایر نقاط جهان تسری یابد. این مقاله با روش توصیفی ـ تحلیلی به بررسی دلایل رخداد جنبش وال‌استریت، بر اساس نظریة هابرماس، می‌پردازد. ابتدا به صورت توصیفی به بررسی جنبش‌های اجتماعی جدید و جنبش وال‌استریت می‌پردازیم و در ادامه با روش تحلیلی تلاش می‌شود که به تجزیه و تحلیل علل شکل‌گیری جنبش وال‌استریت بر اساس نظریة هابرماس بپردازیم. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد، در جامعة امریکا شاهد شکل‌گیری انواع بحران‌های نظام سرمایه‌داری، که هابرماس به آن‌ها اشاره کرده است، می‌باشیم. بر این اساس می‌توان گفت وقوع بحران در حوزه‌های اقتصاد، سیاست و عمومی در امریکا سبب تشکیل جنبش وال‌استریت شده است.

 کلیدواژه‌ها: جنبش‌های اجتماعی جدید وال‌استریت سرمایه‌داری اقتصاد بحران منابع اسمخانی، رضا (17 مهر 1390). «جنبش وال‌استریت؛ جنبش 99 درصد»، سایت: Tazeh.net درخشان (08/10/1390). «ابعاد جنبش وال‌استریت»، قابل مشاهده در سایت: http://www.sarihnews.com/economic/739-1390-08-02-21-40-02 عبدلی، سعید (1390). «بحران اقتصادی اروپا»، اطلاعات سیاسی ـ اقتصادی، ش 284. کوئن، بروس (1378). مبانی جامعه‌شناسی، ترجمة غلامعباس توسلی و رضا فاضل، تهران: سمت. گی روشه (1373). تغییرات اجتماعی، ترجمة منصور وثوقی، تهران: نشر نی. نش، کیت (1388). جامعه‌شناسی سیاسی معاصر، جهانی‌شدن، سیاست، قدرت، ترجمة محمد تقی دلفروز، تهران: کویر. “Occupy Wall Street Movement” )12 December 2011(. www.Tribulation statute.Com Barton, M. (1984). “Relating Competence”, Journal of Progressive Human Services, 5(1). Crook, S., J. Pak lucky, and M. Waters (1992(. Post Modernization: Change in Advanced Society, London: Sage. Habermas, J. (1973). Legitimating Crisis, London: Heinemann. Habermas, J. (1981). The Theory of Communicative Action, London: Beacon Press. Heywood, Raw (1998). Politics, London: Macmillan. Jasper, William (2011). “Crisis Economic and Wall Street Movement“, http;//occupy media.org/. Kitchen, Joel (2011). “Wall Street Plays Occupy White House“, www.huffington post and move. Org. Lachlan and C. Muffler (1985). Hegemony & Social Strategy: Towards Democratic Politics, London: Verso. Scott, A. (1990(. Ideology and the New Social Movements, London: Unwind Hyman. Stamata, Linda (2011). The Impact Occupy Wall Street Movement, London: Unwind Hyman.