جستارهای سیاسی IHCS جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 IHCS 13 علمی-پژوهشی سیاست خارجی ترکیه و بیداری اسلامی مطالعۀ موردی: تحولات مصر و تونس ببری نیکنام کارشناس‌ارشد‌روابط‌‌دانشگاه‌شهیدبهشتی عباسی مجید استادیارروابط‌بین‌الملل‌دانشگاه علامه مغنی محمد کارشناس‌ارشد دانشگاه علامه 22 05 2014 5 11 1 26 13 11 2013 22 01 2014 Copyright © 2014, IHCS. 2014 https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_1192.html

چکیده تحولات موسوم به بیداری اسلامی در هزارۀ جدید از پردامنه‌ترین و ژرف‌ترین تحولات در ساختار سیاسی کشورهای منطقه به‌شمار می‌رود. این تحولات با اعتراض‌های مردمی علیه حکومت‌های خودکامه، به‌منظور دست‌یابی به دموکراسی و نفی سلطه و حاکمیت قانون و استبدادستیزی، از تونس آغاز گردید و سپس به کشورهای دیگر، ازجمله مصر و لیبی و یمن و بحرین، و سوریه رسید. این وضیعت در کشورهای تونس و مصر به سرنگونی حکومتِ بِن علی و حُسنی مبارک انجامید. در بحبوحۀ این تحولات قدرت‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای هر یک به فراخور حال خود تلاش کردند تا منافع خویش را تأمین کنند. از جملۀ این کشورها ترکیه، تحت رهبری حزب عدالت و توسعه، در جایگاه متحد غرب و الگوی این کشورها به زعم غربی‌هاست. هدف این مقاله بررسی و ارزیابی مواضع سیاست خارجی ترکیه با تأکید بر تحولات داخلی مصر و تونس است و برای تحقق این هدف، در این تحقیق، با استفاده از رویکرد نظری رئالیسم تهاجمی، سعی در اثبات این فرضیه داریم که سیاست خارجی فعال ترکیه، در تحولات اخیرِ مصر و تونس، به دنبال افزایش قدرت و نفوذ خود در منطقه، به‌منظور افزایش ضریب امنیتی و کاهش تهدیدات از سوی رقبای منطقه‌ای و بین‌المللی و کنترل بازیگرانی چون جمهوری اسلامی ایران و عربستان و کسب منافع سیاسی و اقتصادی بیش‌تر و پیشی‌گرفتن از رقبای منطقه‌ای است.

 کلیدواژه‌ها: سیاست خارجی بیداری اسلامی رئالیسم تهاجمی حزب عدالت و توسعه امنیت منطقه‌ای منافع ملی منابع امیری، مهدی (1391). «رویکرد ترکیه در تحولات خاورمیانه»، سایت راسخوان: www. rasekhoon. Net. بلیس، جان و استیو اسمیت (1383). جهانی‌شدن سیاست: روابط بین‌الملل در عصر نوین (زمینۀ تاریخی، نظریه‌ها، ساختارها و فرایندها)، ترجمة ابوالقاسم راه‌چمنی، ج 1، تهران: ابرار معاصر. حاجی‌یوسفی، امیرمحمد و فاطمه شهریار (1391). «شناخت حوادث 2011 خاورمیانه در قالب تئوریک و نظری»، فصل‌نامۀ مطالعات راهبردی. صبوحی، مهدی و رحمت حاجی‌مینه (1391). «بررسی مقایسه‌ای ایران و ترکیه در تحولات بهار عربی؛ بررسی موردی مصر، تونس و لیبی»، فصل‌نامۀ روابط خارجی، س 5، ش 4. فیرحی، داوود (1392). «اخوان هنوز شانس پیروزی دارد»، گفت‌وگوی دکتر فیرحی با سایت دیپلماسی ایرانی: http//:www. irdiplomacy. ir/fa/page/1918469/. مرشایمر، جان (1388). تراژدی سیاست خارجی قدرت‌های بزرگ، ترجمۀ غلامعلی چگینی‌زاده، تهران: دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی وزارت امور خارجه. مشیرزاده، حمیرا (1385). تحول در نظریه‌های روابط بین‌الملل، تهران: سمت. Cook, Sreven (2009). ‘The Evolving Turkish Role in Mideast Peace Diplomac’, Council on Foregin Relations: http://www. cfr. org/turkey/evolving-turkish-role-mideast-peace-diplomacy/p19000. Cordesman, Anthrony (2011). ‘Rethinking the Arab Spring; Stability and Security in Egypt, Tunisia’, CSIS. Duran, B. and N. Yilmaz (2011). ‘Whose Model? Which Turkey?’, Foreign Policy: http://mideast. foreignpolicy. com/posts/2011/02/08/whose_model_which_turkey. Fevzi, Bilgin (2011). ‘Turkey's Role in Post-Revolutionary Middle East’, Washington Review of Turkish and Eurasian Affairs: http://www. thewashingtonreview. org/articles/turkeys-role-in-post-revolutionary-middle-east. html. Hurriyet (2011). ‘Turkey Looks for Central role in arab Spring’: http://www. hurriyetdailynews. com/default. aspx?pageid=438&n=turkey-looks-for-central-role-in-arab-spring-2011-06-17. Jung, Dietrich (2011). ‘After the Spring: Is Turkey a Model for Arab States? Center For Mellemostsudier-Sidanskuniversity’: http//:www. static. sdu. Dk. Karabat, Ayse (2011). ‘Turkey- Egypt Ties to deepen if Mubarak Leaves power’, Sunday's Zaman: http://www. todayszaman. com/news-234617-turkey-egypt-ties-to-deepen-if-mubarak-leaves-power. html.  Kardas, Saban (2011). ‘Syrian Uprising Tests Turkey's Middle East Policy’, The Jamestown Foundation Website, Eurasia Daily Monitor Volume: 8 Issue: 90, available at: http://www. refworld. org/docid/4dcb8fe22. html [accessed 10 April 2014]. Larrabee, Stephen (2007). ‘TURKEY Rediscover the Middle East’, Foreign Affairs, Vol. 86, No. 4. Lobell Steven, E. (2002). ‘War is Politics: Offensive Realism, Domestic Politics, and Security Strategies’, security studies, Vol. 12, No. 2. Mearsheimer, J. (2001). The Tragedy of Geat Power Politics, First Edition, New York, W. W. Norton Company. Protopapas, George (2011). ‘Turkey's Geopolitical Interests and middle East Revolts’, International Affairs: http://en. interaffairs. ru/events/74-turkeys-geopolitical-interests-and-middle-east-revolts. html. Ravuz, Ercan (2011). ‘Turkey Says Tunisia Revolt Could be Mode for Other’, Today Zaman: http://todayszaman. com/news-236285-turkey-says-tunisia-revolt-could-be-model-for-others. html. Reilly, David and A. Reilly (2003). ‘The Power Politics Game’: Offensive Realism in Theory and Practice SIMULATION and GAMING, Vol. 34, No. 2. Shadid, Anthony (2011). ‘Unrest Around the Arab World Endangers Newfound Influence’, at www. nytimes. com/2011/05/05/world/europe/05turkey. html. Svet, Oleg (2006). ‘Turkey's Zero Problem Foreign Policy: An Untenable Balancing Act’, New Initiative For Middle-East Peace Journal, Vol. 2. Taspinar , Omer (2008). ‘Turkey's Middle East Policies, Between Neo- Ottomanism and Kemalism’, Carnegie Endowmen: www. CarnegieEndowment. Org. Toft, Peter and John J. Mearsheimer (2005). ‘an Offensive Realist between Geopolitics and Power’, Journal of International Relation and Development, No. 8. Turgut, Pelin (2011). ‘A Model of Middle East Democracy, Turkey Calls for Change in Egypt’ at http://content. time. com/time/world/article/0,8599,2045723,00. html. Valeriano, Brandon (2009). ‘Department of Political Science’, University of Illinois at Chicago, Times, Section 4. Walker, Josha (2011). ‘Return of the Turks as Middle East Kingmaker’, Foreign Policy: http://www. tc-america. org/issues-information/tca-issue-papers/turks-as-middle-east-kingmaker-208. htm.
جستارهای سیاسی IHCS جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 IHCS 13 علمی-پژوهشی ارتش و دولت‌سازی در ایران و اروپا مطالعه‌ای تطبیقی در کارکردها و بسترها حاتمی عباس استادیارعلوم سیاسی دانشگاه اصفهان 22 05 2014 5 11 27 47 11 08 2013 01 11 2013 Copyright © 2014, IHCS. 2014 https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_1193.html

چکیده بررسی اولیۀ ادبیات دولت‌سازی در ایران و اروپا نشان می‌دهد که در هر دو دولت‌سازی ارتش نقش برجسته‌ای داشته است. با وجود این، ادبیات دولت‌سازی در ایران این سؤال عمده را بی‌پاسخ گذاشته است که آیا ارتش در ایران این نقش برجسته را به شیوه‌ای مشابه یا به شیوه‌ای متمایز از ارتش‌های اروپایی ایفا کرده است؟ این مقاله با بهره‌گیری از روش مقایسه‌ای نشان می‌دهد که نقش ارتش در دولت‌سازی‌های ایران و اروپا برجسته و از این حیث مشابه بوده است، اما بررسی شیوه‌هایی که از طریق آن ارتش‌های مزبور این نقش برجسته محقق ساخته‌اند نشان می‌دهد که کارکردهای صرفاً داخلی ارتش در دولت‌سازی ایران در برابر ترکیبی از کارکردهای بیرونی و داخلی ارتش در دولت‌سازی‌های اروپا آن دو را تا حد زیادی از هم متمایز ساخته است. استدلال شد که دلیل تمایز در کارکرد ارتش‌های مزبور تمایز در بسترهای داخلی و بیرونی بوده است که در آن ارتش‌ها در فرایند دولت‌سازی‌های درگیر شده‌اند. بدین سان، در این‌جا تمایز در بستر دولت‌سازی تمایز در کارکرد ارتش در دولت‌سازی را ایجاب کرده است و موجد راه‌های متعدد و متکثر دولت‌سازی از سوی ارتش در ایران و اروپا شده است. همین تکثرگرایی در سطوح کلی‌تر اولاً نشان می‌دهد که پیدایش دولت مدرن تا چه اندازه تحت‌تأثیر الزامات جامعه‌ای قرار داشته است که از متن آن سر برآورده است. ثانیاً چشم‌اندازی جدید در مورد نسبت دولت‌سازی اروپا و ایران در ادبیات مربوطه فراهم می‌آورد و مشخص می‌سازد که نباید به شیوه‌ای تعمیمی مسیر تحولات سیاسی حال و آینده یک کشور را سراسر از طریق مسیر تحولات گذشته کشورهای دیگر تعیین کرد.

 کلیدواژه‌ها: دولت‌سازی در ایران دولت‌سازی در اروپا ارتش روش تطبیقی منابع آبراهامیان، یرواند (1376). مقالاتی در جامعه‌شناسی سیاسی ایران، ترجمۀ سهیلا ترابی، تهران: شیرازه. آبراهامیان، یرواند (1377). ایران بین دو انقلاب، ترجمۀ فیروزمند و دیگران، تهران: نشر نی. آبراهامیان، یرواند (1390). تاریخ مدرن ایران، ترجمۀ محمدابراهیم فتاحی، تهران: نشر نی. اپللو، والترسی و استفان جی رستو (1389). ملت دولت و نظام جهانی، ترجمۀ پرویز دلیرپور، تهران: کویر. اشرف، احمد (1359). موانع تاریخی رشد سرمایه‌داری در ایران، تهران: زمینه. بدیع، برتران و پی‌یر بیرن بوم (1387). جامعه‌شناسی دولت، ترجمۀ احمد نقیب‌زاده، تهران: قومس. بشیریه، حسین (1384). موانع توسعۀ سیاسی در ایران، تهران: گام نو. پوجی، جانفرانکو (1377). درآمدی جامعه‌شناختی بر تکوین دولت مدرن، ترجمۀ بهزاد باشی، تهران: آگاه. سینایی، وحید (1384). دولت مطلقه، نظامیان و سیاست در ایران (1357 - 1299)، تهران: کویر. فاتح، مصطفی (1358). پنجاه سال نفت ایران، تهران: پیام. فوران، جان (1378). مقاومت شکننده: تاریخ تحولات اجتماعی ایران، ترجمۀ احمد تدین، تهران: رسا. کاظم‌زاده، فیروز (1371). روس و انگلیس در ایران (1864 - 1914)، ترجمۀ منوچهر امیری، تهران: آموزش انقلاب اسلامی. کدی، نیکی (1381). ایران دوران قاجار و برآمدن رضا خان، ترجمۀ مهدی حقیقت‌خواه، تهران: ققنوس. کرونین، استفان (1377). ارتش و حکومت پهلوی، ترجمۀ غلامرضا علی‌بابایی، تهران: خجسته. کوثری، مسعود (1387). روش مقایسه‌ای، در رهیافت و روش در علوم سیاسی، ویراستۀ عباس منوچهری، تهران: سمت. لمبتون، آن (1362). مالک و زارع، ترجمۀ منوچهر امیری، تهران: علمی و فرهنگی. مک کی، تام و دیوید مارش (1384). روش مقایسه‌ای، در روش و نظریه در علوم سیاسی، ویراستۀ دیوید مارش و جری استوکر، ترجمۀ امیرمحمد حاج‌یوسفی، تهران: مطالعات راهبردی. مهدوی، هوشنگ (1368). تاریخ روابط خارجی ایران از پایان جنگ جهانی دوم تا سقوط پهلوی، تهران: مؤلف. میلسپو، آرتور (2536). مأموریت امریکایی‌ها در ایران، ترجمۀ حسین ابوترابیان، تهران: پیام. نقیب‌زاده، احمد (1386). مطالعۀ تطبیقی تحول دولت مدرن در غرب و ایران در دولت مدرن در ایران، ویراستۀ رسول افضلی، قم: دانشگاه مفید. هلد، دیوید (1386). شکل‌گیری دولت مدرن، ترجمۀ عباس مخبر، تهران: آگاه. Amirarjomand, S. A. (1998). The Turban for the Crown, New York: Oxford University Press. Anderson, P. (1974). Lineage of Absolute State, London: New Left book Press. Badie, B. (2000). The Imported State: the Westernization of Political Order, Translated by Royal. C., Stanford: Stanford University press. Banani, A. (1961). The Modernization of Iran,1921-1940, Stanford: Stanford University Press. Brautigam, D. (2008). Taxation and State Building in Developing State, Cambridge: Cambridge University Press. Centeno, Miguel (1997). ‘Blood and Debt: War and Taxation in Latin America,’ American Journal of Sociology, Vol. 102, No. 6. Centeno, Miguel (2003). ‘Limited War and Limited States in Irregular Armed Forces and Their Role’, in Politics and State Building, D. Diane and W. Anthony (ed), Cambridge: Cambridge University Press. Ertman, Thomas (2005). ‘State Building and State Formation in Europe’, in The Handbook of Political Sociology, Cambridge: Cambridge University Press. Finer, S. (1975). ‘State and Nation Building in Europe: the Role of Military’, in Ch.Tilly, in The Formation of Nation State in Western Europe, Princeton: Princeton University Press. Giddens, A. (1985). The Nation- State and Violence, Berkeley: University of California Press. Hague, R. and Harrop (2007). Comparative Government, Palgrave. Herreros, F. (2011). State, The in the Encyclopedia of Political Science, G.T. Kurian (ed), Washington: CQ press. Hui, V. T. B. (2005). War and State Formation in Ancient China and Early Modern Europe, Cambridge: Cambridge University Press. Humphreys, L. (1995). The way of Heavenly Sword, Stanford: Stanford University press. Karshenas, M. (1990). Oil, State and Industrial Development in Iran, Cambridge: Cambridge University Press. Lasswaell, H. (1968). ‘The Future of Comparative Method’, Comparative Politics. Lijiphart, A. (2006). Comparative Politics and the Comparative Method, In Comparative Method in the Social Science, A. Sica (ed), New Delhi: Sage Press. Mann, Michael (1986). The Source of Social Power, Cambridge: Cambridge University Press. Modelski, G. (1978). ‘The Long Cycle of Global Politics and The Nation State’, Comparative Study In Society and History, No. 20. Moore (2004). ‘Revenues, State Formation and the Quality of Governance in Developing Country’, International Political Science Review ,Vol. 25, No. 3. Porter, Bruce D. (1994). War and the Rise of the State: The Military Foundations of Modern Politics, New York: Free Press Sorensen, Georg (2001). ‘War and State-Making: Why Doesn’t It Work in the Third World?’, Security Dialogue, No. 32. Stone, Lawrence (1965). The Crisis of the Aristocracy, Oxford: Clarendon Press. Tilly, Charles (1975). The Formation of Nation State in Western Europe, Princeton: Princeton University Press. Tilly, Charles (1985). ‘War Making and State Making as Organized Crime’, in Bringing the State Back in, P. Evans and d. Rueschmeyer and T. Skocpol (ed), Cambridge: Cambridge University Press. Upton, J. (1968). A History of Modern Iran: an Interpretation, Cambridge: Harvard University Press.
جستارهای سیاسی IHCS جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 IHCS 13 علمی-پژوهشی تحلیل گفتمان به‌مثابۀ روش حسنی‌فر عبدالرحمن استادیارعلوم‌سیاسی‌پژوهشگاه‌علوم انسانی امیری پریان فاطمه کارشناس ارشد علوم سیاسی 22 05 2014 5 11 49 67 02 10 2013 31 01 2014 Copyright © 2014, IHCS. 2014 https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_1194.html

چکیده تحلیل گفتمان از جمله روش‌هایی است که برای دست‌یابی به سطحی از داده‌ها و اطلاعات می‌تواند استفاده شود. این روش تفسیری است و انجام آن تابع ویژگی‌ها و مشخصه‌هایی است. تحلیل گفتمان به نوعی جزو روش‌های کیفی محسوب می‌شود که درک و استنباط استفاده‌کنندۀ آن در میزان ارائه و نوع داده‌ها و اطلاعات مرتبط با موضوع مورد مطالعه اهمیت دارد. در این مقاله، ابعاد و مشخصه‌های تحلیل گفتمانی، به‌منزلۀ روش، در یک رویکرد مفهومی، از قبیل محورهایی چون سطحِ سطح و عمقِ سطح و عمقِ سطح و عمقِ عمق، بررسی می‌شود.

 کلیدواژه‌ها: گفتمان روش تحلیل گفتمان روش‌شناسی منابع استوکر، جری و دیوید مارش (1378). روش و نظریه در علوم سیاسی، ترجمۀ امیرمحمد حاجی‌یوسفی، تهران: مطالعات راهبردی. برنز، اریک (1373). میشل فوکو، ترجمۀ بابک احمدی، تهران: نسل قلم. تاجیک، محمدرضا (1383). گفتمان، پادگفتمان و سیاست، تهران: مؤسسۀ تحقیقات و توسعۀ علوم انسانی. حق‌شناس، علی‌محمد و همکاران (1381). فرهنگ معاصر هزاره (انگلیسی ـ فارسی)، تهران: فرهنگ معاصر. دایک‌، ت‍ون و‌ م. آدریان‍وس‌ ف‍ان‌ (۱۳۸۲). م‍طال‍ع‍اتی‌ در تحلیل‌ گ‍ف‍ت‍م‍ان‌: از دس‍ت‍ور م‍ت‍ن‌ ت‍ا گ‍ف‍ت‍م‍ان‌ک‍اوی‌ ان‍ت‍ق‍ادی‌، ترجمۀ‌ پیروز ایزدی و همکاران، ویراستۀ م‍ه‍ران‌ م‍ه‍اج‍ر و م‍ح‍م‍د ن‍ب‍وی‌، تهران: وزارت‌ ف‍ره‍ن‍گ‌ و ارش‍اد اس‍لامی‌، م‍رک‍ز م‍طال‍ع‍ات‌ و ت‍ح‍قیق‍ات‌ رس‍ان‍ه‌ه‍ا. دریفوس، هیوبرت و پل رابینو (1376). میشل فوکو، فراسوی ساختارگرایی و هرمنوتیک، ترجمۀ حسین بشیریه، تهران: نشر نی. سلطانی، علی‌اصغر (1383). «تحلیل گفتمان به‌مثابۀ نظریه و روش»، فصل‌نامۀ علوم سیاسی، ش 28. شعیری، محمدرضا (1387). «تحلیل گفتمان رویکرد نشانه‌ ـ معناشناختی» در تارنمای http://www.bashgah.net/fa/content/show/41894 فرکلاف، نورمن (1379). تحلیل انتقادی گفتمان، ترجمة گروه مترجمان، تهران: مرکز مطالعات رسانه. فیرحی، داود (1378). قدرت دانش و مشروعیت در اسلام، تهران: نشر نی. کاشی، غلامرضا، «تحلیل گفتمان در هزارتوی تئوری‌ها»، در تارنمای http://www.bashgah.net/fa/content/show/25821 کوبلی، پاول (1387). نظریه‌های ارتباطات، ج 3، ترجمۀ احسان شاقاسمی، تهران: پژوهشکدۀ علوم انسانی و مطالعات فرهنگی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری. کوبلی، پاول (1387). نظریه‌های ارتباطات، ج 4، ترجمۀ گودرز میرانی، تهران: پژوهشکدۀ علوم انسانی و مطالعات فرهنگی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری. مک دانل، دایان (1380). مقدمه‏اى بر نظریه‏هاى گفتمان، ترجمۀ حسینعلى نوذرى، تهران: فرهنگ گفتمان. میرفخرایی، تژا (1383). فرایند گفتمان، تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، مرکز مطالعات رسانه. ن‍وری‍س‌، ک‍ری‍س‍ت‍وف‍ر (۱۳۸۵). ش‍ال‍وده‌‌ش‍ک‍ن‍ی‌، ترجمۀ‌ پ‍ی‍ام‌ ی‍زدان‍ج‍و، ت‍ه‍ران: م‍رک‍ز. هال، استوارت (۱۳۸۶). غرب و بقیه: گفتمان و قدرت، ترجمۀ محمود متحد، تهران: آگه. Burn, Andrew and David Parker ‎)2003(. ‎Analyzing Media Texts, ‎London :Continuum. Dant, Tim (1991(. Knowledge, Ideology and Discourse: a Sociological Perspective, London: Rutledge. Hall, Stuart )1992(. Culture, Media, Language‎, :London Routledge
جستارهای سیاسی IHCS جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 IHCS 13 علمی-پژوهشی ناسیونالیسم از منظر شهروندی در عصر پهلوی اول با تأکید بر قومیت‌ها حشمت‌زاده محمدباقر دانشیارعلوم سیاسی‌دانشگاه شهید بهشتی نازاریان سیدمحمدوهاب کارشناس‌ارشدعلوم‌سیاسی‌شهید بهشتی حیدری دلفارد سولماز کارشناس‌ارشد‌علوم‌سیاسی‌پیام‌نور قزوین 22 05 2014 5 11 69 93 17 09 2013 24 11 2013 Copyright © 2014, IHCS. 2014 https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_1195.html

چکیده ناسیونالیسم و شهروندی در زمرۀ مقولاتی هستند که در عصر جدید وارد عرصه‌‌های انضمامی و ذهنی ساخت‌‌های اجتماعی و سیاسی شده و بر یک‌دیگر مؤثر بوده‌‌اند؛ به گونه‌‌ای که اگر شهروندی محقق نگردد، ناسیونالیسم نیز با مشکل جدی مواجه می‌‌شود. رابطۀ این دو به گونه‌‌ای است که هر نوع تعریف ما از ناسیونالیسم و هر نوع نگرش ما به آن مستقیماً در فرایند ملت‌‌سازی تأثیر می‌‌گذارد. اگر این تعریف از نوع جوهرگرا و فرهنگی باشد، به بسته و محدود شدن مفاهیم ذهنی و انضمامیِ معطوف به ملت و فرایند ملت‌‌سازی منجر می‌‌گردد؛ و برعکس، اگر تعریف ما مبتنی‌بر سیاسی و تاریخی بودن ناسیونالیسم باشد، آن‌‌گاه ابعاد ملت و ملت‌‌سازی گسترش می‌یابد و زمینه‌‌های تحول دموکراتیکِ مبتنی‌بر اثرگذاری متقابل ساخت اجتماعی و ساخت سیاسی حادث می‌‌شود. این امر در عصر پهلوی اول به‌خوبی نمایان شد و با اجرای سیاست ناسیونالیسم فرهنگی، ارائۀ قدرتی برهنه با عملکرد معلق و تقریباً یک‌‌سویه، تقابل صرفاً نظامی با ایلات و قومیت‌‌ها و طرد آن‌ها و تلاش در جهت حذف خرده‌‌فرهنگ‌‌ها و زبان آنان در روند ملت‌‌سازی از تحقق مفهوم ناسیونالیسم در بین نیروهای اجتماعی و سیاسی جلوگیری شد. این مبحثی است که ما در این تحقیق به دنبال بررسی و تحلیل آن هستیم

 کلیدواژه‌ها: ناسیونالیسم فرهنگی ناسیونالیسم سیاسی شهروندی قومیت ساخت سیاسی ساخت اجتماعی منابع آبراهامیان، یرواند (1387). ایران بین دو انقلاب، ترجمۀ احمد گل‌محمدی و محمد‌ابراهیم فتاحی ولیلایی، تهران: نشر نی. آبراهامیان، یرواند (1387). مقالاتی در جامعه‌شناسی سیاسی ایران، ترجمۀ سهیلا ترابی فارسانی، تهران، شیرازه. اتابکی، تروج (آذر1390). «گفت‌وگو با تورج اتابکی»، ماه‌نامۀ مهرنامه، ش 17. اتابکی، تورج و اریک یان زورکر (1385). تجدد آمرانه: جامعه و دولت در عصر رضاشاه، ترجمۀ مهدی حقیقت‌خواه، تهران: ققنوس. احمدی، حمید (1383). ایران: قومیت، هویت و ملیت، تهران: مؤسسۀ تحقیقات و توسعۀ علوم انسانی. آدمیت، فریدون (1357). اندیشه‌های میرزا آقاخان کرمانی، تهران: پیام. ازغندی، علیرضا (1384). نخبگان سیاسی ایران بین دو انقلاب، تهران: قومس. ازغندی، علیرضا (1386). تحولات اجتماعی ـ سیاسی ایران (1320‌ - ‌1357)، تهران: سمت. آشوری، داریوش (1377). ما و مدنیت، تهران: مؤسسه فرهنگی صراط. بدیع، برتران (1389). توسعۀ سیاسی، ترجمۀ احمد نقیب‌‌‌زاده، تهران: قومس. بشیریه، حسین (1387). دیباچه‌‌ای بر جامعه‌‌شناسی سیاسی ایران، تهران: نگاه معاصر. بشیریه، حسین (1387). موانع توسعۀ سیاسی در ایران، تهران: گام نو. بنیامین، والتر (1389). خیابان یک‌طرفه، ترجمۀ حمید فرازنده، تهران: مرکز. بیگدلو، رضا (1380). باستان‌گرایی در تاریخ معاصر ایران، تهران: مرکز. تاجیک، محمدرضا (1382). تجربۀ بازی سیاسی در میان ایرانیان، تهران: نشر نی. تاجیک، محمدرضا (1383). روایت غیریت و هویت در میان ایرانیان، تهران: فرهنگ گفتمان. حقیقت، صادق (1387). روش‌‌شناسی علوم سیاسی، قم: دانشگاه مفید. روشه، گی (1390). تغییر اجتماعی، ترجمۀ منصور وثوقی، تهران: نشر نی. ریتزر، جورج (1384). نظریۀ جامعه‌شناسی در دوران معاصر، ترجمۀ محسن ثلاثی، تهران: علمی. صالحی امیری، سیدرضا (بهار 1388). مدیریت منازعات قومی در ایران، تهران: مجمع تشخیص مصلحت نظام، مرکز تحقیقات استراتژیک. صفایی، ابراهیم (1356). رضاشاه کبیر و تحولات فرهنگی ایران، تهران: وزارت فرهنگ و هنر. طبری، احسان (1354). فروپاشی نظام سنتی و زایش سرمایه‌داری در ایران: از آغاز تمرکز قاجار تا آستانۀ انقلاب مشروطیت. عسکریان، مصطفی (1385). «جایگاه فرهنگ‌‌های قومی در تربیت شهروندی»، فصل‌نامۀ نوآوری‌‌های آموزشی، س 5، ش 17. فاطمی‌‌نیا، سیاوش (1386). «فرهنگ شهروندی؛ محصول و محمل حاکمیت خوب»، فصل‌نامۀ رفاه اجتماعی، س 7، ش 26. فالکس، کیت (1380). شهروندی، ترجمۀ محمدتقی دلفروز، تهران: کویر. فوکو، میشل (1392). مراقبت و تنبیه، ترجمۀ افشین جهاندیده و نیکو سرخوش، تهران: نشر نی. فی، برایان (1389). پارادایم‌‌شناسی علوم انسانی، ترجمۀ مرتضی مردی‌‌ها، تهران: پژوهشکدۀ مطالعات راهبردی. کاتم، ریچارد (1371). ناسیونالیسم در ایران، ترجمۀ احمد تدین، تهران: کویر. کاتوزیان، محمدعلی (1373). صادق هدایت؛ از افسانه تا واقعیت، ترجمۀ فیروز مهاجر، تهران: طرح نو. کاتوزیان، محمدعلی (1390). اقتصاد سیاسی ایران، ترجمۀ محمدرضا نفیسی و کامبیز عزیزی، تهران: مرکز کچویان، حسین (1387). تطورات گفتمان‌‌های هویتی ایران؛ ایرانی در کشاکش با تجدد و مابعد تجدد، تهران: نشر نی. کوش، دنی (1381). مفهوم فرهنگ در علوم اجتماعی، ترجمۀ فریدا فریدون، تهران: سروش. گلنر، ارنست (1388). ناسیونالیسم، ترجمۀ سیدمحمدعلی تقوی، تهران. مردی‌ها، مرتضی (بهار 1383). «تناقض‌‌نمای نظری ناسیونالیسم»، مجلۀ دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، ش 63. معینی علمداری، جهانگیر (1389). روش‌‌شناسی نظریه‌‌های جدید در سیاست (ساختارگرایی و پساساختارگرایی). تهران: دانشگاه تهران. نظری، علی‌اشرف (1386). «ناسیونالیسم و هویت ایرانی»، مطالعۀ موردی دورۀ پهلوی اول، دوفصل‌نامۀ سیاست، س 9، ش 22. نقیب‌‌زاده، احمد (1379). دولت رضاشاه و نظام ایلی، تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی. هابزباوم، اریک (1382). ملت و ملی‌‌گرایی پس از 1780، ترجمۀ جمشید احمدپور، تهران: نیکا. هیوود، اندرو (1389). سیاست، ترجمۀ عبدالرحمن عالم، تهران: نشر نی. وینست، اندرو (1389). نظریه‌‌های دولت، ترجمۀ حسن بشیریه، تهران: نشر نی. Abrahamian, Ervand (2008). A History Modern of Iran, City University of New York, Cambridge University Press. Amuzegar, Jahangir (1991). The Dynamics of the Iranian Revolution, New York, State University of New York. Carithers, M. and Others (1985). The Category of the Person, Cambridge, Cambridge University, press. Chehabi, houshang (1990). Iranian Politics and Religious Modernism: The Liberation Movment of Iran, London, I.B. Touris. Crossely, Nick, Citizenship (2001). Inter-Subjectivity and the Life World, in?. Frey, Bruno (2003). ‘Flexible citizenship for global society’, Political, Philosophy and Economy, Vo1. 2, No. 1. Gelner, Ernest (1978). Thought and Change, Chicago, University of Chicago press. Gruhn, I. V. (2001). ‘State Formation’, in International Encyclopedia of the social & Behavioral science, Neil Smelser and Paul Baltes (ed.), Elsevier, vol. 2. Halpern, Manfred (1970). The Politic of Social Change in Middle East and North Africa, Princeton, Princeton u.p. Heater, Derek (1990). Citizenship: The Civic Ideal in World History, Political, and Education, London, Macmillan. Honneth, A. (1995). The Struggle for Recogniation, Polity press. Kashani sabet, Firoozeh (2002). Culture of Iranian: The Evolving Polemic of Iranian Nationalism, in Iran and Surrounding word, Nikkie R, keddie and Rudi Matthess, London and Seattle, University of Washington Press. Kohn, Hans (1995). The Roots of Nationalism, in Nationalism and History , Canada, D. Van Nostrand co. Laclau, Ernesto (1990). New Reflection on the Revolution of our Time, London, Verso. Lousses, Emile (1964). Abstolutism in Heinz Lubasz, The Development of the Modern State (ed.), New York, Macmillan. Mann, Micheal (1999).‘The Autonomous Power of the state: Its Origins, Meschanism and Results’ in Jhon A. Hall (ed.), The State, London, Routledge, VoI. 1. Mcneill, W. H. (1982). The Pursuit of Power, Blackwell, Oxford. Minogue, K. M. (1965). Nationalism, London, Bastford. Smith, Anthony (1981). The Ethnic Origin of Nationalism, London, Oxford, Blackwell. Tilly, Charles (2006). ‘Why and How History Matters?’ in Contextual Political Analysis, Charles Tilly and Robert Goodin (ed.), Oxford, Oxford University press. Vaziri, Mostafa (1991). Iran as Imagined Nation, New York, Pragon House.
جستارهای سیاسی IHCS جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 IHCS 13 علمی-پژوهشی موانع داخلی دموکراتیزه‌شدن عراق پس از سقوط صدام درخشه جلال استادعلوم سیاسی‌دانشگاه امام صادق ملکی محمدمهدی کارشناس‌ارشد روابط دانشگاه آزاد کرج 22 05 2014 5 11 95 116 09 02 2014 16 04 2014 Copyright © 2014, IHCS. 2014 https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_1196.html

چکیده کشور عراق یکی از مهم‌ترین کشور‌های منطقۀ حساس خاورمیانه محسوب می‌شود و همواره تحولات آن در سایر کشورهای منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای تأثیرگذار بوده است. عراق جدید نیز، که پس از حملۀ نیرو‌های ائتلافی، به رهبری امریکا، در سال 2003 و در پی سقوط رژیم دیکتاتور بعثی شکل گرفت، بسیار حائز اهمیت است و روند تحولات آن از سوی قدرت‌های منطقه‌ای و بین‌المللی با حساسیت فراوان دنبال می‌گردد. عراق جدید به سمت‌و‌سوی دموکراسی در حرکت است، اما این حرکت با کندی صورت می‌گیرد، به طوری که با گذشت بیش از یک دهه از عمر عراق جدید دموکراسی در آن بسیار کم‌رنگ است. موانعی که بر سر راه دموکراسی در عراق جدید وجود دارند می‌توانند داخلی و یا خارجی باشند. این مقاله، بر اساس فرضیۀ خود، موانع داخلی را به دو قسمت کلی تقسیم کرده است؛ نخست، ساختار‌های چندوجهی جامعۀ عراق و عدم پای‌بندی و تفسیر به رأی هریک از گروه‌ها و جریانات داخلی عراق به قانون اساسی، و دوم سعی بر پاسخ‌گویی به پرسش اصلی این نوشتار که موانع داخلی دموکراتیزه‌شدن عراق پس از سقوط صدام کدام‌اند.

 کلیدواژه‌ها: دموکراسی ساختار چندوجهی عراق قانون اساسی منابع احمدی، کوروش (1384). ضعف انسجام اجتماعی سیاسی و مشکلات ژئوپلتیک در عراق؛ عراق پس از صدام، تهران: دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی. اسدی علی‌اکبر (1391). روند دولت ـ ملت‌سازی در عراق جدید، تهران: مطالعات اندیشه‌سازان راه‌ نور. برنا بلداجی، سیروس (1383). «روند دولت‌سازی در عراق نوین الزامات و رویکردهای ایران»، خبرنامۀ دفاع، ش 4. تلاشان، حسن (1389). «دورنمای ژئوپلتیک شیعه در عراق»، فصل‌نامۀ علمی ‌ـ پژوهشی شیعه‌شناسی، س 8، ش 31. دبلیو پای، لوسین و دیگران (1380). بحران‌ها و توالی‌ها در توسعۀ سیاسی، ترجمۀ غلامرضا خواجه‌سروی، تهران: پژوهشکدۀ مطالعات راهبردی. رازانی، احسان (1384). پیامدهای نظامی حضور نظامی امریکا در عراق بر امنیت جمهوری اسلامی ایران، تهران: سازمان عقیدتی سیاسی ناجا. سریع‌القلم، محمود (1386). فرهنگ سیاسی ایران، تهران: پژوهشکدۀ مطالعات فرهنگی و اجتماعی. سیسیک، تیمونی (1379). تقسیم قدرت و میانجی‌گری بین‌المللی در منازعات قومی، ترجمۀ مجتبی عطار‌زاده، تهران: پژوهشکدۀ مطالعات راهبردی. شوارتز، منتل جان (1388). «ناسیونالیسم و تکه‌تکه‌شدن»، ترجمۀ فرزاد پورسعید، در راهنمای جامعه‌شناسی سیاسی، ج 2. صبا، هادی (1383). «طلوع شیعه»، همشهری دیپلماتیک، ش 34. عدنان، زهرا عالی (1388). «جایگاه و نقش عشایر بر تحولات سیاسی عراق»، فصل‌نامۀ مطالعات خاور‌میانه، س 16، ش 2. علی‌نقی، امیر‌حسین (1383). «سناریوهای محتمل در مورد آیندۀ عراق و استراتژی جمهوری اسلامی ایران»: بولتون پژوهشکدۀ مطالعات راهبردی. لطیف الزبیدی، حسن، محمد العبادی نعمه، لافی السعدون عاطف (1390). عراق در جست‌وجوی آینده، ترجمۀ علی شمس، تهران: انتشارات مطالعات اندیشه‌سازان راه نور. مسجدی ایرج، (1387). «بررسی تجربۀ دولت ‌ـ ملت‌سازی در عراق»، در مجموعه مقالات همایش عراق نوین و تحولات خاورمیانه، تهران: مؤسسۀ مطالعات اندیشه‌سازان راه نور. مهتدی، محمدعلی (1384). «عراق به کجا می‌رود؟»، همشهری دیپلماتیک، ش 69. وایمر، آندریاس (1387). «عنوان دموکراسی و کشمکش قومی و مذهبی در عراق»، در سامان سیاسی در عراق جدید، ترجمۀ سید‌کمال سروریان. Amatzi, Baram and Barry Rubin, Iraash (1996). Road to War, London. Geretch, reuel marc (2004). ‘The Islamic Paradox, Shiite Clerics, Sunni fundamentalists, and the Coming of Arab Democracy, United States of America, Washington, DC Institute of Peace’, Available in www.usip.org/2005. Nasr, Vali (2006). ‘When the Shiites Rise’, foreign Affairs.
جستارهای سیاسی IHCS جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 IHCS 13 علمی-پژوهشی مؤلفه‌های دیپلماسی فرهنگی ایالات‌ متحده در عراق جدید گوهری مقدم ابوذر استادیار روابط دانشگاه امام صادق جعفری هرندی امیررضا دانشجوی‌کارشناسی‌ارشدعلوم سیاسی‌دانشگاه امام‌صادق 22 05 2014 5 11 117 134 20 02 2014 22 04 2014 Copyright © 2014, IHCS. 2014 https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_1197.html

چکیده اِعمال قدرت سخت و قدرت نرم از ابتدای اشغال نظامی عراق به شکل هم‌زمان در دستور کار نیروهای امریکا قرار داشت. به‌ کارگیری و استفاده از شیوه‏ها و ابزارهای فرهنگی، به‌مثابۀ یکی از مهم‌ترین تاکتیک‌‌های قدرت نرم مریکا در عراق با توافق‌نامۀ استراتژیکی که در سال 2008 م به امضای طرفین رسید، حالتی رسمی و قانونی به خود گرفت. مقالۀ حاضر تلاشی است در پاسخ به این سؤال که برنامه‏های امریکا در زمینۀ دیپلماسی فرهنگی، به‌منزلۀ یکی از مهم‌ترین اشکال قدرت نرم در عراق، چه بوده و با چه هدفی صورت می‎پذیرد. بررسی برنامه‏های مذکور، با توجه به تغییر رویکرد ایالات‌ متحده در به‌‌کارگیری قدرت نرم در کنار قدرت سخت در قبال عراق، هدف این کشور را از انجام‌دادن چنین اقداماتی به‌وضوح مشخص می‎سازد. نگارندگان با استفاده از روش تحلیلی‌ ـ توصیفی در این نوشتار، در پایان، با مطالعۀ برنامه‎های مربوط به دیپلماسی فرهنگی امریکا در عراق به این نتیجه می‎رسند که هدف ایالات متحده، از اجرای چنین برنامه‎هایی، تأثیرگذاری در اذهان و افکار مردم عراق و ارائۀ تصویری مناسب و مطلوب از خود به آن‌ها و جایگزینی فرهنگ غربی، مبتنی‌بر آموزه‏های لیبرالی، به‌جای فرهنگ اسلامی مردمان این کشور است.

 کلیدواژه‌ها: دیپلماسی فرهنگی ایالات متحده عراق جدید قدرت نرم منابع اسنو، نانسی و تیلور، فلیپ (1390). کتاب مرجع دیپلماسی عمومی، روح‌الله طالبی آرانی، تهران: دانشگاه امام صادق (ع). آشنا، حسام‌الدین (1384). «دیپلماسی عمومی: فرهنگ و ارتباطات در خدمت سیاست خارجی»، کتاب امریکا (6). تهران: مؤسسۀ فرهنگی مطالعات و تحقیقات بین‌المللی ابرار معاصر تهران. ایزدی، فؤاد (1391). دیپلماسی عمومی امریکا در قبال ایران، تهران: انتشارات دانشگاه امام صادق (ع). خانی، محمدحسن (1384). «دیپلماسی فرهنگی و جایگاه آن در سیاست خارجی کشورها»، دوفصل‌نامۀ دانش سیاسی، ش 2. خمینی، روح‌الله (1385). صحیفۀ امام (ره)، تهران: مؤسسۀ تنظیم و نشر آثار حضرت امام (ره)، ج 16. رستم‌بیک تفرشی، آتوسا و رمضانی واسوکلائی، احمد (1391، بهار و تابستان). «نقش فرهنگ در آموزش زبان خارجی»، پژوهشنامۀ انتقادی متون و برنامه‎های علوم انسانی، س 12، ش 1. ریوز، جولی(1388). فرهنگ و روابط بین‌الملل: روایت‌ها، بومیان و توریست‌ها، ترجمۀ محسن بیات، تهران: پژوهشکدۀ مطالعات فرهنگی و اجتماعی. مولانا، حمید (1384). اطلاعات و ارتباطات جهانی: مرزهای نو در روابط بین‎الملل، ترجمۀ اسدالله آزاد و مریم اخوتی و محمد حسن‌زاده، تهران: نشر کتاب‌دار. نای، جوزف (1387). قدرت نرم، ترجمۀ محسن روحانی و مهدی ذوالفقاری، تهران: دانشگاه امام صادق (ع) و پژوهشکدۀ مطالعات و تحقیقات بسیج. Amideast. (2013). ‘English Language Programs’, Retrieved From http:// amideast.org/our-work/elt/english-language-programs/english-language-programs. Battery Dance (2012).  TOP LINE REPORT- Iraq-Erbil 2012. Battery Dance (2012). ‘Dancing to Connect (DTC) Iraq’, Retrieved From http://animatingdemocracy.org/resource/battery-dance-dancing-connect-dtc-iraq. Besso, Michele (2005, 25 Nov). The News Journal. Cummings, Milton C. (2003). Cultural Diplomacy and the US Government: A Survey, Washington D .C ., Center for Arts and Culture. Djerejian, Edvard P. (2003). Changing Minds, Winning Peace: A New Strategic Direction for U.S. Public Diplomacy in the Arab and Muslim World, Report submitted to the Committee on Appropriations, U.S. House of Representatives, Washington DC, Advisory Commission on Public Diplomacy. Embassy of The United States Baghdad. Iraq (a) (2013). “Iraqi Young Leaders Exchange Program (IYLEP)”, Retrieved From http://iraq.usembassy.gov/ileyp.html. Embassy of The United States Baghdad. Iraq (b). (2013). “Cultural Ambassador Mary McBride ‘Revs It Up’ in Iraq”, Retrieved From http://iraq.usembassy.gov/may2312mcbride.html. Federal Register (2004, 28 Dec). “State Department Notices”, Vol. 69, No. 248. Malone, Gifford D. (1988). Political Advocacy and Cultural Communication: Organizing The Nation’s Public Diplomacy, University Press of America. Mazzetti, Mark (2005, Dec). Los Angeles Times, No. 1. Mulcahy, Kevin V. (1999, Spring). “Cultural Diplomacy and the Exchange Programs: 1938-1978”, The Journal of Art Managements. Ninkovich, Frank (1996). U.S. Information Policy and Cultural Diplomacy, Foreign Policy Association. Nossel, Suzanne (2004, March/April). “Smart Power, Foreign Affairs”, Foreign Affairs. Nye J.r., Joseph S. (2003, 10 Jan). “Propaganda Isn’t the Way: Soft Power”, The International Herald Tribune. Tang, R. (1998). “The Place of Culture in the Foreign language Classroom: A Reflection”, The Internet TESL Journal, Available at: http://iteslj.org/Article/Tang-Culture.html. The American University of Iraq, Sulaimani (2013). “Mission & Core Values”, Retrieved From http://auis.edu.iq/mission. United States Department of State (a). (2013). “English Language Programs”, Retrieved From http:// exchanges.state.gov/ppp/tesol-international-association.htm. United States Department of State (b). (2013). “English Access Microscholarship Program”, Retrieved From http://exchanges.state.gov/non-us/program/english-access-microscholarship-program. USAID. (2013). “Governance Strengthening Project-Taqadum”, Retrieved From http://iraqgsp.org/page/index/11.
جستارهای سیاسی IHCS جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 IHCS 13 علمی-پژوهشی سازه‌انگاری کلی‌گرا: رهیافتی جامع برای توضیح رفتارهای سیاست خارجی ایران محمدنیا مهدی استادیار دانشگاه آیت‌الله بروجردی 22 05 2014 5 11 135 158 09 08 2013 19 11 2013 Copyright © 2014, IHCS. 2014 https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_1198.html

یکی از چهارچوب‌های تحلیلی مناسب برای توضیح سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران، بعد از انقلاب اسلامی، چهارچوب تحلیلی «سازه‌انگاری کلی‌گرا» است. بر خلاف سازه‌انگاری سیستمی و داخلی، سازه‌انگاری کلی‌گرا به بررسی تأثیرات هر دو محیط هنجاری «داخلی» و «بین‌المللی» بر شکل‌گیری سیاست خارجی دولت‌ها می‌پردازد. ‌این مقاله بر آن است که سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران، از یک سو، در سطح داخلی تحت‌تأثیر گفتمان‌های انقلاب و، از سوی دیگر، در سطح بین‌المللی تحت‌تأثیر فضای هنجاری صلح‌آمیز یا تهاجمی حاکم‌بر نظام بین‌الملل بوده است. از این‌رو، فهم ساختارهای گفتمانی و هنجاری جمهوری اسلامی ایران، از یک طرف، و فهم ماهیت محیط هنجاری نظام بین‌الملل، از طرف دیگر، لازمۀ تحلیلی مناسب از رفتار‌های سیاست خارجی ایرانِ بعد از انقلاب اسلامی است. به عبارتی، رفتارهای سیاست خارجی ایران برایندی از تعامل دو محیط هنجاری داخلی و بین‌المللی است. بر اساس سازه‌انگاری کلی‌گرا، این مقاله تلاش می‌کند تا چرایی تغییرات تاکتیکی در سیاست خارجی ایران در دوره‌های مختلف را توضیح دهد و فهم مناسبی از روابط تعارض‌آمیز و غیرتعارض‌آمیز ایران و غرب را به‌دست آورد.

 کلیدواژه‌ها: سیاست خارجی ایران سازه‌انگاری کلی‌گرا گفتمان انقلابی هویت ساختارهای هنجاری منابع امام خمینی، روح‌الله (1379). تحریر الوسیله، تهران: مؤسسۀ تنظیم و نشر آثار امام خمینی (ره)، ج 1. آیت‌الله خامنه‌ای، سید‌علی (8/12/1388). پایگاه اطلاع رسانی دفتر مقام معظم رهبری: http://www.leader.ir/langs/fa/index.php?p=bayanat&id=6496 آیت‌الله خامنه‌ای، سید‌علی (20/07/1391). پایگاه اطلاع رسانی دفتر مقام معظم رهبری: http://www.leader.ir/langs/fa/index.php?p=contentShow&id=9959 آیت‌الله خامنه‌ای، سید‌علی (29/ 08/ 1392). پایگاه اطلاع رسانی دفتر مقام معظم رهبری: http://www.leader.ir/langs/fa/index.php?p=contentShow&id=11295 بشیر، حسین (1384). تحلیل گفتمان: دریچه‌ای برای کشف ناگفته‌ها، تهران: دانشگاه امام صادق (ع). تاجیک، محمدرضا (1378). گفتمان و تحلیل گفتمانی، در مجموعه مقالات، تهران: فرهنگ. ﺗﺎﺟﯿﮏ، ﻣﺤﻤﺪﺭﺿﺎ و سیدجلال ﺩﻫﻘﺎﻧﯽ ﻓﯿﺮﻭﺯﺁﺑﺎﺩﯼ (1382). «اﻟﮕﻮﻫﺎﯼ ﺻﺪﻭﺭ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻤﺎﻥ‌ﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﺍﯾﺮﺍن»، راهبرد، ش 27. دهقانی فیروزآبادی، سیدجلال و وحید نوری (1391). سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در دوران اصول‌گرایی، تهران: دانشگاه امام صادق (ع). ﺭﻣﻀﺎﻧﯽ، ﺭﻭﺡ‌الله (1388). ﺩﺭﮎ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺧﺎﺭﺟﯽ ایران، روابط خارجی، دورۀ 1، ش 1. زارعی، بهادر، علی زینی‌وند، و کیمیا محمدی (1393). «قاعدۀ نفی سبیل در اندیشۀ اسلامی و سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران»، مطالعات انقلاب اسلامی، دورۀ 11، ش 36. سریع‌القلم، محمود (1379). سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران، تهران: مرکز تحقیقات استراتژیک. ﺳﯿﻒ، ﺍﻟﻪ‌ﻣﺮﺍد (1391). «اﻟﮕﻮﯼ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩﯼ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﯽ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺍﯾﺮﺍن»، ﺁﻓﺎﻕ ﺍﻣﻨﯿﺖ، دورۀ 5، ش 61. صانعی، علیرضا (1388). سیاست خارجی دولت نهم در قبال امریکای لاتین، در مبانی حکمی و سیاست عملی دولت نهم در روابط بین‌الملل، تهران: مرکز پژوهش و اسناد ریاست جمهوری. کاظمی، اخوان (1388). «مؤلفه‌های سیاست خارجی در گفتمان اصول‌گرای عدالت‌خواه»، حکومت اسلامی، دورۀ 14، ش 4. کسرایی، محمدسالار و علی پوزش شیرازی (1388). «نظریۀ گفتمان لاکلا و موفه، ابزاری کارامد در فهم و تبیین پدیده‌های سیاسی»، فصل‌نامۀ سیاست، دورۀ 39، ش 3. کرمی، جهانگیر (1383). «هویت دولت و سیاست خارجی»، فصل‌نامۀ سیاست خارجی، دورۀ 18، ش 1. مشیرزاده، حمیرا (1388). تحول در نظریه‌های روابط بین‌الملل، تهران: سمت. ﻣﺸﯿﺮﺯﺍﺩﻩ، ﺣﻤﯿﺮﺍ و حیدرعلی ﻣﺴﻌﻮﺩﯼ (1388). «هویت و حوزه‌های مفهومی روابط بین‌الملل»، فصل‌نامۀ سیاﺳﺖ، دورۀ 39، ش 4. ﻣﯿﺮﻣﻌﺰﯼ، ﺳﯿﺪﺣﺴﻦ (1391). «اقتصاد مقاومتی و ملزومات آن (با تأکید بر دیدگاه مقام معظم رهبری)»، ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺍﺳﻼﻣﯽ، ش 74. Alons, Gerry C. (2007). ‘Predicting a State’s Foreign Policy: State Preferences between Domestic and International Constraints’, Foreign Policy Analysis, Vol. 3, No. 3. Bozdaglioglu, Yucel (2007). ‘Constructivism and Identity Formation: an Interactive Approach’, Review of International Law and Politics (RILP), Vol. 3, No. 11. Copeland, Dale C. (2000). ‘The Constructivist Challenge to Structural Realism: A Review Essay’, International Security, Vol. 25, No. 2. Dehghani FirozabAbadi, S. J. (2008), ‘Emancipating Foreign Policy: Critical Theory and Islamic Republic of Iran's Foreign Policy’, The Iranian Journal of International Affairs XX, No. 3. Eftekhari, Asghar (2007). ‘The Fixed Principles of the Foreign Policy of the Islamic Republic of Iran’, The Iranian Journal of International Affairs xix, No.2. George, Jim (1994). Discourses of Global Politics: A Critical (Re) Introduction to International Relations, Boulder: Lynne Rienner. Hopf, Ted (1998). ‘The Promise of Constructivism in International Relations Theory’, International security, Vol. 23, No. 1. Iranian President Advises Obama on Domestic and Foreign Affairs. (2008). CNS NEWS, http://cnsnews.com/news/article/iranian-president-advises-obama-domestic-and-foreign-affairs (accessed 20/04/2104). Jepperson, Ronald, Alexander Wendt, and Peter J. Katzenstein (1996).‘Norms, Identity, and Culture in National Security’, in The Culture of National Security: Norms and Identity in World Politics, New York, Columbia University Press. Katzenstein, Peter J. (1996). The Culture of National Security: Norms and Identity in World Politics, New York, Columbia University Press. Koslowski, Rey and Friedrich Kratochwil (1995). ‘Understanding Change in International Politics: The Soviet Empire’s Demise and the International System’, in International Relations Theory and the End of the Cold War, Richard Ned Lebow and Thomas Risse-Kappen (eds.), New York: Columbia University Press. Laclau, E. and C. Mouffe )1985(. Hegemony and Socialist Strategy, London, Verso. Legro, Jeffrey W. (1997). ‘Which Norms Matter? Revisiting the ‘Failure’ of Internationalism’, International Organization, Vol. 51, No. 1. March, James G. and Johan P. Olsen (1998). ‘The Institutional Dynamics of International Political Orders’, International Organization, Vol. 52, No. 4. Mohammad Nia, Mahdi (2012).‘Discourse and Identity in Iran’s Foreign Policy’, Iranian Review of Foreign Affairs, Vol. 3, No. 3. Onuf, Nichlas (1989). A World of our making, Columbia, Columbia University of South Carolina Press. Price, Richard and Christian Reus- Smit (1998). ‘Dangerous Liaisons? Critical International Theory and Constructivism’, European Journal of International Relations, Vol. 4, No. 3. Reus-Smit, Christian (2001). ‘Constructivism’, Theories of International Relations, Burchill Scott andAndrew Linklater (eds.), New York, Palgrave. Reus-Smit, Christian (2000).‘Constructivism’, Theories of International Relations, Scott Burchill (ed.), New York. Risse, Thomas (2000).‘Let's Argue': Communicative Action in World Politics’, International Organization, Vol. 54, No. 1. Smith, Michael (2000). European's Foreign and Security Policy, Cambridge: Cambridge University Press. Torfing, J. )1999(. New Theories of Discourse: Laclau, Mouffe, Zizek, Oxford, Blackwell. Waltz, Kenneth (1990).‘Realism Thought and Neo Liberalism Theory’, Journal of International Affairs, Vol. 44, No.1. Wendt, Alexander (1999). Social Theory of International Politics, Cambridge, Cambridge University Press. Wendt, Alexander (1994). ‘Collective Identity Formation and the International State’, American Political Science Review, Vol. 88, No. 2.