پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 17 3 2026 11 22 Future scenarios of the crisis of legitimacy in the system of the Islamic Republic of Iran سناریوهای آینده بحران مشروعیت در نظام جمهوری اسلامی ایران 9817 10.30465/cps.2024.49915.3441 FA محمد بنی مسنی دانشجوی دکتری مطالعات سیاسی انقلاب اسلامی، گرایش آینده پژوهی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران. محمدرحیم عیوضی استاد دانشکده حکمرانی دانشگاه تهران علی مرشدی زاد دانشیار گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد تهران، ایران Journal Article 2024 09 08 The legitimacy crisis, which primarily affects political systems, is one of the crises that, in addition to being caused by the dysfunctions of the governing system, has social effects and signs. It also relates to the regulation and quality of interaction between the government and society. If the early signs of a legitimacy crisis are identified before it occurs, by developing appropriate strategies, programs, and actions, political systems can avoid being caught off guard and trapped in widespread and endless crises that are interconnected. The aim of the present research is, in the first step, to identify these drivers and, in the next step, to answer this key question: based on the identified drivers, what scenarios can be drawn for the future of social hope in Iran? The main approach of the research is future-oriented and exploratory. The research method is based on Peter Schwartz’s scenario planning method, and the tools used include semi-structured and structured questionnaires with experts. Data analysis was conducted using the MICMAC software. In the first step of the research, through environmental scanning of texts and articles and expert questionnaires, 42 drivers shaping the legitimacy crisis were identified. After controlling and merging them, 15 main macro drivers were analyzed as the drivers of the legitimacy crisis in the Islamic Republic of Iran. From the interaction of these drivers, three scenarios were drawn: the collapse of the state’s identity and structure and the formation of a totalitarian state, the politicization of society and the accumulation of demands, and the enhancement of the democratic system. بحران مشروعیت که عمدتاً گریبان گیر نظام‌های سیاسی می‌شود ازجمله بحران‌هایی است که علاوه بر آن‌که ناشی از کژ کارکردی‌های سیستم حاکمیتی است دارای آثار و نشانه‌های اجتماعی است و به نحوه تنظیم‌گری و کیفیت تعامل بین حاکمیت و جامعه نیز بازمی‌گردد. اگر چنانچه پیش نشانه‌های بحران مشروعیت قبل از وقوع آن شناسایی شود با تدوین راهبردها، برنامه‌ها و اقدام‌های مناسب می‌توان از غافلگیری نظام‌های سیاسی و گرفتار شدن در بحران‌های فراگیر و پایان‌ناپذیر زنجیره بحران‌هایی که با همدیگر مرتبط هستند جلوگیری کرد. هدف پژوهش پیش رو نیز در گام اول شناسایی این پیشران‌ها و در مرحله بعد پاسخ دادن به این پرسش کلیدی است که بر اساس پیشران‌های شناسایی‌شده، چه سناریوهایی را می‌توان برای آینده امید اجتماعی در ایران ترسیم کرد؟ رویکرد اصلی پژوهش آینده‌پژوهانه و از نوع اکتشافی است روش پژوهش با بهره‌گیری از روش سناریونویسی پیترشوارتز انجام‌شده و ابزارهای آن پرسشنامه‌های نیمه ساختاریافته و ساختاریافته با خبرگان بوده و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار میک مک انجام‌شده است. در گام اول پژوهش با بهره-گیری از پیمایش محیطی متون و مقالات و پرسشنامه‌های خبرگانی تعداد 42 پیشران شکل‌دهنده به بحران مشروعیت شناسایی شد که پس از واپایش و ادغام آن‌ها تعداد 15 پیشران کلان اصلی به‌عنوان پیشران‌های بحران مشروعیت در جمهوری اسلامی ایران مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. از برهمکنش پیشران‌های به‌دست‌آمده سه سناریوی فروپاشی هویتی و ساختاری دولت و شکل‌گیری دولت توتالیتر، سیاست زدگی جامعه و انباشت مطالبات، تعالی بخشی به‌نظام مردم‌سالاری ترسیم‌شده است.

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 17 3 2026 11 22 The Methods of Wahhabi Influence in Islamic Societies and Strategies for Countering It روش های نفوذ وهابیت در جوامع اسلامی و راهکارهای مقابله با آن 9879 10.30465/cps.2024.50651.3487 FA جواد بهشتی پور دانشجوی دکتری وهابیت شناسی ؛دانشگاه ادیان و مذاهب ؛قم؛ایران ابراهیم قاسمی استادیار گروه مذاهب اسلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران Journal Article 2024 12 03 This study examines the methods of Wahhabi influence in Islamic societies and strategies for countering it. The primary research question is how Wahhabism has infiltrated Islamic communities, and what measures can be taken to counter this influence? The hypothesis posits that Wahhabism has spread through media, financial investments, support for extremist groups, political and diplomatic influence, and by impacting religious institutions, and that countering it requires comprehensive approaches at both national and international levels. The research methodology is qualitative and descriptive, utilizing credible library sources, academic articles, and field reports. The findings indicate that Wahhabism has expanded through media and social networks, and with financial and political support, it has strengthened Wahhabi educational and religious institutions in many Islamic countries, including Pakistan, Afghanistan, and Egypt. Countering this influence requires international collaboration, strengthening unity among Muslims, and establishing resilient structures to combat extremist ideologies. این تحقیق به بررسی روش‌های نفوذ وهابیت در جوامع اسلامی و راهکارهای مقابله با آن می‌پردازد. سوال اصلی تحقیق این است که وهابیت از چه طرقی در جوامع اسلامی نفوذ کرده و چه تدابیری می‌توان برای مقابله با این نفوذ اتخاذ کرد؟ فرضیه تحقیق بر این اساس است که وهابیت از طریق رسانه‌ها، سرمایه‌گذاری‌ های مالی، حمایت از گروه‌های افراطی، نفوذ سیاسی و دیپلماتیک، و تأثیرگذاری بر نهادهای دینی در جوامع اسلامی گسترش یافته و مقابله با آن نیازمند رویکردهای جامع در سطح ملی و بین‌المللی است. روش تحقیق به‌صورت تحلیل کیفی و توصیفی بوده که از منابع معتبر کتابخانه‌ای، مقالات علمی و گزارش‌های میدانی استفاده شده است. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که وهابیت به‌ویژه از طریق رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی به ترویج آموزه‌های خود پرداخته و در بسیاری از کشورهای اسلامی از جمله پاکستان، افغانستان، و مصر، با حمایت‌های مالی و سیاسی، مؤسسات آموزشی و دینی وهابیت را تقویت کرده است. مقابله با این نفوذ نیازمند همکاری بین‌المللی، تقویت وحدت میان مسلمانان، و ایجاد ساختارهای مقاوم در برابر افکار افراطی است.

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 17 3 2026 11 22 The Political Psychology of Resistance; A Case Study of the Palestinian Resistance روانشناسی سیاسی مقامت؛ مطالعه موردی مقاومت فلسطین 9980 10.30465/cps.2025.50377.3470 FA شهره پیرانی استادیار گروه علوم سیاسی و مطالعات انقلاب اسلامی دانشگاه شاهد 0000-0001-8287-2600 سجاد شریف عسگری دانشجوی کارشاسی ارشد روابط بین الملل دانشگا تهران Journal Article 2024 11 02 This research examines the Palestinian resistance through the lens of resource mobilization theory and the concept of everyday resistance, with the aim of developing a deeper understanding of the dynamics of this long-term movement in the face of severe constraints (Problem). The study employs document analysis methodology and review of secondary sources (Method). The research findings show that Palestinian resistance, despite material limitations, has been able to utilize non-material resources such as cultural identity, social solidarity, and human capital to sustain its struggle. The concept of "sumud" (steadfastness) plays a central role in this resistance and manifests in various forms including resistance agriculture, preservation of culture and language, and resistance art and literature. Creative use of new communication technologies for mobilizing international support and transnational networking is among other important strategies of this movement. Additionally, everyday resistance in the form of seemingly simple but meaningful actions plays an important role in sustaining this struggle (Findings). The main research question is how the Palestinian resistance movement has managed to survive despite severe limitations, and what mechanisms have enabled this movement to persist under adverse conditions? Furthermore, this research seeks to understand how this movement utilizes limited resources and everyday resistance capabilities, and how the concept of sumud has contributed to the sustainability of this long-term resistance. این پژوهش به بررسی مقاومت فلسطین از منظر نظریه بسیج منابع و مفهوم مقاومت روزمره می‌پردازد، با هدف درک عمیق‌تر پویایی‌های این جنبش طولانی‌مدت در برابر محدودیت‌های شدید (مسئله). مطالعه با استفاده از روش تحلیل اسنادی و بررسی منابع ثانویه انجام شده است (روش). یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که مقاومت فلسطین، با وجود محدودیت‌های مادی، توانسته از منابع غیرمادی مانند هویت فرهنگی، همبستگی اجتماعی و سرمایه انسانی برای تداوم مبارزه استفاده کند. مفهوم "صمود" (پایداری) نقش محوری در این مقاومت دارد و در اشکال مختلفی از جمله کشاورزی مقاومتی، حفظ فرهنگ و زبان، و هنر و ادبیات مقاومت تجلی می‌یابد. استفاده خلاقانه از فناوری‌های نوین ارتباطی برای بسیج حمایت بین‌المللی و شبکه‌سازی فراملی از دیگر استراتژی‌های مهم این جنبش است. همچنین، مقاومت روزمره در قالب اعمال به ظاهر ساده اما معنادار، نقش مهمی در تداوم این مبارزه ایفا می‌کند (یافته‌ها). پرسش اصلی این پژوهش این است که چگونه جنبش مقاومت فلسطین، علی‌رغم محدودیت‌های شدید، توانسته است به حیات خود ادامه دهد و چه سازوکارهایی به این جنبش امکان بقا در شرایط نامساعد را داده است؟ همچنین، این پژوهش به دنبال درک چگونگی بهره‌گیری این جنبش از منابع محدود و ظرفیت‌های مقاومت روزمره است و اینکه چگونه مفهوم صمود در پایداری این مقاومت طولانی‌مدت نقش داشته است. کلیدواژه ها: جنبش‌های اجتماعی، مقاومت فلسطین، نظریه بسیج منابع، مقاومت روزمره، صمود، کشاورزی مقاومتی.

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 17 3 2026 11 22 Patterns of Political Elite Circulation in the Second Pahlavi Period: A Historical-Institutional Study الگوهای گردش نخبگان سیاسی در دوره پهلوی دوم: یک بررسی تاریخی–نهادی 12147 10.30465/cps.2026.54348.3664 FA سهراب خدائی گروه علوم سیاسی ،واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی،قم، ایران علی محسنی مشتقین گروه علوم سیاسی،واحد قم،دانشگاه آزاد اسلامی ،قم،ایران محمد حسن الهی منش گروه علوم سیاسی،واحد قم،دانشگاه آزاد اسلامی، قم،ایران Journal Article 2026 02 24 This article examines the pattern of political elite turnover in the second Pahlavi period and the mechanisms of entry, consolidation, and removal of the ruling elites Using the classical theory of elite circulation between 1944 and 1978. The main question of the research is how the pattern of elite turnover was formed during the reign of Mohammad Reza Shah, what mechanisms governed the selection and relocation of elites in the court, army, and bureaucracy, and what consequences this pattern had for the stability of the political system. The research hypothesis is based on the premise that after the 1953 coup, the concentration of power in the hands of the Shah and the weakening of political competition institutions led to the formation of a closed, person-centered, and loyalty-centered pattern of elite turnover; a pattern that contributed to administrative cohesion and apparent stability in the short term, but in the long term, by limiting the absorption of new elites and weakening the capacity for reform from within, it led to an increase in the gap between the state and society and the fragility of the power structure. The research method is historical-institutional with a descriptive-analytical approach and is based on the analysis of structural and functional developments in the main institutions of power in two sub-periods: 1320 to 1332 and 1332 to 1357. The findings show that elite blockage and personalization of power paved the way for elite displacement in the 1357 Revolution. این مقاله به بررسی الگوی گردش نخبگان سیاسی در دوره پهلوی دوم و سازوکارهای ورود، تثبیت و حذف نخبگان حاکم در فاصله سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷ با استفاده از نظریه گردش نخبگان کلاسیک می‌پردازد. سئوال اصلی تحقیق آن است که الگوی گردش نخبگان در دوره محمدرضاشاه چگونه شکل گرفت، چه مکانیسم‌هایی بر گزینش و جابه‌جایی نخبگان در دربار، ارتش و بوروکراسی حاکم بود، و این الگو چه پیامدهایی برای پایداری نظام سیاسی بر جای گذاشت. فرضیه پژوهش بر این اساس استوار است که پس از کودتای ۱۳۳۲، تمرکز قدرت در دست شاه و تضعیف نهادهای رقابت سیاسی، به شکل‌گیری الگویی بسته، شخص‌محور و وفاداری‌محور در گردش نخبگان انجامید؛ الگویی که در کوتاه‌مدت به انسجام اداری و ثبات ظاهری کمک کرد، اما در بلندمدت با محدود کردن جذب نخبگان جدید و تضعیف ظرفیت اصلاح از درون، به افزایش شکاف دولت و جامعه و شکنندگی ساختار قدرت منجر شد. روش تحقیق، تاریخی–نهادی با رویکرد توصیفی-تحلیلی است و بر تحلیل تحولات ساختاری و کارکردی نهادهای اصلی قدرت در دو زیردوره ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۲ و ۱۳۳۲ تا ۱۳۵۷ استوار است. یافته‌ها نشان می‌دهد که انسداد نخبه‌ای و شخصی‌سازی قدرت، زمینه جابجایی نخبه‌ای در انقلاب ۱۳۵۷ را فراهم ساخت

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 17 3 2026 11 22 The threat of cross-border media to the social identity of generations: (Case study of Iran International Network) تهدید رسانه‌های برون مرزی بر هویت اجتماعی نسل‌ها : (مطالعه موردی شبکه ایران ‌اینترنشنال) 10589 10.30465/cps.2025.50273.3463 FA جلیل دارا استادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه تربیت مدرس 0000-0003-3751-9212 محمود رهبر قاضی دانشیار، گروه علوم سیاسی، دانشگاه محقق اردبیلی. زهرا جعفری دانشجو دکترا علوم سیاسی تربیت مدرس تهران دانشکده علوم انسانی 0000-0002-7754-7691 Journal Article 2024 11 17 Abstract This study examines the impact of cross-border media on social identity among different generations, which have been selected as a case study (Iran International Network). This study was conducted using a quantitative method. SPSS sample power software is used to determine the sample size, which, with an effect size of 0.03 and a power of 0.90, a sample size of 520 people seemed sufficient. The findings of this study showed that the use of the International Network in all models has a negative and significant effect. The amount of use of International in models 3 to 5 has a negative and significant effect, which has a negative effect in models 4 and 5, and these results. In addition, the different significant effects on identity indicate differences in the thinking of different generations. Overall, the findings indicate that the sources of identity in the postmodern world are more diverse, changing, and examined. Keywords: Social identity, Iran International, virtual networks, generation gap, cultural pluralism Introduction In the last few decades, the emergence and spread of virtual social networks have played an irreplaceable role in deepening or directing this gap. By providing a space beyond physical borders and official controls, these platforms have become the main channel of communication, information, and socialization for the younger generation. In this new media context, cross-border media have emerged with their own goals and ideas. The “Iran International” network, as one of the most influential of these media among the Persian-speaking audience, claims to present a different narrative of Iran’s social and political developments. This research believes that the activity of this network goes beyond simple information provision and moves in line with a project to influence the process of “identity discovery” of the younger generation of Iran and create a kind of “cultural identity crisis”; which can lead to the weakening of traditional and national identity-building components. To explain this complex process, this study uses the theoretical framework of Stuart Hall, a prominent cultural theorist. Focusing on the role of media in the era of globalization, Hall believes that media are not neutral institutions, but rather powerful tools for the production and dissemination of meaning. Through the “representation” of reality, they shape beliefs, values, and ultimately, the identity of individuals. According to Hall, in the current world conditions, identities are no longer fixed and inherent, but are constantly being constructed and reconstructed in the arena of conflict between different discourses and through the process of “decoding” media messages. Accordingly, this study examines the impact of cross-border media, using the Iran International network as a case study, on the “social identity” of different generations in Iran. The central question is how and what strategies this network uses to influence the identity-building process of the younger generation (70s and 80s) in contrast to previous generations, and how the audience of each generation "reads" its messages based on their social and generational contexts. The ultimate goal is to explore one of the less studied aspects of the media's impact on Iranian society, namely its role in deepening the generational gap through de-identification and redefinition of identity. Materials & Methods The research is quantitative and cross-sectional, meaning that the data were collected at a specific point in time. To collect the data, cluster random sampling method was used. The data was collected through questionnaires. Our statistical population is those born in the decades (80s, 70s, 60s, 50s) in the 6th and 7th districts of Tehran. The variables measured include age, gender, education, social class, use of the Iran International satellite network, and social identity. To determine the sample size, SPSS sample power software was used, which determined the effect size of 0.03 and the power of 0.90, and the sample size of 520 people seemed sufficien Discussion & Result The level of use of the Iran International network has a negative and significant effect on social identity. The perception of the independence of this network also showed a similar reducing effect. The age variable was confirmed as a determining factor, indicating a generational gap in influence. The findings confirm Stuart Hall's theory that global media create an identity crisis by producing alternative discourses. The younger generation, due to their disconnection from traditional sources of identity and living in the digital space, is more exposed to these effects. The perception of the network's credibility intensifies its effect. Conclusion This study showed that the Iran International network weakens social identity, especially among the younger generation, through two pathways: usage and perceived credibility. This makes it all the more necessary to adopt smart strategies such as strengthening attractive domestic media and promoting media literacy. Future research could qualitatively study how the audience reads the content of this network. این پژوهش به بررسی تأثیر رسانه های برون مرزی بر هویت اجتماعی در بین نسل مختلف می‌پردازدکه به صورت موردی (شبکه‌ی‌ایران اینترنشنال) را انتخاب کرده است. از چارچوب نظری استوارت هال، که نقش رسانه‌ها در شکل‌دهی به باورها و بحران هویت فرهنگی در عصر جهانی‌شدن تعیین کننده است استفاده کرده ایم .این مطالعه با روش کمی انجام شده. برای تعیین حجم نمونه از نرم افزار spss sample power استفاده شده که با تعیین حجم اثر 03/0 و توان 90/0 حجم نمونه 520 نفر کافی به نظر می‌رسید. یافته‌های این پژوهش نشان داد، استفاده از شبکه اینترنشنال در همه مدل‌های تأثیر منفی و معنی‌دار دارد میزان استفاده از اینترنشنال در مدل‌های 3 تا 5 تأثیر منفی و معنی‌دار دارد ادراک استقلال شبکه اینترنشنال در مدل‌های 4 و 5 تأثیر منفی و معنی‌دار دارد این نتایج، دیدگاه هال را تأیید می‌کند که رسانه‌های جهانی، ساختارهای اطلاعاتی را در دست گرفته و بافت اجتماعی جوامع را دگرگون می‌سازند. علاوه بر این، تأثیر معنادار متغیر سن بر هویت، حاکی از تفاوت در ساختار فکری نسل‌های مختلف بود در مجموع، یافته‌ها حاکی از آن است که منابع هویت در جهان پست‌مدرن، متنوع‌تر، متغیرتر و مسئله‌دار شده‌اند.

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 17 3 2026 11 22 Comparison of Rule of Law Patterns and Indicators in Japan and the Islamic Republic of Iran مقایسه الگو و شاخص های حاکمیت قانون در ژاپن و جمهوری اسلامی ایران 9969 10.30465/cps.2025.50530.3477 FA ایمان رمضانی دانشجوی دکتری، گروه علوم سیاسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران اهورا راهبر استادیار، گروه علوم سیاسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران حسین شریعتی استادیار، گروه علوم سیاسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران 0000-0002-7412-4271 Journal Article 2024 11 18 This study compares the indicators of good governance in the Islamic Republic of Iran and Japan with a new institutionalist approach and specifically examines the rule of law index through data from international organizations such as the World Bank and the Global Justice Project. The main question is how different institutional structures in the two countries have affected the performance of the rule of law indicators? The research hypothesis is that the institutional patterns and distinct social structures in Iran and Japan have caused significant differences in the implementation of the rule of law. The research method in this article is qualitative, descriptive-analytical, and the data was collected and analyzed by taking notes from library and internet sources. The results show that Japan offers more stable governance with consistently high scores in the rule of law indicators, including civil justice and lack of corruption. The data show that Iran has fluctuated widely across various indicators and is below the global average, while Japan has achieved at or above the global average in most indicators. These findings highlight the role of institutional structures in the success or failure of good governance, particularly in areas such as judicial justice and fundamental rights. این تحقیق به مقایسه شاخص‌های حکمرانی خوب در جمهوری اسلامی ایران و ژاپن با رویکرد نهادگرایی جدید می‌پردازد و به‌ویژه شاخص حاکمیت قانون را از طریق داده‌های سازمان‌های بین‌المللی مانند بانک جهانی و پروژه عدالت جهانی بررسی می‌کند. سؤال اصلی این است که چگونه ساختارهای نهادی متفاوت در دو کشور بر عملکرد شاخص‌های حاکمیت قانون تأثیرگذار بوده است؟ فرضیه تحقیق این است که الگوهای نهادی و ساختارهای اجتماعی متمایز در ایران و ژاپن باعث تفاوت‌های معناداری در اجرای حاکمیت قانون شده‌اند. روش تحقیق، در این مقاله کیفی از نوع توصیفی تحلیلی است و داده ها به شیوه فیش برداری از منابع کتابخانه ای و اینترنتی گردآوری و تجزیه و تحلیل شده است. نتایج نشان می‌دهد که ژاپن با نمره‌های ثابت و بالا در شاخص‌های حاکمیت قانون، از جمله عدالت مدنی و عدم فساد، حکمرانی باثبات‌تری را ارائه می‌دهد. داده ها نشان می‌دهند که ایران در شاخص‌های مختلف، نوسانات زیادی داشته و پایین‌تر از میانگین جهانی قرار دارد، در حالی که ژاپن در اکثر شاخص‌ها به سطح یا بالاتر از میانگین جهانی دست یافته است. این یافته‌ها بیانگر نقش ساختارهای نهادی در موفقیت یا ناکامی حکمرانی خوب، به‌ویژه در حوزه‌هایی مانند عدالت قضائی و حقوق بنیادین است.

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 17 3 2026 11 22 reproduction of factional conflicts; Discourse analysis of debates Television of the 12th and 13th presidential elections بازتولید منازعات جناحی؛ تحلیل گفتمان مناظره‌های تلویزیونی انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم و سیزدهم 10605 10.30465/cps.2025.51106.3509 FA مژده کیانی عضو هیات علمی Journal Article 2025 01 27 Abstract Elections are a competitive arena for candidates from political factions, and this competition is represented in debates. The aim of this article is to analyze the discourse of the televised debates of the 12th and 13th presidential elections. This study, using the Fisk discourse analysis method, aimed to answer the question: What discursive themes did the main candidates (Rouhani, Raisi, Hemmati) of the 12th and 13th elections use in television debates? It analyzed the discourse themes of the debates of the reformist and fundamentalist factions. According to the findings, factional antagonism and conflict were strongly represented in the factions' discourse despite the common ideology of fighting corruption. The common language in the factions' discourse was irony. Despite the representation of the candidates' discourse on fighting corruption and supporting the disadvantaged, factional conflicts were reproduced. Social classes, supporting the disadvantaged, and fighting corruption were the focus of the conflicts. Criticism of the rival faction was the common discourse of the candidates. According to game theory, in the electoral debates of the factions, it is the attempt to win that the aggressive behaviors of the competing candidates for power are represented. The emphasis on “social justice”, “the popular nature of the government”, “the fight against corruption” and “support for the disadvantaged” are the dominant ideology to shape the public discourse. Rouhani and Raisi represented the ruling ideology that achieved hegemony by hiding the existing class conflict. Keywords: 12th and 13th presidential elections, reproduction of factional conflicts, social classes, fundamentalist faction, reformist faction, hegemony Introduction The debate is the strongest and highest level of representation of the presidential election candidate competition, where the candidates in this political competition represent factional conflicts. Considering that Iran has the experience of holding election debates in 1997, 2009, 2013, 2014, 2017, and 2018, the representation of factional conflicts is essential for the presidential election candidate competition. Research Methodology The research method is discourse analysis using the Fisk model based on the research objective to analyze the presidential candidate debates. The reason for choosing the Fisk model was based on the research objective, which was the analysis of reality and representation. A three-level analysis corresponding to the technical, social, and ideological code, which was presented based on the theory of the Fisk method, was analyzed at three levels of description, interpretation, and explanation. Discussion & Result This research used Fisk's discourse analysis method to analyze the discourse of the debates between the reformist and fundamentalist factions. Based on Fisk's model, supporting the disadvantaged and fighting corruption were represented as the axes of the conflicts between the reformist and fundamentalist factions, and the representation of the two poles of empathy and conflict. The discursive axis of "transparency and the fight against corruption" has been common in the discourse of the fundamentalist and reformist factions. The common language in the discourse of the fundamentalist and reformist factions is irony. The factional antagonism and conflict were strongly represented in the discourse of Rouhani and Raisi, despite each representing the dominant ideology of the government. Criticism of the rival faction was a common discourse of the candidates. The discourse association is a perspective of social justice and support for the deprived classes and criticism of Rouhani. Raisi, referring to "the class gap is greater in these years," and "the government's inability to resolve the class gap," represented the discourse of justice. Raisi referred to the first step of the modernization issue, but due to the lack of strong scientific and theoretical support, it remained merely at the level of reference. By emphasizing the discourse of "hope," Rouhani criticized the government's popular nature, economic-political rents, and the anti-moral approach of the rival faction. In addition to emphasizing the "success of foreign policy and solving problems with the JCPOA, Rouhani defended the discourse of "hope." Conclusion According to the findings of this study, interaction with the outside world was represented in the reformist discourse. The ideology of fighting corruption was explained jointly in the fundamentalist and reformist discourse. Despite the representation of the discourse of the candidates of the two factions on fighting corruption and supporting the deprived classes, the factional conflicts of the fundamentalist and reformist discourse were reproduced. According to game theory, in the electoral debates between the conservative and reformist factions, the effort to win is represented in the zero-sum game, where the aggressive behaviors of the competing candidates are used to represent power. The emphasis on “social justice,” “the government being popular,” “fighting corruption,” and “supporting the disadvantaged” is to gain public approval and shape the public discourse of the ruling ideology. Rouhani and Raisi represent the ruling ideology that achieved hegemony by hiding the existing class conflict. Is Iran entering a post-hegemonic era that is the result of fluidity, diversity, and dispersion of power? انتخابات میدان رقابت کاندیداهای جناح‌های سیاسی است و این رقابت در مناظره بازنمایی می‌شود. هدف این مقاله تحلیل گفتمان مناظره‌های تلویزیونی انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم و سیزدهم است. این پژوهش با روش تحلیل گفتمان فیسک با هدف پاسخ به این سوال که نامزدهای اصلی (روحانی، رییسی، همتی) انتخابات دوازدهم و سیزدهم از چه محورهای گفتمانی در مناظره‌های تلویزیونی استفاده کردند؟ به تحلیل گفتمان محورهای مناظره‌های جناح‌های اصلاح طلب و اصول‌گرا پرداخت. بر اساس یافته‌ها، تخاصم و تضاد جناحی در گفتمان جناح‌ها علیرغم اشتراک ایدئولوژی مبارزه با فساد به شدت بازنمایی شد. زبان مشترک در گفتمان جناح‌ها کنایه بود. علیرغم بازنمایی گفتمان نامزدها بر مبارزه با فساد و حمایت از اقشار محروم، منازعات جناحی بازتولید شد. طبقات اجتماعی، حمایت از اقشار محروم، مبارزه با فساد محور منازعات بود. انتقاد از جناح رقیب، گفتمان مشترک نامزدها بود. بر اساس نظریه بازی‌ها در مناظره‌های انتخاباتی جناح‌ها، تلاش برای برد است که رفتارهای تهاجمی کاندیداهای رقیب برای قدرت بازنمایی شد. تأکید بر «عدالت اجتماعی»، «مردمی بودن دولت»، «مبارزه با فساد» و »حمایت از اقشار محروم« برای شکل دادن به گفتمان عمومی ایدئولوژی حاکم است. روحانی و رییسی نماینده ایدئولوژی مسلط حاکم بودند که با پنهان کردن تضاد طبقاتی موجود، به هژمونی دست یافتند.

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 17 3 2026 11 22 Constructed Nationalism during the Islamic Republic ناسیونالیسم برساخته در دوران جمهوری اسلامی 10059 10.30465/cps.2025.47179.3299 FA گلثومه محمدرضایی گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم اجتماعی. دانشگاه بین‌المللی امام خمینی قزوین 0009-0007-3444-4645 Journal Article 2023 12 20 Nationalism theories, especially modernist constructivism, often overlook the temporal-spatial influences, characteristics, and the role of Iranian society in shaping nationalism, its various tendencies, and complexities during the Islamic Republic era. During this period, diverse intellectual forces interacted and confronted each other within society, leading to different interpretations of nationalism. The concept of ummah was challenged during the reform era and afterwards, with Iranian identity being depicted through Shi'ism as a key element, particularly emphasized in Ahmadinejad's Iranian School. This created divergences among various political factions and ethnic regions, which were addressed during Rouhani's administration. The aim of this research is to understand and examine the constructed nationalisms during the Islamic Republic and how they were redefined through interactions with the theory of ummah as a foundational identity of the Islamic Republic. The theoretical framework of this study is social constructivism. The findings indicate that post-reform era saw the emergence of different interpretations of nationalism that acted as parallel currents to ummah within society and intellectual discourse, resulting in a plurality of thought and a dialectic among various movements. نظریه‌های ناسیونالیسم به ویژه ساخت‌گرایی مدرنیستی تأثیرات زمانی- مکانی، خصوصیات و نقش جامعۀ ایرانی در شکل‌دهی به ناسیونالیسم، گرایشهای مختلف آن و ویژگی‌های متغیر و پیچیدگیهای ناسیونالیسم دوران جمهوری اسلامی را نادیده می‌انگارند. در دوران ج. ا نیروهای فکری مختلف در تعامل و تقابل باهم و در بطن جامعه، خوانشهای متفاوتی از ناسیونالیسم را به وجود آوردند. امت‌گرایی در دوران اصلاحات و بعد از آن به چالش کشیده شد و اندیشۀ ایرانشهری، تشیع را همچون مؤلفه‌ای به تصویر کشید که در قالب مکتب ایرانی دولت احمدی‌نژاد مطرح گردید و واگرایی‌هایی را در میان جریانهای مختلف سیاسی و مناطق قومی سبب شد، تلاش برای پاسخگویی به آن نیز در دولت روحانی نمود یافت. هدف پژوهش شناخت و بررسی ناسیونالیسمهای برساخته در دوران ج. ا و نحوۀ باز‌تعریف و شکل‌گیری آن در تعامل و تقابل با نظریۀ امت‌گرایی به عنوان هویت سازندۀ ج. ا است. چارچوب نظری پژوهش برساخت‌گرایی اجتماعی می‌باشد. یافته‌ها‌ی پژوهش حاکی از آنست که بعد از دورۀ اصلاحات خوانشهای متفاوتی از ناسیونالیسم، برساخته شده است که به صورت جریان‌های موازی امت‌گرایی درون جامعه و در حوزۀ اندیشه به تقابل و تعامل پرداختند که تکثر اندیشه و دیالکتیک مابین جریانهای مختلف از پیامدهای آن بوده است.

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 17 3 2026 11 22 A comparative study on the differences in the political views of Ghazzali in Nasihat al-Muluk and Sabzevari in Rawzah al-Anwar پژوهشی قیاسی درباره‌ی تفاوت‌هایی در نگرش سیاسیِ غزّالی در نصیحةُ الملوک و سبزواری در روضةُ الانوار عبّاسی 10611 10.30465/cps.2025.51278.3520 FA ساسان مژده‌شفق پژوهشکده فلسفه دین، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران 0000-0002-4458-1084 محمدعلی فتح اللهی پژوهشکده مطالعات سیاسی و روابط بین الملل و حقوق، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران Journal Article 2025 02 19 Abstract This article examines some fundamental perspectives in the political thought of Abū Hāmed Ghazzālī and Mohammad Bāqir Sabzevārī, and compares their views on specific topics. The aim of this research is to investigate the differences in their approaches after analyzing their political opinions on several broad issues and comparing them. After examining Ghazzali’s perspectives on five different topics, in each section we demonstrate that Sabzevari, who wrote his work several centuries later, expresses more balanced, moderate, and pragmatic viewpoints on these subjects. This suggests that centuries of political struggles and historical events influenced the political perspectives of certain prominent thinkers. Moreover, if adopting more moderate and pragmatic approaches is considered a sign of civilizational progress in political science, then the changes observed in Sabzevari’s political thought indicate an advancement and evolution in political ideas within our civilizational sphere, compared to earlier political perspectives. Keywords: Gazzali, Mohammad Bagher Sabzevari, Nasihat al-Moluk, Rawzat al-Anwar, justice. Introduction Since ancient times in Iran, certain scholars—often among statesmen or those familiar with governance—produced advisory treatises for rulers. These works outlined the virtues of effective governance to encourage their practice and cautioned against actions deemed inappropriate or reprehensible. They addressed historical, political, prudential, religious, ethical, and other matters, and often accompanied these treatises with historical stories and anecdotes. From the Islamic period onward, references to Qur’anic verses and other religious accounts, stories, and quotations were added to demonstrate the alignment of these advisory treatises with foundational religious principles. The inclusion of Qur’anic verses, religious accounts, and quotations served to show that their guidance was consistent with the content of the principal religious texts, while the use of historical anecdotes indicated that their recommendations were derived from experience and, therefore, practical and tested. Thus, these political treatises not only paid special attention to the pragmatic aspects of governance—often framed through historical anecdotes—but also sought to align their guidance with the established religious and cultural traditions of the time. These political advisory treatises were, in many respects, highly similar to one another. For example, many of them cited anecdotes and statements attributed to certain pre-Islamic Iranian kings, ministers, and sages; particular attention was often given to the style of governance of Anushirvan the Just and to the advice of Bozorgmehr. In their examinations, they focused, above all, on the justice of the ancient Kings. For instance, the description provided by both Ghazzali and Sabzevari regarding the practice of ancient Iranian kings—holding a court with the presence of the chief mobad to hear the people’s grievances against the king—is especially notable in that it emphasizes the exemplary justice of these monarchs. Moreover, in nearly all of these treatises, the interweaving of politics and religion is apparent to some degree. They placed politics within the framework of their religious beliefs and aligned it with them, or, over time, imposed a religious framework on political practice. They also typically presented ethical points alongside—and often before—the presentation of points and advice concerning politics, governance, and state administration. Moreover, they usually accompanied their accounts with numerous anecdotes, a practice that helped make their texts more engaging and easier to comprehend. In addition, alongside paying respect to and preserving the dignity of the king or ruler, there is often a degree of frankness and openness in presenting advice, and it appears that they sought to leave no important matter unaddressed, even if doing so occasionally caused their guidance to extend somewhat beyond the role of an ordinary advisor. Other common features can also be observed across these political advisory treatises. But the focus of this article is on certain differences between two political treatises, since it seems that by concentrating on these differences we can better examine civilizational-intellectual transformations, particularly in the sphere of politics. One of the treatises under discussion is Ghazzali’s Nasihat al-Moluk, written for a Seljuk ruler. The other is Mohammad Bagher Sabzevari’s Rawzat al-Anwar, composed several centuries later and addressed to Shah ʿAbbas II of the Safavid dynasty. In both of these works, the question of “justice” may be seen as a central issue, yet Ghazzali and Sabzevari appear to approach this matter in different ways. One possible reason for their divergent views, in addition to the different historical contexts in which they lived, lies in the distinct religious doctrines to which they adhered. With this difference in mind, it can be concluded that a change in the political outlook had emerged. Materials and Methods The aim of this study is to address the question of the differences in the political views of Ghazzali and Sabzevari on several general issues, and to analyze and compare them. In this examination, we seek to demonstrate that Ghazzali’s intense and rigid stance on certain matters gradually underwent transformation over time. In order to pursue this aim, the article adopts a comparative and analytical approach. By examining two key political texts by the aforementioned authors and analyzing their views, we undertake a critical evaluation and comparison of their ideas, leading to conclusions about how they addressed certain political issues. Discussion and Result This study examines five key themes in the political thought of Ghazzali and Sabzevari. Ghazzali favors a form of strict religious duty in his political outlook, whereas Sabzevari places greater emphasis on justice and the stability of the realm. In several themes, Sabzevari’s thought moves beyond Ghazzali’s faith-based perspective, aligning more closely with historical and political realities, and adopting a balanced and pragmatic approach. Overall, Sabzevari demonstrates a shift toward moderation and pragmatism, reflecting intellectual development and civilizational progression in political thought over the centuries. This transition appears traceable and analyzable through a comparison of their writings. Conclusion This study compares five key themes in the political thought of Ghazzali and Sabzevari. First, Ghazzali emphasizes strict religious duty in governance, whereas Sabzevari shows less rigidity and places greater emphasis on justice and the stability of the realm. Second, while Ghazzali prioritizes religious obligation over popular welfare, Sabzevari treats justice and public satisfaction as inseparable, viewing the people as allies of a just ruler in an ideal government. Third, Sabzevari adopts a more pragmatic and historically informed approach, moving beyond Ghazzali’s strictly faith-based perspective. Fourth, Ghazzali exhibits distrust toward political agents, whereas Sabzevari praises just rulers and emphasizes the necessity of competent governance. Fifth, Ghazzali holds a pessimistic view of the world, while Sabzevari, though attentive to the afterlife, regards the world as a transient marketplace, adopting a more balanced perspective. Overall, Sabzevari demonstrates a shift toward moderation and pragmatism compared to Ghazzali. This evolution reflects intellectual development in political thought over the centuries and suggests a discernible civilizational progression in governance and political reasoning. در این مقاله به بررسی برخی نگرش‌های بنیادی در اندیشه‌های سیاسی ابوحامد غزّالی و محمّدباقر سبزواری پرداخته‌ایم و آرای آن دو را در موضوعاتی معین با یکدیگر مقایسه کرده‌ایم. هدف از این پژوهش پرداختن به این مسأله است که پس از تحلیل دیدگاه‌های سیاسی غزّالی و سبزواری درباره‌ی چند موضوع کلی و مقایسه‌ی آن‌ها با یکدیگر، با چه تفاوت‌هایی در نگرش‌های ایشان روبه‌رو خواهیم شد و از این تفاوت‌ها چه نتیجه‌ای می‌توانیم بگیریم. ما در این مقاله پس از بررسی دیدگاه غزّالی در پنج موضوع مختلف، در هر بخش نشان خواهیم داد که سبزواری که چند قرن پس از غزّالی کتاب خویش را نوشته است، آرایی سازگارتر و میانه‌تر و کارکردی‌تری در آن موضوعات ابراز داشته و از همین‌رو به نظر می‌رسد که چند قرن جدال‌ها و کشاکش‌ها و رویدادهای گوناگون سیاسی و تاریخی، تأثیراتی بر نگاه سیاسی برخی اندیشمندان برجسته داشته است؛ و اگر اتخاذ رهیافت‌های معتدل‌تر و عمل‌گرایانه‌تر را نشانه‌ای از پیشرفت تمدنی در علم سیاست بدانیم، تغییراتی که در اندیشه‌های سیاسی سبزواری ملاحظه می‌کنیم نشان‌دهنده‌ی ترقی و پیشروی در برخی آرا و برداشت‌های سیاسی در حوزه‌ی تمدنی ما نسبت به اندیشه‌های سیاسی پیشین خواهد بود.

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی جستارهای سیاسی معاصر 2383-1294 17 3 2026 11 22 Investigating the Relationship between the Independence of the International Atomic Energy Agency and the Intervention of Major Powers in the Decision-Making Process in the Iranian Nuclear Issue بررسی رابطه میان استقلال آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و مداخله قدرت‌های بزرگ در فرایند تصمیم‌گیری در مسئله هسته ای ایران در فرایند تصمیم‌گیری در مسئله هسته ای ایران 10850 10.30465/cps.2026.53234.3624 FA سوناز نصیری استادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه پیام نور، تهران، ایران غلامرضا شفیعی کارشناس ارشد حقوق بین الملل، دانشگاه پیام نور واحد عسلویه Journal Article 2025 10 22 Iran’s nuclear dossier constitutes one of the most significant contemporary cases for analyzing the institutional mechanisms through which the independence of the International Atomic Energy Agency is constrained within the context of great-power competition. The main research question asks through which institutional pathways and at what levels the intervention of major powers is reproduced in the Agency’s decision-making processes, and how such intervention contributes to the securitization of Iran’s nuclear file. The research hypothesis holds that limitations on the Agency’s independence are not merely the result of episodic political pressure, but rather the outcome of a combination of structural features of the non-proliferation regime, bureaucratic reporting procedures, and dominant discursive patterns within the organization, which together enable the steering of technical assessments. The methodology is based on document analysis and qualitative meta-analysis of official IAEA reports, UN Security Council resolutions, and academic sources. Given the secondary and institutional nature of the data and limited access to informal decision-making processes, data triangulation across official documents, independent studies, and historical evidence is employed to enhance reliability. The findings indicate that major-power intervention operates at structural, bureaucratic, and soft levels, leading to the erosion of the Agency’s institutional autonomy and the political instrumentalization of its reports. پرونده هسته‌ای ایران یکی از مهم‌ترین مصادیق معاصر برای تحلیل سازوکارهای نهادی محدودشدن استقلال آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در بستر رقابت قدرت‌های بزرگ است. پرسش اصلی این تحقیق آن است که از چه مسیرهای نهادی و در چه سطوحی، مداخله قدرت‌های بزرگ در فرایندهای تصمیم‌سازی آژانس بازتولید می‌شود و چگونه این مداخله به امنیتی‌شدن پرونده ایران می‌انجامد. فرضیه پژوهش بر این مبناست که محدودیت استقلال آژانس نه صرفاً حاصل فشارهای سیاسی مقطعی، بلکه محصول ترکیب سازوکارهای ساختاری رژیم عدم اشاعه، رویه‌های بوروکراتیک گزارش‌دهی و الگوهای گفتمانی مسلط در سازمان است که در مجموع امکان جهت‌دهی به ارزیابی‌های فنی را فراهم می‌کنند. روش تحقیق تحلیل اسنادی و فراتحلیل کیفی بر پایه اسناد رسمی آژانس، قطعنامه‌های شورای امنیت و منابع دانشگاهی است. با توجه به ماهیت ثانویه و نهادی داده‌ها و محدودیت دسترسی به فرایندهای غیررسمی تصمیم‌سازی، برای افزایش قابلیت اتکا از مثلث‌سازی میان اسناد رسمی، پژوهش‌های مستقل و شواهد تاریخی استفاده شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد مداخله قدرت‌های بزرگ در سطوح ساختاری، بوروکراتیک و نرم اعمال می‌شود و به تضعیف استقلال نهادی آژانس و بهره‌برداری سیاسی از گزارش‌ها منجر می‌گردد.