پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129410420200121Public Diplomacy and Neighbourhood Policy of the Islamic Republic of Iran in Relations with the Republic of Azerbaijan; Capacities, Obstacles and Solutionsدیپلماسی عمومی و سیاست همسایگی جمهوری اسلامی ایران در روابط باجمهوری آذربایجان؛ ظرفیتها، موانع و راهکارها124522310.30465/cps.2020.28380.2377FAسید مهدیحسینی تقی آباددانشجوی دکترای تاریخ ایران دوره اسلامی دانشگاه تهران0009-0006-5399-0716شیواعلیزادهاستادیار گروه مطالعات منطقهای دانشگاه تهرانJournal Article20200121Nowadays public diplomacy is one of the effective tools of foreign policy. This aspect of diplomacy with its wide range of audience from the ruling elite to the general public is becoming increasingly important. Improving Iran's image and attracting the public opinion of the neighbouring nations is one of the preconditions of a successful neighbourhood policy. On the other hand, this policy also paves the way for promoting Iran's credibility and reputation in the eyes of the people of neighbouring countries. Given the complexity and importance of Iran's Caucasian relations, the South Caucasus region and especially the Republic of Azerbaijan are extremely relevant for Iran's public diplomacy and the neighbourhood policy. This study investigates the capacities and tools which Iran can use to conduct its public diplomacy and bolster its relations with the Republic of Azerbaijan. The authors also address the main obstacles to the successful implementation of Iran's public diplomacy towards republic of Azerbaijan. This study holds that "Iran has not been able to implement a successful foreign policy towards Baku despite its significant capabilities." In this essay, in addition to the capacities and the obstacles to the success of Iran's public diplomacy in the Republic of Azerbaijan, some solutions to mitigate these obstacles have been presented.دیپلماسی عمومی در دنیای کنونی ابزار کارآمد سیاست خارجی است این وجه از دیپلماسی با برخورداری از گستردهترین مخاطبان، از نخبگان حکومتی تا عموم مردم، از اهمیت فزایندهای برخوردار شده است. جمهوری اسلامی ایران در سالهای اخیر ابتکاری را تحت عنوان سیاست همسایگی در پیش گرفته است که ارتقای وجهه ایران و همراه ساختن افکار عمومی کشورهای پیرامون یکی از پیششرطهای موفقیت سیاست همسایگی است و در مقابل، این سیاست نیز زمینهساز ارتقای اعتبار و وجهه ایران در نگاه مردم کشورهای همسایه است. با توجه به پیچیدگی و اهمیت مناسبات قفقازی برای جمهوری اسلامی ایران، قفقاز جنوبی و بهویژه جمهوری آذربایجان از اولویتهای کاربست دیپلماسی عمومی ایران و پیشبرد سیاست همسایگی است. سئوال اصلی این پژوهش بدینصورت مطرح میشود که ظرفیتها و راهکارهای ایران در استفاده از ابزار دیپلماسی عمومی و ارتقای نقشآفرینی آن در روابطش با جمهوری آذربایجان چیست و موانع اصلی بهکارگیری موفق این ابزار در سیاست خارجی ایران در قبال این کشور تاکنون چه مواردی بوده است؟ فرضیه مقاله این است که با وجود برخورداری ایران از ظرفیتهای چشمگیر، موانعی از موفقیت دیپلماسی عمومی تهران در قبال باکو جلوگیری کردهاند. در این پژوهش ضمن معرفی ظرفیتها، موانع کاربست موفق دیپلماسی عمومی ایران در جمهوری آذربایجان ذیل سه عنوان مورد مطالعه قرار گرفته و راهکارهای پیشنهادی برای کاهش نقش منفی این موانع ذیل پنج محور ارائه شده است.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_5223_fc0cc602ce843b5393684a7fc1b566bc.pdfپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129410420200121The Causes of Continuing Political Parties in Contemporary Iran
A case study of the Left stream, with emphasis on party documentsعلل تداوم احزاب سیاسی در ایران معاصر مطالعه موردی جریان چپ، با تأکید بر اسناد حزبی2543522610.30465/cps.2020.29042.2423FAمحمد تقیصادق فامیان قدیمدانشجوی دکترای علوم سیاسی دانشگاه آزاد واحد تهران مرکزیمحمدتوحیدفامدانشیار دانشکده علومسیاسی دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکزیJournal Article20200227Political parties are on the one hand political power and on the other are rooted in human societies and civil society activities, and in both respects, political parties have reasons for continuity or continuity. The left as the largest and most persistent political party in contemporary Iranian history is no exception.<br /> This research attempts to compare the origins and causes of the continuation of the Left parties in the period 1332 to 1362, and to do so through the examination of their parties' intra-party documents. The main question of this research is what are the main reasons for the continuation of the left parties from 1332 to 1362 from the perspective of political sociology? Therefore, this research seeks to test the main hypothesis based on the documentary method. The hypothesis of this study suggests that the social base of left-wing leaders, corruption of the court, the fight against imperialism and the support of the Soviet Union within the framework of a rigid bipolar system as the main causes and causes of the continuation of leftist parties in Iran during the period It counts.احزاب سیاسی از یک سو رو در روی قدرت سیاسی و از سوی دیگر ریشه در اجتماعات انسانی و فعالیت در جامعه مدنی قرار میگیرند و به نسبت هر دو سمت، احزاب سیاسی واجد عللی برای تداوم یا عدم تداوم میباشند. احزاب چپ به عنوان بزرگترین و مستمرترین احزاب سیاسی در تاریخ معاصر ایران از این قاعده مستثنی نمیباشد.<br /> این پژوهش تلاش دارد تا به طور مقایسهای به ریشهها و علل تداوم مستمر احزاب چپ در دوره زمانی 1332 تا 1362 پرداخته و این مهم را از مسیر بررسی اسناد درون حزبی این احزاب انجام دهد. سوال اصلی این پژوهش بیان میدارد که از منظر جامعهشناسی سیاسی عمده علل تداوم احزاب چپ از 1332تا 1362 چه بوده است؟ لذا این پژوهش با تکیه بر روش اسنادی در پی به آزمون گذاشتن فرضیه اصلی میباشد. فرضیه این پژوهش بیان میدارد که پایگاه اجتماعی سران احزاب چپ، فساد دربار، مبارزه با امپریالیسم و حمایتهای اتحاد جماهیرشوروی در چارچوب نظام دوقطبی غیرمنعطف به عنوان علل و عوامل اصلی تداوم احزاب چپ در دوره فعالیت این تشکلها در ایران به شمار می آید.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_5226_8726bb30dc7ce15023daa8ff8402bcfd.pdfپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129410420200121The importance and necessity of political education in Imam Khomeini's ijtihad schoolاهمیت و لزوم تربیت سیاسی در مکتب اجتهادی امام خمینی(ره)4567522710.30465/cps.2020.24848.2186FAمحمدرضافارسیاندکتری فقه و حقوق و اندیشه امام خمینی(ره) دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران0000-0002-3155-8299سیدعلیپورمنوچهریاستادیار گروه فقه و حقوق و اندیشه امام خمینی(ره)، دانشگاه آزاد، تهران، ایران.Journal Article20191113The stability of people's governments is due to a process called political education. Political education, which provides the basis for the transfer of sovereign values from one generation to the next, is the most important process before any government of the people. Therefore, the rule of Shiite political jurisprudence, which considers itself a claimant of a people's government under the theory of Velayat-e-Faqih, will not be an exception to this general rule. Therefore, the necessity of continuing and maintaining the Islamic Revolution is due to the success of political education. This fundamental research, which has been done using an analytical method and using documentary study tools and libraries, shows that Shiite political jurisprudence with a new crystallization in the Imamate of Imam Khomeini's ijtihad school as a two-way right for the nation. And the government respects and considers the realization of civil society as an evolutionary pillar of political education.پایداری حکومتهای مردمی مرهون فرآیندی به نام تربیت سیاسی است. تربیت سیاسی که زمینه انتقال ارزشهای حاکمیتی را از نسلی به نسل دیگر فراهم میکند، مهمترین فرآیند پیش روی هر حکومت مردم پایهای به شمار میرود. از همین رو حاکمیت فقه سیاسی شیعی که با زیر بنای نظریه ولایت فقیه، خود را داعیهدار حکومتی مردمی میداند نیز از این قاعده کلی مستثنی نخواهد بود. به همین جهت ضروری تداوم و حفظ انقلاب اسلامی، مرهون به ثمر نشستن تربیت سیاسی است. این پژوهش بنیادین که با روش تحلیلی و با استفاده از ابزار مطالعهی اسنادی و کتابخانهای صورت گرفته است، حاکی از آن است که فقه سیاسی شیعی با تبلوری تازه در مکتب اجتهادی امامخمینی تربیت سیاسی را به عنوان حقی طرفینی برای ملت و حکومت پاس میدارد و تحقق جامعه مدنی را به عنوان رکن تکاملی تربیت سیاسی مغتنم میشمارد.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_5227_b91f4f4d36fa98a94ac5584af95594a0.pdfپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129410420200121Westoxification Discourse: Shayegan and Obstructed Path of Eternal Memoryگفتمان غرب زدگی؛ شایگان و راه فرو بستۀ خاطرۀ ازلی69101522810.30465/cps.2020.27413.2344FAمحمدسالارکسراییدانشیار جامعهشناسی پژوهشکده مطالعات اجتماعی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیریتااصغرپورکارشناسارشد علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامیJournal Article20191112Abstract<br /> In the context of Laclau and Mouffe's theory of discourse, this article seeks to examine Dariush Shaygan's original discourse in his two books, Mental Idols and Eternal Memory and Asia Against the West(in the first period of his scientific life).The discourses of originality, in a range from critical to anti-Western antiquity, were formulated in Iran in the 1340s and 1350s with a breakdown in the hegemony of Western civilization and modernity. The basis of the discourses of originality is based on a picture of the gaps and gaps of indigenous identity that, with the influence of modern Western culture, the "self" with the presence of "other" and "other" has been driven to a shaky position of values and relations. Scattered and disintegrated, it has found a place devoid of historical prestige and prestige. By rejecting Heidegger's instrumental intellect, under the influence of Heidegger, and by reconstructing tradition and by creating philosophical concepts and metaphors, Shaygan's narrative of authenticity provides a theoretical basis for the discourse of originality, and paves the way for the dissemination of ideological discourses among the intellectual generation of the 1350s. In opposition to the West, imperialism and its puppet tyranny were formulated as ideals of "return to self" and religious roots, preparing Iran for the establishment of a government of originality.چکیده<br /> این مقاله در صدد است در چارچوب نظریۀ گفتمان لاکلا و موف به بررسی گفتمان اصالت داریوش شایگان در دو کتاب «بت های ذهنی وخاطرۀ ازلی» و «آسیا در برابر غرب»(در دوره اول حیات علمی اش) بپردازد. گفتمان های اصالت، درطیفی از مفصل بندی غرب انتقادی تا غرب ستیزی، در دهۀ چهل و پنجاه شمسی در ایران با ساختارشکنی در هژمونی تمدن و تجدد غربی، صورت بندی شدند. بنیانِ گفتمان های اصالت بر تصویری از شکاف ها و گسست های هویتِ بومی مبتنی است که با نفوذ فرهنگِ مدرن غربی، «خود» با حضور «دیگری» و «غیر» به موقعیت متزلزلی از ارزشها و مناسبات رانده شده است و با خصوصیات متناقض و پراکنده و از هم گسیخته، جایگاهی عاری از منزلت و اعتبار تاریخی یافته است. روایت اصالت شایگان با طردِ عقل ابزاری مدرنیته، تحت تأثیر هایدگر، و باززایی سنت و با خلق مفاهیم و استعاره های فلسفی، پایه ای تئوریک برای گفتمان اصالت فراهم می کند، و بسترسازِ اشاعه گفتمان های ایدئولوژیک می شود که در میان نسل روشنفکران دهه پنجاه در مخالفت با غرب، امپریالیسم و استبدادِ دست نشانده آن، به صورت آرمانِ «بازگشت به خویشتن» و ریشه های دینی صورت بندی شدند و ایران را برای دورۀ استقرار حکومت اصالت ها آماده کردند.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_5228_5a0b8489ce264d4ff8dac4cce46ff8a0.pdfپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129410420200121Elite Political Culture and Good Governance in TheIslamic Republic Of Iran
(Reform Government Case Study)فرهنگ سیاسی نخبگان و حکمرانی خوب در جمهوری اسلامی ایران (مطالعه موردی دولت اصلاحات)103131522910.30465/cps.2020.28313.2372FAهانیهگرائیلیدانشجوی دکترای، گروه علومسیاسی، واحد سمنان ، دانشگاه آزاداسلامی، سمنان، ایرانمسعودمطلبیاستادیار گروه علوم سیاسی، واحد آزادشهر، دانشگاه آزاداسلامی، آزادشهر، ایران0000-0002-4854-6542حسینابوالفضلی کریزیاستادیارگروه علوم سیاسی، واحدسمنان، دانشگاه آزاداسلامی، سمنان، ایران0000-0002-1925-5981علیصالحی فارسانیاستادیارگروه علوم سیاسی، واحدسمنان، دانشگاه آزاداسلامی، سمنان، ایرانJournal Article20200407The debate over good governance has become a central issue in the literature of development and reports of international organizations in recent decades. But there is little consensus on the definition and indicators of it among researchers and international organizations. The realization of good governance indicators, which also overlaps with democratic governance indicators, requires some economic, social and political preconditions. In addition to these preconditions, political culture, and in particular the political culture of the elite, plays an important role in the institutionalization of good governance elements, especially in developing countries; this has been the focus of some researchers of good governance in recent decades. This study is a descriptive-analytic research and uses a documentary study to investigate the relationship between the political culture of the political elite in the Islamic Republic and the institutionalization of good governance indicators in the reform government (76-84). The findings of the present study show that the democratic political discourse and culture of the political elite in the reform government, unlike the ones before and after it, has played an important role in institutionalizing some of the indicators of good governance.بحث حکمرانی خوب در دهههای اخیر، به یکی از موضوعات اساسی در ادبیات توسعه و گزارش سازمانهای بینالمللی تبدیلشده است. اما در خصوص تعریف و شاخصهای آن بین پژوهشگران و سازمانهای بینالمللی، اجماع نظر چندانی وجود ندارد. تحقق شاخصهای حکمرانی خوب که با شاخصهای حکمرانی دموکراتیک نیز همسوییها و همپوشانیهایی دارد؛ مستلزم برخی پیششرطهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی است. علاوه بر این پیششرطها، فرهنگ سیاسی و بهویژه فرهنگ سیاسی نخبگان نیز، نقش مهمی در نهادینگی عناصر حکمرانی خوب بالأخص در کشورهای درحالتوسعه ایفا میکند؛ این موضوع در دهههای اخیر، موردتوجه برخی از پژوهشگران مطالعات حکمرانی خوب قرارگرفته است. پرسش اصلی پژوهش آن است که، چه رابطهای بین فرهنگ سیاسی نخبگان سیاسی در جمهوری اسلامی و نهادینگی شاخصهای حکمرانی خوب در دولت اصلاحات (84-76) وجود دارد؟ پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی مبتنی بر شواهد و با روش مطالعه اسنادی و کتابخانهای صورت پذیرفته است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که گفتمان و فرهنگ سیاسی دموکراتیک نخبگان سیاسی در دولت اصلاحات، برخلاف دولتهای پیش و بعد از خود، نقش مهمی در نهادینگی برخی از شاخصهای حکمرانی خوب داشته است.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_5229_080acdcce72c06873a773c4311c2e464.pdfپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129410420200121Syria Crisis: Iran's Regional Conflict with US, Israel, and Saudi Arabiaبحران سوریه؛ عرصه تقابل منطقه ای ایران با محور سه گانه آمریکا، اسرائیل و عربستان133155522410.30465/cps.2020.27954.2366FAامیننواختیاستادیار کروه الهیات و معارف اسلامی دانشگاه محقق اردبیلینیکنامببریدانشجوی دکتری روابط بینالملل، دانشگاه اصفهانJournal Article20191224With the start of political protests in Syria, regional and trans-regional actors, each in line with their own interests, have taken a different approach to the country, which is of particular strategic importance in the Middle East. Efforts by governments such as the United States and Saudi Arabia to overthrow Bashar al-Assad's government were evident in the intervention of external actors in the crisis, as opposed to the approach taken by governments such as Iran, Iraq and Russia in the Syrian crisis. The conflict of interest between these powers has prolonged the crisis, and its effects are still visible almost a decade after the protests began.The main question of the article is the regional goals of the Islamic Republic of Iran in Syria, focusing on the approach of Saudi Arabia, the United States and the Zionist regime. The findings suggest that the US, Saudi Arabia and the Zionist regime's three axes overlap over the weakening position of the Islamic Republic of Iran in Syria. In this regard, the Islamic Republic of Iran seeks to eliminate its regional and security threats from Israel, Saudi Arabia and the United States by participating in Syria and its strategic alliance with the central government of this country.با آغاز اعتراضات سیاسی در سوریه، بازیگران منطقه ای و فرامنطقه ای هر کدام منطبق با علایق خود، جهت گیری مختلفی را در رابطه با این کشور که از اهمیت راهبردی خاصی هم در منطقه خاورمیانه برخوردار است؛ اتخاذ نمودند. تلاش دولت هایی نظیر آمریکا، عربستان برای ساقط کردن حکومت بشار اسد از جلوه های بارز مداخله بازیگران بیرونی در این بحران بود که در برابر شاهد رویکرد حفظ وضع موجود دولت هایی چون ایران، عراق و روسیه در بحران سوریه هستیم. تضاد منافع این قدرتها باعث طولانی شدن بحران شده و آثار آن با وجود گذشت نزدیک به یک دهه از زمان شروع اعتراضات هنوز هم دیده می شود. پرسش اصلی مقاله اهداف منطقه ای جمهوری اسلامی ایران در سوریه با عطف به رویکرد عربستان، آمریکا و رژیم صهیونیستی است. یافته های پژوهش حاکی از آن است که محور سه گانه آمریکا، عربستان و رژیم صهیونیتسی بر سر تضعیف موقعیت جمهوری اسلامی ایران در سوریه هم پوشانی کامل منافع دارند. با عطف به این امر، جمهوری اسلامی ایران از حضور در سوریه و اتحاد راهبردی با دولت مرکزی این کشور به دنبال رفع تهدیدات منطقه ای و امنیتی اش از سوی اسرائیل، عربستان و آمریکا است.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_5224_cc384c68ad503482fb24e6d1e3b512ae.pdfپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129410420200121Kurds in Iraq & Syria in the aftermath of ISISپیامدهای حضور داعش برای کردهای عراق و سوریه157178522510.30465/cps.2020.27408.2347FAسید محسنمصطفوی اردبیلیدانشجوی دکترای روابط بینالملل، گروه روابط بینالملل، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.حسیندهشیاراستاد روابط بینالملل، دانشگاه علامه طباطباییحمیداحمدیاستادی علوم سیاسی/ دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشکاه تهرانرحمتحاجی مینهاستادیار روابط بینالملل، گروه ارتباطات و علوم اجتماعی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.0000-0002-1225-9541Journal Article20191113Although different aspects of rise and fall of the the ISIS have been explored in variety of studies, its consequences for political prestige of the Kurds in Iraq and Syria have properly been unexplored. Focusing on the aftermaths of this process for Kurds in the countries, the present study attempts to articulate what have they either obtain or lose in political aspects due to its presence or absence. As the study shows, the Syrian Kurds could use the rise of ISIS as an opportunity to position their claim for autonomy in the Kurdish regions. On the other hand, Kurdish state in Iragi Kurdistan primarily benefited the challenges between the central state and the ISIS as an opportunity to expand their autonomous region over Kirkuk and also to hold Referendum for independence. However, due to interior and international reactions has failed in both prospects. In Syria too, the Turkish invasion of the northern Kurdish regions, and other national and international factors, have obscured the horizon for Kurdish autonomy (just like Iraq).مقاله حاضر به بررسی وضعیت کُردهای عراق و سوریه در فضای داعش و پساداعش پرداخته است. پرسش اساسی که دراین مقاله مورد بررسی قرار خواهد گرفت، وضعیت کُردهای عراق و سوریه در فضای پساداعشی و پیامدهایی است که در اثر اوج گیری و افول آن برای آنها به وجود آمده است. در واقع، کُردهای سوریه در فرصت بینظیری که ظهور داعش ایجاد نمود، اداره مناطق کُردنشین را در دست گرفتند، اما در نتیجه مداخله ترکیه نتوانستند خودمختاری کامل خود را حفظ کنند. تحرکات داعش در عراق نیز این فرصت را برای حکومت اقلیم کردستان فراهم کرد که به خواست خود مبنیبر کنترل کرکوک و مناطق مورد مناقشه با دولت عراق، جامعه عمل بپوشاند و با اجرای همهپرسی، علناً طرح «استقلال کردستان عراق» پیاده کنند. اما این اقدام با عقبنشینی نیروهای پیشمرگه از کرکوک و رها کردن همهپرسی بینتیجه ماند و حتی به تهدید مبدل گشت. بر این اساس، فرضیه مقاله حاضر آن ست که اگرچه ظهور داعش در ابتدا به منفعت کردهای دو کشور بود ولی در ادامه به تضعیف موقعیت آنها منتهی شد. این مقاله به صورت توصیفی تحلیلی و در چارچوب واقع گرایی نوکلاسیک به بررسی موضوع پرداخته است.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_5225_169582a799e5b6c46fdfd432379f60d8.pdfپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیجستارهای سیاسی معاصر2383-129410420200121Strategic policies in environmental protection with emphasis on international jurisprudenceسیاستهای راهبردی در حفاظت از محیط زیست با تأکید بر رویه قضایی بینالمللی179197673110.30465/cps.2019.6731FAعلیفقیه حبیبیدانشیار دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی ـ تهران جنوبJournal Article20210826The environment refers to all the physical, economic, cultural, social and aesthetic conditions and factors in which objects and property are located on the planet. Today, people around the world feel more responsible for the environment and call on governments, manufacturing industry owners and financial institutions to develop policies based on environmental protection. The environmental catastrophes that occur from time to time throughout this vast world are often the result of human activities, especially since a hundred years ago, during the process of industrialization in order to achieve development and prosperity. The environmental pollution and the dimensions of the environmental crisis that human beings are struggling with today are so widespread that people feel that they have no choice but to go to judges and courts to protect their right to life against machines and factories and to survive. Do not have. Everything depends on environmental protection, environmental protection is also the concern of all countries. This study examines environmental protection in international law. The method used in this research is descriptive-analytical.محیط زیست به همه شرایط و عوامل فیزیکی، اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و زیباشناختی اطلاق میشود که اشیاء و اموال موجود در کره زمین در حیطه آن قرار دارد. امروزه مردم در سراسر جهان در برابر محیط زیست احساس مسؤولیت بیشتری میکنند و از دولتها، مالکین صنایع تولیدی، نهادها و مؤسسات مالی درخواست دارند تا سیاستهای خود را بر مبنای حفاظت از محیط زیست تنظیم کنند. فاجعههای زیست محیطی که هر از گاهی در گوشه و کنار این دنیای پهناور رخ میدهد، اغلب حاصل فعالیتهایی است که بشر بهویژه از یکصد سال قبل در راه رسیدن به توسعه و رفاه، در طی فرآیند صنعتی شدن، به آنها دست یازیده و مآلاً باعث تخریب و آلودگی محیط زیست شده است. ابعاد بحران زیست محیطی که انسان امروز با آن دست در گریبان است بهقدری گسترده و حتی مخوف است که آدمیان احساس میکنند برای حفظ حق حیات خود در مقابل ماشینها و کارخانهها چارهای ندارند جز اینکه دست به دامان قضات و محاکم بشوند و بقای بشر بر روی این کره خاکی بستگی تمام به حفاظت از محیط زیست دارد، حافظت از محیط زیست نیز برای همه کشورها دغدغه است. این پژوهش به بررسی حفاظت از محیط زیست در رویه قضایی بینالمللی میپردازد. روش مورد استفاده در این تحقیق، توصیفی ـ تحلیلی است.https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_6731_0e915db6326b6fb6a3c56546980a8c93.pdf