امام خمینی (ره) در دهة 1350 مصداق روشنی از مفهوم بیداری اسلامی را از ایده تا عمل در ایران محقق ساخت و آن را به‌عنوان الگویی به جهانیان عرضه کرد. سه دهه پس از این روی‌داد، در ژانویة 2011 خیزش عمومی مردم مصر به بار نشست و حکومت سی‌‌سالة حسنی مبارک سرنگون شد و متعاقب آن طی روندی دموکراتیک محمد مرسی در مقام رئیس جمهور برگزیده شد. اما بی‌کفایتی وی در پای‌بندی به اهداف انقلاب و تمکین از مطالبات مردمی باعث شد که زمام‌داری وی بیش از یک سال دوام نیاورد. دغدغه‌های اصلی نگارندگان در این تحقیق عبارت‌اند از: استفاده از روش تطبیقی در مطالعة نحوة مدیریت و تدبیر امام خمینی (ره)، تئوریسین و رهبر بیداری اسلامی برای تثبیت انقلاب و هم‌چنین تشریح نحوة عملکرد منفعلانة محمد مرسی، رئیس جمهور مخلوع مصر، در پاس‌داشت آرمان‌‌های انقلابی مردم، اقناع اپوزیسیون، و حفظ انسجام ملی در میان مردم مصر.

این مقاله نشان می‌دهد که پهلوی دوم، از دهة 1340 به این‌ سو، به‌سمت نوعی اقتدارگرایی سخت حرکت کرده است و عموماً چنین استدلال می‌شود که این اقتدارگرایی بیش‌تر از طریق سازوبرگ‌های سرکوب عریان، مانند ارتش و نیروهای امنیتی ساواک، محقق شده است. در این مقاله مشخص می‌شود که رژیم پهلوی در این مسیر از سازوبرگ‌های سرکوب رقیق و ناپیدا، مانند ابزارهای پوپولیستی و کورپوراتیستی، نیز بهره گرفته است. بر این اساس، اولاً روشن می‌شود که این رژیم چگونه با توسل به این ابزارها درصدد مقابله با بحران نفوذ دولت مرکزی در مناطق پیرامونی؛ تضعیف طبقات بالا مانند زمین‌‌داران، بورژوازی صنعتی، و بورژوازی تجاری؛ و کسب رضایت و سکوت سیاسی طبقات پایین مانند دهقانان و کارگران برآمد. ثانیاً مشخص می‌شود که رژیم چگونه از طریق این ابزارها به دست‌کاری در ساختار نهادهای صنفی پرداخت، نهادهای صنفی مستقل را برچید و نهادهای صنفی وابستة دولتی را جانشین آن‌ها کرد، و نهایتاً جامعة مدنی را به حوزه‌ای تبدیل کرد که طرح استیلای رژیم در آن پی ‌ریخته می‌شد. با این حال، انقلاب سال ۱۳۵۷ نشان داد که این شیوة مهندسی اجتماعی چگونه با تعمیق بحران مشارکت می‌‌تواند به شورش اجتماعی بینجامد.

در این مقاله، توانایی الگوی نظام جهانی در تبیین و تحلیل جنبش‌‌های اجتماعی بررسی می‌شود. پرسش اصلی این است که الگوی تحلیلی نظام جهانی از چه توان تبیینی در تحلیل جنبش‌های اجتماعی برخوردار است؟ بنابراین پس از بیان بنیان نظری و ویژگی‌های نظریة نظام جهانی، چهارچوب روش‌‌شناختی و الگوی تحلیلی نظام جهانی ترسیم می‌شود. سپس کاربرد این الگوی تحلیلی برای تحلیل جنبش‌های اجتماعی بررسی می‌شود. جنبش‌‌های نوین سیاسی و اجتماعی، به‌علت تحولات بنیادینی که در مناسبات سیاسی و اجتماعی در عصر جهانی‌ شدن به‌وجود آمده است، در بستر متفاوتی شکل گرفته‌‌ و از سرشت، اهداف، فرایند، و آرمان‌های متفاوتی برخوردار شده‌اند و در نتیجه، پیامدهای دیگری را نیز به ارمغان می‌آورند. بنابراین، دیگر الگوهای تحلیلی سنتی توانایی لازم را برای تبیین علل و عوامل، بسترها و خاستگاه، شرایط و ویژگی‌ها، و نتایج و پیامدهای جنبش‌های جدید اجتماعی ندارند. در حالی که به‌نظر می‌رسد، الگوی تحلیلی نظام جهانی از توانایی لازم و کارایی مناسب برای تبیین برخوردار است و با ویژگی‌‌های عصر جهانی ‌‌شدن و جنبش‌‌های نوین اجتماعی انطباق دارد.

الکساندر ونت متفکر اصلی نظریة سازه‌‌انگاری در روابط بین‌‌الملل محسوب می‌‌شود. دغدغة او ایجاد راهی میانه یا پلی بین دو جریان اصلی مناظرة کنونی حاکم بر روابط بین‌‌الملل، یعنی خردگرایی و انعکاس‌‌گرایی است. مقالة حاضر، ضمن ارائة تصویری مختصر از نظریة سازه‌انگاری ونت، چگونگی برآمدن این ره‌یافت و کاستی‌‌های مفهومی ‌‌و تجربی آن را برای دست‌یابی به راهی میانه یا نظریة جدید در روابط بین‌‌الملل واکاوی می‌‌کند. در این مقاله نشان داده می‌‌شود که چگونه‌‌ پویش فکری ونت به تقویت جایگاه فرهنگ و هویت و چگونگی تأثیرگذاری این مؤلفه‌‌ها در منافع و رفتار بازیگران انجامیده است. با این حال کاستی‌‌های سامان فکری ـ فلسفی ونت از نظر فقدان توانمندی در ارائة دستور کاری تحقیقاتی و گزاره‌‌های قابل ارزیابی علمی، گذار از دوگانگی ماتریالیسم/ اید‌ئالیسم، و دست‌یابی به راهی میانه در فرایند نظریه‌‌پردازی روابط بین‌‌الملل را با امتناع مواجه می‌کند. نقد و بررسی آرای ونت در مقالة حاضر با تمرکز بر اثر اصلی وی، نظریة اجتماعی سیاست بین‌‌الملل، صورت می‌‌گیرد.

هدف این پژوهش رسیدن به شاخص‌هایی برای تعریف و تعیین شیوة تفکر محافظه‌کاری، به‌خصوص در آلمان است. روش تحقیق کتاب‌خانه‌ای است، ولی برای اجرای آن از رویکرد موضوع‌گرا استفاده شده و با بهره‌گیری از منابع گوناگون، ویژگی‌هایی برای شیوة تفکر محافظه‌کاری تعیین شده است که عبارت‌‌اند از: مخالفت با لیبرالیسم، برابرخواهی، نظام دموکراتیک، آزادی فردی، فردگرایی، کثرت‌گرایی، پارلمانتاریسم، و سرمایه‌داری. تفکر محافظه‌کاری با آن‌که خلق‌گرا، تمرکزگرا، اقتدارگرا، و نخبه‌گراست؛ اما اقتصاد تعاونی را بر نظام سرمایه‌داری ترجیح می‌دهد و دارای تمایلات نژادپرستی است. در عین حال، به انسان بدبین است و تمایلات دینی دارد.

توسعة انسانی یکی از نظریه‌‌های متأخر توسعه است که از دهة 1990 به بعد مقبولیت عام یافته است. بر اساس این دیدگاه، برخورداری انسان از زندگی طولانی، سالم، و خلاق هدف نهایی توسعه است. توسعة انسانی بدون نقش مؤثر دولت تحقق نمی‌یابد و پیش‌برد روند توسعة انسانی نیازمند وجود دولتی فعال است. امروزه گزارش‌‌های ملی و بین‌‌المللی توسعة انسانی یکی از شاخص‌‌های سنجش سطح توسعة کشورهای گوناگون است. امارات متحدة عربی کشوری است که با گذر از منطقه‌‌ای محروم و بیابانی در سال ۱۹۷۱، اکنون به کشوری ثروتمند و دارای رتبة توسعة انسانی خیلی بالا تبدیل شده ‌است و به نظر می‌رسد توسعة انسانی در این کشور، به کمک رشد و توسعة اقتصادی و نقش ارشادی دولت، ارتقا یافته است. در این مقاله، ابتدا به مفاهیم توسعه و توسعة انسانی از جمله سیر تحول مفهوم توسعه، چگونگی طرح نظریة توسعة انسانی، و نحوة رتبه‌بندی کشورها با استفاده از شاخص توسعة انسانی اشاره شده است و سپس عمده‌‌ترین تحولات سیاسی و روندهای جاری اقتصادی و نیز تحلیل توسعة انسانی در کشور امارات متحدة عربی بررسی ‌شده است.

هدف از مقاله حاضر بررسی جایگاه راهبردهای سیاسی و امنیتی در سیاست های استعمار نو و فرانو در اندیشه سیاسی آمریکا «بر اساس اسناد سفارت آمریکا در ایران» بوده است. جامعه آماری شامل کلیه اسناد به دست آمده از سفارت آمریکا می باشد که بیش از 500 سند در این تحقیق مورد بررسی قرار گرفت و متن 20 سند مهم به عنوان مبنای نقد و بررسی استفاده شده است.  بر اساس نتایج به دست آمده از بررسی اسناد سفارت آمریکا مشخص شد این کشور راهبردهای دستیابی به منافع ملی خود  را در قالب سیاست های استعماری نو و فرانو تدوین کرده است. در این بین سفارت آمریکا در ایران به مثابه مرکز فرماندهی عملیات نقش مهمی در طراحی و اجرای عملیات های متنوع در حوزه های گوناگون به ویژه حوزه های سیاسی و امنیتی دارد. ارتباطات گسترده سفارت با بخش های امنیتی و سیاسی آمریکا ، اجرای سیاست های امنیتی و نظامی لازمه نقشی بوده که برای سفارت آمریکا در ایران در نظر گرفته شده بود. محور سیاست های استعماری نو و فرانو در حوزه سیاسی و امنیتی ایجاد کادر مستشاری قوی، تربیت و نفود افراد وابسته در ساختار نهادهای رسمی و غیررسمی و وابستگی به تکنولوژی آمریکایی بوده است.