پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129412420220121Study of thought and performance of salafi movements and theirs political and security consequencesمطالعه اندیشه و عملکرد جنبش های سلفی و پیامدهای سیاسی و امنیتی آنها124669910.30465/cps.2021.37145.2823FAرضاالتیامی نیااستادیار و عضو هیات علمی دانشگاه یاسوجJournal Article20210710Extremism roots in the Islam world could be found in growth of salafism and wahabism that caused to creation of extremism currents and forces with the west support in the region. After appearance of wahabiat in the second half of 18centur and its spread and influence and changes happened in the 20century in the political and social conditions of Muslim countries , the political, social and cultural faces of Islam has changed in the region of middle east, north Africa, south Asia and southeast Asia. In addition to growth of Muslim religious awareness, gradually, some of theirs political and cultural attributes have transformed. salafi movements based on their epistemology, religious, jurisprudence and its theological principles classified into traditional or limitation salafi, narrations, scientific, Sufi, jihadi and takfiri salafi. How prioritize three epistemology mean religion, narration and reason has in their interpretation of religion principles because prioritize to three principle of epistemology support especial kind of political system .findings of this research shows that traditional, narration, scientific, Sufi and takfiri-jihadi salafi are not successful in spread of political development and resolve of the five crisis and could not provide consistent political development and security in this countries.ریشه افراط گرایی در جهان اسلام را می توان در رشد تفکرات سلفی و وهابیت یافت که موجب تربیت نیروها و جریانات تندرو با حمایت غرب در منطقه شده است.پس از ظهور وهابیت در نیمه دوم قرن هیجدهم و سپس گسترش و نفوذ آن و در پی تحولاتی که به ویژه در قرن بیستم در اوضاع اجتماعی و سیاسی کشورهای مسلمان رخ داد چهره سیاسی، اجتماعی و فرهنگی اسلام در منطقه خاورمیانه،شمال آفریقا،آسیای جنوبی و جنوب شرقی آسیا نیز تغییر کرد. گذار از اسلام صلح طلب و ناب علوی به اسلام افراط گرا،تندرو و وابسته به غرب مهم ترین تغییر در چهره اسلام در جهان اسلام در دو قرن اخیر می باشد. پژوهش حاضر در پی پاسخ به این پرسش است که جریانات سلفی بر اساس بنیادهای فکری به چند جریان تقسیم می شوند و پیامدهای سیاسی و امنیتی ظهور و گسترش جریانات فکری سلفی در سطح منطقه ای و جهانی چیست.یافته های پژوهش نشان می دهد سلفی های سنتی،نقل گرا،جامی یا علمی، صوفی و جهادی -تکفیری قادر به تشکیل حکومت دموکراتیک و فراگیر در کشورهای اسلامی نیستند و فاقد توانائی لازم برای ایجاد الگوی سیاسی بدیل در جهان اسلام و امنیت پایدار و همه جانبه هستند.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_6699_59587bffec1c7846f3e34230141556ae.pdfپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129412420220121The political crime of arjaf in Islamic jurisprudenceجرم سیاسی (ارجاف) در فقه اسلام2551608010.30465/cps.2021.34043.2673FAمنصورترکاشونددانشجوی دکترای فقه و مبانی حقوق اسلامی ، گروه الهیات ، دانشکده علوم انسانی ، واحد خمین ، دانشگاه آزاد اسلامی ، خمین ، ایرانعباسعلیحیدریاستادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اراک، اراک، ایرانمحمودقیوم زادهاستادیارگروه حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساوه، ساوه، ایرانJournal Article20201224Since no comprehensive research has been done on the criminal policy of Islamic jurisprudence in the field of political crime of Arjaf, the purpose of this study is to examine the views of Islamic jurists on the criminal policy of Islam in relation to the political crime of Arjaf and this is the most important question What: Islamic jurisprudence has taken measures for the political crime of Arjaf? Which has achieved the following results through the method of library collection and descriptive and analytical methods: Arjaf to the text of the Holy Quran, whether during war or otherwise, is forbidden. And it is considered a kind of political crime because it is an action against the government and the Infallible Imam (as). Therefore, in the society, it causes psychological warfare, endangering the social order and government, weakening the morale of individuals, etc., so the perpetrators of Arjaf are criminally responsible for the harm they inflict on the society and Muslims, and the Shari'ah punishes them with murder. Or he has condemned exile. Of course, this sentence is for those who are considered as examples of moharebeh and fornication (limit punishment), and otherwise, due to the rule of ta'zir in all sins and the rule of ta'zir of the ruling will, the person deserves ta'zir.از آن جا که در مورد سیاست کیفری فقه اسلام در زمینه جرم سیاسی ارجاف تحقیقی جامع و کامل صورت نگرفته است از این رو هدف در این تحقیق، بررسی نظرات فقهای اسلامی در مورد سیاست کیفری اسلام در قبال جرم سیاسی ارجاف است و مهمترین سوال این است که: فقه اسلامی چه تدابیری برای جرم سیاسی ارجاف اتخاذ کرده است؟که با روش جمع آوری کتابخانه ای و روش توصیفی و تحلیلی به این نتایج دست یافته است: ارجاف به نص قرآن کریم چه در زمان جنگ و چه غیر از آن، حرام است و یک نوع جرم سیاسی محسوب می شود چون اقدام بر علیه حکومت و امام معصوم علیه السلام است. از این رو در جامعه باعث جنگ روانی، به مخاطره افتادن انتظام اجتماعی و حکومت، تضعیف روحیه افراد و ... می شود، لذا مرتکبین ارجاف به خاطر صدماتی که به جامعه و مسلمانان می رسانند مسئولیت کیفری دارند و شارع آنها را به مجازات قتل یا تبعید محکوم کرده است البته این حکم در مورد کسانی که از مصادیق محاربه و بغی محسوب شوند(مجازات حدی) و در غیر این صورت بخاطر قاعده التعزیر فی کل معصیه و قاعده التعزیر بید حاکم، شخص مستحق تعزیر است.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_6080_940392f5f32a7ade1cc201767cf83e31.pdfپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129412420220121Comparative analysis of the concept of common good and its construction in political approachesتحلیل مقایسهای مفهوم خیرعمومی و برساخت آن در رویکردهای سیاسی5385599310.30465/cps.2021.32268.2550FAحسینرضائیدانشجوی دکتری رشته علوم سیاسی، گروه علوم سیاسی دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی،تهران، ایران0000-0001-8062-1824جلالدرخشهاستاد دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی دانشگاه امام صادق علیه السلام0009-0008-5463-3336محمدرضااخضریان کاشانیاستادیار مرکز مطالعات عالی انقلاب اسلامی دانشگاه تهران-تهران- ایرانJournal Article20200908Common good as one of the basic concepts in political thought has not been independently explored so far. While this concept, along with concepts such as "public interest, public interest, public policy, public goods and common interests and public good", has formed the basis of most school approaches and debates. In the popular discourse of political science, "Common good" refers to the material, cultural, or institutional possibilities in which members of a community share interests. "Common good" is an <br />important concept in political philosophy and political thought because the role , It is important in philosophical thinking about the public and private dimensions of social life. "Public life" in a political society is thought to involve: the joint effort of members to maintain certain possibilities for the common good. "Private life" involves the pursuit of each member of a distinct set of personal plans. This research is a developmental type and has been done in a descriptive-analytical manner using reliable library sources. Therefore, comparative analysis has been the concept of common good with other related concepts in the approaches of political thought, and for this reason, it has conducted scientific and descriptive research in this regard.خیرعمومی به عنوان یکی از مفاهیم اساسی در اندیشه سیاسی تاکنون بصورت مستقل مورد کنکاش قرار نگرفته است. در حالیکه این مفهوم در کنار مفاهیمی چون "منافع عمومی، مصالح عمومی، سیاستگذاری عمومی، کالاهای عمومی و منافع مشترک و خیر مشترک"، اساس و بنمایه اغلب رویکردها و جدالهای مکاتب گوناگون را شکل بخشیده است. در گفتمان متداول علوم سیاسی، "خیرعمومی" به آن امکانات مادی، فرهنگی یا نهادی گفته میشود که اعضای یک جامعه در آن اشتراک منافع دارند. "خیرعمومی" مفهوم مهمی در فلسفه سیاسی و اندیشه سیاسی است؛ زیرا نقش مهمی در تفکر فلسفی درباره ابعاد عمومی و خصوصی زندگی اجتماعی دارد. این مقاله در پی آن است که بطور تحلیلی مقایسهای سیر مفهومی خیرعمومی را در مقایسه با سایر مفاهیم، هم بصورت تعریف مفهومی و هم در قالب رویکردهای اندیشههای سیاسی مطالعه نموده و ادبیات این مفهوم را بطور مجزا مورد توجه قرار دهد. خیرعمومی چیست؟ چه تفاوتی با سایر مفاهیم دارد و در اندیشه سیاسی چه جایگاهی دارد؟ در این مقاله که از نوع توسعهای بوده و به شیوه توصیفی – تحلیلی و با استفاده از منابع معتبر کتابخانهای به دست آمده، تفاوتها و وجوه مختلف این مفهوم نشان داده شده و در چشماندازهای مختلف برای اولین بار این مفهوم مورد تحلیل قرار گرفته است.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_5993_32e0bd1497aa43e02a42f47d9d6515ad.pdfپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129412420210517Critical re-reading of the political socialization approach with a view to future research perspectivesبازخوانی انتقادی رهیافت جامعه پذیری سیاسی با نگاهی به چشم انداز پژوهش های آتی87120639110.30465/cps.2021.35152.2721FAعباسعلیرهبرعضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائیمحمد حسیننیکزاددانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائیJournal Article20210226Political socialization as an approach that tries to explain the process of political socialization and the transmission of political culture to new generations has always been important and has long been considered by political and social thinkers under various headings. But the legacy of the modernization paradigm and behaviorist methodology in this approach has led to a decline in its popularity in recent decades and the need to rethink it more seriously. The present study, using the documentary study method in the data collection section and the qualitative content analysis model in the data analysis section, while reviewing some traditional theories in this approach, tries to seriously consider the need to reconsider the traditional research approach in This field and provide suggestions and requirements for future research in it, and in this way has helped the recent views of some experts that are reflected in new research. Findings show that factors such as the prevalence of quantitativeism, devaluation, neglect of underlying and macro factors, subject passivity in research, ignoring subcultures, simplifying the concept of political action, conceptual consensus, limiting factors, neglect The impact of new social phenomena such as virtual social networks and theoretical poverty is a number of serious criticisms of this theoretical approach that needs attention and rethinking. Finally, suggestions are presented in a categorized way in this passage.جامعه پذیری سیاسی به عنوان رهیافتی که تلاش دارد تا فراگرد اجتماعی شدن سیاسی و انتقال فرهنگ سیاسی به نسل های جدید را توضیح دهد همیشه واجد اهمیت بوده و از دیرباز با عناوین گوناگون مورد توجه متفکرین سیاسی و اجتماعی قرار گرفته است. اما میراث پارادایم نوسازی و روش شناسی رفتارگرا در این رهیافت موجب گردیده تا در دهه های اخیر از میزان اقبال به آن کاسته و ضرورت بازاندیشی در آن جدی تر شود. پژوهش حاضر با بهره جستن از روش مطالعه اسنادی در بخش جمع آوری اطلاعات و الگوی تحلیل محتوای کیفی در بخش تحلیل داده ها، ضمن مرور برخی نظریه های سنتی در این رهیافت تلاش دارد تا ضمن طرح جدی ضرورت بازاندیشی به نقد و بررسی رویکرد سنتی پژوهش در این حوزه و ارائه ی پیشنهادات و الزاماتی جهت پژوهش های آتی در آن بپردازد و در این رهگذر از دیدگاه های متأخر برخی صاحب نظران که در پژوهش های جدید انعکاس یافته است یاری جسته است. یافته های پژوهش نشان می دهد عواملی چون غلبه ی کمی گرایی، ارزش زدگی، غفلت از عوامل زمینه ای و کلان، انفعال سوژه در تحقیقات، نادیده گرفتن خرده فرهنگ ها، ساده سازی مفهوم کنش سیاسی، عدم اجماع مفهومی، محدود کردن عوامل، غفلت از تأثر پدیده های نوین اجتماعی چون شبکه های اجتماعی مجازی و فقر نظری تعدادی از نقدهای جدی بر این رهیافت نظری است که نیاز به توجه و بازاندیشی دارد. در نهایت پیشنهاداتی نیز به شکل دسته بندی شده در این رهگذر ارائه شده است.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_6391_f73a9f957962cd73fce51078b5b9614f.pdfپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129412420220121Examining the positions and process of resource mobilization of the left and monarchist oppositionتحلیل مواضع و فرآیند بسیج منابع اپوزیسیون چپ و سلطنت طلب: مطالعه موردی سازمان راه کارگر و شورای ملی ایران121162659410.30465/cps.2021.34846.2707FAملیحهسالمدانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه شاهدعباسکشاورز شکریدانشیار علوم سیاسی/ دانشگاه شاهد تهران0000-0002-7686-6578زاهدغفاری هشجیندانشیار علوم سیاسی دانشگاه شاهد0000-0003-0038-2283Journal Article20210210This article intends to examine the positions and process of resource mobilization of the National Council of Iran and the Rah-e Kargar Organization, which are respectively the most important monarchist and left-wing Marxist groups opposed to the Islamic Republic. The theoretical framework of the present article is based on Charles Tilly's theory of political mobilization, in which, based on the variables of collective action, organization, interests, resource mobilization, opportunity / threat and repression / facilitation, the resource mobilization process of these two groups is comparatively examined And will present their similarities. Also, the positions of these two groups towards the Islamic Republic will be considered in a comparative study. <br />This study seeks to answer the main question of what is the process of positions and mobilization of resources of the Labor Organization and the National Council of Iran towards the system of the Islamic Republic of Iran. The findings of this study, using a qualitative method of documentary analysis, indicate that the positions and process of political mobilization of the two groups have major differences in such a way that the possibility of any alliance and close cooperation is ruled out due to fundamental differences between them; However, both of them equally want to overthrow the Islamic Republic and replace it with their own political system.این مقاله بر آن است تا مواضع و فرآیند بسیج شورای ملی ایران و سازمان راه کارگر را که به ترتیب از مهمترین گروههای سلطنتطلب و چپ مارکسیست مخالف جمهوری اسلامی هستند، بررسی کند. چارچوب نظری مقاله پیش رو مبتنی بر نظریه بسیج سیاسی چارلز تیلی است که در آن براساس متغیرهای کنش جمعی، سازمان، منافع، بسیج منابع، فرصت/تهدید و سرکوب/تسهیل، فرآیند بسیج منابع این دو گروه را بهصورت تطبیقی موردبررسی قرار داده و تفاوتها و شباهتهای آنها را ارائه خواهد داد. همچنین مواضع این دو گروه نسبت به جمهوری اسلامی در بررسی تطبیقی مدنظر قرار خواهد گرفت. این پژوهش در پی پاسخ به این سؤال اصلی است که فرآیند مواضع و بسیج منابع سازمان راه کارگر و شورای ملی ایران نسبت به نظام جمهوری اسلامی ایران چگونه است. یافتههای این تحقیق با استفاده از روش کیفی از نوع تحلیل اسنادی، حاکی از آن است که مواضع و فرآیند بسیج سیاسی دو گروه دارای تفاوتهای عمدهای است بهنحویکه امکان هرگونه ائتلاف و همکاری نزدیک با توجه به اختلافات مبنایی بین آنها منتفی است؛ لیکن هر دوی آنها به یک میزان خواهان براندازی نظام جمهوری اسلامی و جایگزینی آن با نظام سیاسی مدنظر خود هستند.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_6594_cf708fc1decf0337aded484f8f4519ae.pdfپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129412420220121Contextual- Transitional Politics; Geography of Politics and Power in Imam Khomeini's Political Thoughtسیاست متعالیزمینهمند؛ جغرافیای سیاست و قدرت در اندیشه سیاسی امام خمینی163188635010.30465/cps.2021.24924.2191FAمرتضیفرخیدانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی0009-0002-6883-1903محمدباقرخرمشاددانشیار دانشکده حقوق وعلوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی(ره)ابراهیمبرزگراستاد دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامهJournal Article20190516Imam Khomeini's political thought is one of the most important political theories of Shiite history and the Islamic world, in which the various stages of political thought of Islamic geography are linked together. The important distinguishing feature of Imam Khomeini's political thought is its objectification in the form of the last major revolution of the world and the political system derived from it, the Islamic Republic. These features have made it possible for their intellectual systems to be more politically complicated in the field of politics. To understand what their approach to power means, we need to analyze both the theoretical and practical aspects of the Imam (RA). If we seek to understand the meaning of politics and political power in the thoughts of Imam Khomeini, it seems to be necessary to examine them in the geography of his political thought. In this paper, two aspects of the Maro-style pattern are drawn that illustrate Imam Khomeini's intellectual imagery. The first ratio is the relationship between the ultimate power and the reference of the exercise of power. The second is the relationship between the ultimate power and the distribution and distribution of power. The hypothesis of this paper is that Imam Khomeini, along with putting together the concepts of Islam, religion and Shiite jurisprudence, has been able to draw on the use of Islamic philosophy and, ultimately, its jurisprudential adaptation to the actual circumstances of a single political system. In which the transcendental and everyday affairs are linked together, which is referred to in this article as the transcendent politics of the ground.اندیشه سیاسی امام خمینی یکی از مهمترین اندیشه های سیاسی تاریخ تشیع و جهان اسلام است که در آن جریانهای مختلف اندیشه سیاسی جغرافیای اسلامی به یکدیگر پیوند خورده است. هدف مقاله فهم معنای سیاست و قدرت سیاسی در اندیشه امام خمینی است. در این مقاله دو نسبت از الگوی جان مارو اتخاذ شده است که نمایی دستگاه فکری امام خمینی را ترسیم مینمایند. نسبت اول چگونگی ارتباطی است که بین غایت قدرت و مرجع اعمال قدرت برقرار میشود. نسبت دوم ارتباطی است که بین غایت قدرت و تحدید و توزیع قدرت وجود دارد. سوال این پژوهش این است که سیاست و قدرت در اندیشه سیاسی امام خمینی چه مشخصاتی دارد؟ فرضیه این نوشتار این است که امام خمینی توانستهاند با درکنار هم قرار دادن مفاهیم مستخرج از دین اسلام، مذهب و فقه شیعه، بهرهگیری از فلسفه اسلامی و در نهایت تطبیق فقهی آن با شرایط امر واقع منظومه سیاسی یگانهای را ترسیم نمایند که در آن امر متعالی و امر روزمره در پیوند با یکدیگر قرار گرفته است که در این مقاله از آن تحت عنوان سیاست متعالی زمینهمند یاد شده است. روش این مقاله تحلیل – توصیفی است.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_6350_3c69ccff8acc065aa5618b36b74703de.pdfپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129412420220121International responsibility of governments for environmental violationsمسئولیت بینالمللی دولتها در قبال نقض حقوق محیط زیست189221692510.30465/cps.2021.37769.2860FAعلیفقیه حبیبیدانشیار دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی- تهران جنوبJournal Article20210824One of the tools through which the environment can be protected internationally is to create accountability for governments. Under international liability law, a country to which an act or omission is contrary to international law and regulation must compensate the country or countries affected by it, in effect a breach of any obligation under international law. A noteworthy point about international environmental law is its various dimensions and elements and the breadth of its issues, especially that part of environmental issues that is of a "cross-border" nature, such as border pollution and the destruction of the international environment. Today, world leaders are increasingly shifting environmental issues from the margins to the political agenda. Researchers in international law, on the other hand, have established rules regarding the responsibilities and obligations of governments, especially in responding to border demolition and pollution. On the other hand, the establishment of the International Criminal Court can be considered as one of the significant international measures in the criminal protection of non-overt environmental protection, but despite the fact that the issue of international responsibility has found a significant place in international law. In international environmental law and compensation in this area, the issue of international responsibility remains brief and vague, although in recent years its development has been better than before. The present article has investigated the criminal responsibility of governments in the field of environment using descriptive-analytical method and library and electronic resources.یکی از ابزارهای که میتوان از محیط زیست در عرصه بینالمللی حفاظت کرد، ایجاد مسئولیت برای دولتها است.امروزه از مهمترین دغدغه های جامعه بین المللی محیط زیست و صدمات وارده بر آن است.در این پژوهش بدنبال پاسخ به این سوال که چگونه با استفاده از یکی از ابزارهای مورد توجه در این خصوص«مسؤولیت بین المللی» میتوان راهکارها ی ثمربخش برای کاهش خسارات بپردازیم ؟که برای جمع آوری اطلاعات از روش توصیفی ـ تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای و الکترونیکی، مسئولت کیفری دولتها در زمینه محیط زیست را تحلیل میکنیم. براساس حقوق مسؤولیت بین-المللی، کشوری که فعل یا ترک فعل مغایر با قوانین و مقررات بینالمللی به او منتسب است باید خسارت وارد به کشور یا کشورهای متضرر را جبران نماید. امروزه رهبران جهان به طور فزایندهای مسائل محیط زیست را از بخشهای حاشیهای و جانبی به دستور کار اصلی سیاسی منتقل کردهاند. همچنین تأسیس دیوان کیفری بین-المللی بهعنوان یکی از اقدامات قابل توجه بینالمللی در حمایت کیفری غیرآشکار از محیط زیست محسوب میشود اما علیرغم این که موضوع مسئولیت بینالمللی در حقوق بینالملل جایگاه قابل توجهی یافته، در حقوق بینالملل محیط زیست و جبران خسارات، بحث مسئولیت بینالمللی بهصورت اجمالی و مبهم باقی مانده است.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_6925_7ef2f13f0e9d3478d7c36f6483d38a86.pdfپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129412420220121The Impact of Paying Subsidies to Political Parties in the Islamic Republic of Iranتاثیر پرداخت یارانه به احزاب سیاسی درجمهوری اسلامی ایران223250670910.30465/cps.2021.37267.2831FAپژماننعمت الهیدانشجوی دکتری، گروه اندیشه سیاسی ، واحد تهران مرکزی ، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران ، ایراناحمدبخشایش اردستانیگروه اندیشه سیاسی و مسائل ایران ، واحد تهران مرکزی ، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران ، ایران.مرتضیمحمودیگروه مسائل ایران ، واحد تهران مرکزی ، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران ، ایرانبیژننیریگروه علوم سیاسی ، واحد تهران مرکزی ، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران ، ایرانJournal Article20210717Parties need financial resources for continuous activity. In the Islamic Republic of Iran, the defined ways of paying membership fees and economic activities do not correspond to the activities of the parties, and usually popular help is used, which can expose the parties to affiliation. Put. Another way is to use government resources. In this study, we answered the question: "Can the payment of government subsidies to parties have a positive effect on the development and deepening of party culture?" Based on this question, we hypothesized that "the payment of government subsidies and aid to parties can contribute to the growth and development of parties in the country." The novelty of this research is that it provides a kind of approach for decision makers in the legislature and the Ministry of Interior to help them evaluate the method of allocating subsidies. In this way, whether this method relies on an intellectual and theoretical framework that promotes the growth of the party or will guide the affiliation of the parties. In fact, this research is a kind of pathology in terms of nature and descriptive-analytical method has been used in writing it.احزاب برای فعالیت مستمر احتیاج به منابع مالی دارند.در جمهوری اسلامی ایران راههای پرداخت حق عضویت و فعالیت های اقتصادی تعریف شده ، جوابگوی فعالیت های احزاب نمی باشد و معمولا از کمک های مردمی استفاده می شود که این خود میتواند احزاب را در معرض وابستگی قرار دهد. راه دیگر استفاده از منابع دولتی می باشد. در این پژوهش به این پرسش پاسخ دادیم که : «آیا پرداخت یارانه دولتی به احزاب می تواند در بسط و تعمیق فرهنگ تحزب تاثیر مثبت بگذارد؟» و براساس این سوال ، فرضیه خود را چنین قرار دادیم که«پرداخت یارانه وکمک های دولتی به احزاب، می تواند به رشد و توسعه ی احزاب در کشور کمک بنماید». نوآوری این تحقیق آن است که نوعی ارائه رهیافت برای تصمیم سازان در قوه مقننه و وزارت کشور محسوب می شود تا آنها را در ارزیابی روش تخصیص یارانه کمک نماید. بدین نحو که آیا این روش متکی به یک چارچوب فکری و نظری است که باعث رشد تحزب می گردد یا اینکه وابستگی احزاب را رهنمون خواهد ساخت. در واقع این پژوهش از لحاظ ماهیت نوعی آسیب شناسی است و در نگارش آن از روش توصیفی- تحلیلی استفاده شده است.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_6709_04e299e28c5847efc6b384bd74d81e25.pdfپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129412420220121The Role of Attitudinal and Behavioral Components in Political Efficiency in Alawite Discourse
(With an Emphasis on the Accountability Index)جایگاه مؤلفه های نگرشی و رفتاری کارآمدی سیاسی در گفتمان علوی (با تأکید بر شاخص پاسخ گویی)2522741011910.30465/cps.2022.10119FAمجیداحمدیعضو هیئت علمی گروه معارف اسلامی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایرانJournal Article20250321Accountability, as one of the fundamental components of good governance, plays a crucial role in enhancing political efficiency. This study focuses on the behavioral and attitudinal indicators within the Alawite discourse, examining the position of accountability in governance from Imam Ali’s (AS) perspective. The significance of this research stems from the fact that accountability not only ensures the legitimacy and stability of governments but also increases public satisfaction, strengthens social trust, and reduces corruption and tyranny. The main research question is: What is the role of accountability in Alawite discourse, and how can it be utilized as a criterion for improving political efficiency in governance? The research hypothesis suggests that accountability in Alawite discourse is not merely an ethical and managerial principle but a fundamental pillar of effective governance that contributes to justice, public satisfaction, and governmental legitimacy. The study employs a qualitative approach based on content analysis of Islamic sources, particularly <em>Nahj al-Balagha</em>, and a comparative examination of contemporary theories of efficiency. The findings reveal that accountability in Alawite thought encompasses not only the responsibility of rulers toward the people but also public oversight, transparency in decision-making, and adherence to justice. The study concludes that implementing accountability principles in governance systems, particularly in the Islamic Republic of Iran, can significantly improve efficiency, enhance public satisfaction, and mitigate corruption. Ultimately, adopting Alawite discourse as a managerial model can facilitate the realization of sustainable and just governance.پاسخگویی به عنوان یکی از مؤلفههای اساسی حکمرانی مطلوب، نقش تعیینکنندهای در افزایش کارآمدی سیاسی دارد. این پژوهش با تمرکز بر شاخصهای نگرشی و رفتاری در گفتمان علوی، به بررسی جایگاه پاسخگویی در حکمرانی از منظر امام علی(ع) میپردازد. اهمیت این تحقیق از آنجا ناشی میشود که پاسخگویی، نهتنها مشروعیت و پایداری حکومت را تضمین میکند، بلکه موجب افزایش رضایت عمومی، تقویت اعتماد اجتماعی و کاهش زمینههای فساد و استبداد میشود. سؤال اصلی پژوهش این است که پاسخگویی در گفتمان علوی چه جایگاهی دارد و چگونه میتوان آن را بهعنوان شاخصی برای ارتقای کارآمدی سیاسی در نظام حکومتی مورد استفاده قرار داد؟ فرضیه تحقیق بر این مبنا است که پاسخگویی در گفتمان علوی نهتنها یک اصل اخلاقی و مدیریتی، بلکه یکی از ارکان بنیادین حکمرانی کارآمد است که به حفظ عدالت، تأمین رضایت مردم و افزایش مشروعیت حکومت منجر میشود. روش این پژوهش، کیفی و مبتنی بر تحلیل محتوای منابع اسلامی، بهویژه نهجالبلاغه، و بررسی تطبیقی آن با نظریههای معاصر کارآمدی است. یافتههای تحقیق نشان میدهد که پاسخگویی در اندیشه علوی، نهتنها مسئولیتپذیری حاکمان در برابر مردم را شامل میشود، بلکه نظارت عمومی، شفافیت در تصمیمگیریها و التزام به عدالت را نیز دربرمیگیرد. این پژوهش نتیجه میگیرد که پیادهسازی اصول پاسخگویی در نظامهای حکومتی، بهویژه در جمهوری اسلامی ایران، میتواند نقش مؤثری در بهبود کارآمدی، افزایش رضایت عمومی و کاهش فساد ایفا کند. در نهایت، بهرهگیری از گفتمان علوی بهعنوان یک الگوی مدیریتی، میتواند راهگشای تحقق حکمرانی پایدار و عادلانه باشد.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_10119_8466f9ace6a9acbe71f75762ffc890f1.pdf